Skin og skúrir

Harry og Hobie

2011-07-19T14:15:00.000Z

Nýjasta Harry Potter myndin er bara alveg ágæt. Svolítið löng og dimm en ég kvaddi alveg sátt. Er ekki meðal hörðustu aðdáanda (á eftir að lesa eina bók og sjá tvær myndir) en langar samt að heimsækja Harry Potter skemmtigarðinn í Orlando. Var að skoða youtube myndband af fyrstu prufum leikaranna fyrir myndirnar og er fyrir löngu búin að gleyma hvernig ég sá karakterana fyrir mér áður en sagan var kvikmynduð. Daniel Radcliffe er bara Harry Potter, þótt hann hafi svosem reynt að brjótast út úr því hlutverki með að vera allsber á hestbaki í leikriti fyrir nokkrum árum. Það gaf aðallega þeim sem skrifa erótískar sögur á netinu um Harry Potter byr undir báða vængi (ótrúlegt hversu margir virðast hafa það áhugamál).

En semsagt. Myndbandið minnti mig á umræðu sem fór af stað eftir aðra eða þriðju myndina, um að það yrði kannski að finna nýja leikara þar sem krakkarnir eltust mun hraðar en myndirnar voru framleiddar. Hvernig hefði það nú allt saman verið? Sé það ekki fyrir mér. Maður kemur svosem í manns stað en ég hef ekki verið hrifin af því almennt þegar leikurum er skipt út. Ég er ekki ennþá búin að jafna mig á því þegar það kom nýr Hobie í Baywatch og var mjög sár yfir þegar allir gleymdu gamla Hobie og nýji Hobie varð frægur. Hobie 1, þú lifir í minningunni hjá mér!

Ferðablogg frá Ítalíu 2. hluti - Cinque Terre

2011-07-15T13:23:00.000Z

1. Þótt La Spezia veiti vissulega innblástur við skrifin er svo margt að sjá og skoða að það er líka truflandi. En það hlýtur að vera í lagi, við verðum jú að njóta umhverfisins líka er það ekki? Ólíkt veðurspám á Íslandi (og ég meina þetta alls ekki sem móðgun við Soffíu Sveinsdóttur) stenst veðurspáin hérna á Ítalíu nokkuð vel. Þegar það er spáð sól skín sól, þegar það er spáð rigningu rignir og svo framvegis. Við skipuleggjum skoðunarferð á sólríkum mánudegi og ákveðum að fara til Le Cinque Terre, strandlengju sem við standa fimm gömul og falleg þorp með marglitum húsum sem raðast þétt utan í brattar fjallshlíðar. Á milli leynast fallegar víkur og gönguleiðir og allt svæðið er þjóðgarður, hluti af heimsminjaskrá Unesco. Það er hægt að ferðast á milli með lest, bát eða fótgangandi. Við ákveðum að heimsækja fjögur þorpanna og byrjum á Monterosso sem er fjærst La Spezia. Það er eina þorpið með baðströnd svo við notum tækifærið og böðum okkur í sólinni og sjónum (með sólarvörn að sjálfsögðu). Hópur ítalskra unglinga sólar sig við hliðina á okkur og við teljum okkur geta lesið gegnum líkamstjáningu þeirra hver er vinsælust, hver er skilinn útundan og hver er skotinn í hverjum.

Okkur finnst lítið að sjá í Monterosso fyrir utan ströndina og nokkur sítrónutré svo við ákveðum að taka lest í næsta þorp (seinna sjáum við loftmynd af Monterosso á póstkorti, höfum greinilega misst af miðbænum þar sem aðalfúttið er). Á lestarstöðinni er fjölskylda að ræða málin á íslensku. Alltaf þurfa þessir Íslendingar að vera að þvælast eitthvað hnussum við, eins og við séum staddar í Örkinni hans Nóa og séum einu tveir leyfilegu fulltrúar okkar tegundar. Við flýtum okkur upp í næstu lest sem okkur að óvörum fer beinustu leið í bandvitlausa átt. Eftir óvænt stopp í Levorno komumst við loksins þangað sem ferðinni var ætlað, til Vernazza. Þorpið er fallegt og aðalgatan liggur inn í litla vík þar sem við leitum árangurslaust að bát sem okkur skilst að ferji fólk milli þorpa. Fleiri Íslendingar heilsa okkur kumpánlega í Vernazza og við losum okkur við Kristófer Kólumbus komplexana.

Knoll og Tott halda áfram skipulegri ferðaáætlun sinni og við tekur löng bið á lestarstöðinni þar sem við höfðum lesið vitlaust á tímatöfluna. Í Manarolo ákveðum við að borða kvöldmat á ægilega fínum og dýrum sjávarréttastað með útsýni yfir sjóinn og klettana. Humarpasta verður fyrir valinu en við fáum að vita að humarinn sé búinn svo við tökum leiðbeiningum þjónustustúlkunnar og pöntum okkur blandaða sjávarrétti fyrir tvo. Ég kann greinilega ekki nógu vel að meta þessa hlið ítalskrar matarmenningar. Í miðju disksins er heill fiskur af óþekktri tegund sem starir illilega á mig og inniheldur óteljandi ósýnileg bein sem klóra á mér hálsinn innan frá. Í kring er búið að raða ýmsum sjávardýrum, eitt þeirra er mögulega krabbi, frekar bragðgóður raunar, annað er smokkfiskur sem bragðast eins og strokleður. Það þriðja er lítill kolkrabbi sem minnir mig of mikið á leikfangaútgáfu af Úrsúlu, vondu nornina í litlu hafmeyjunni (Disney-útgáfu) til að ég geti hugsað mér að leggja mér hann/hana til munns. Einnig eru á disknum fjórir humrar með kjafti og klóm sem okkur þykir undarlegt að hafi ekki verið hægt að nota í humarpastað sem okkur langaði í. Ef til vill hefur þetta bara verið lygi, kannski er offramboð af strokleðrum og Úrsúlum sem veitingastaðurinn beitir öllum brögðum til að reyna að pranga á gestina.

Við skoðum fólkið í kringum okkur og veltum því fyrir okkur hvort ungur maður og eldri kona á næsta borði séu mæðgin eða par. Hann er í ermalausum bol og teygir reglulega úr handleggjum sem eru girnilegri en allir sjávarréttirnir okkar til samans. Sólin er að setjast og sólsetrið ægifagurt og við frænkurnar ákveðum að ganga Via D‘ell Amore eða veg ástarinnar yfir í næsta bæ, Rio Maggiore. Vegur ástarinnar reynist hvorki órannsakanlegur né erfiður, þetta er létt tuttugu mínútna kvöldganga og mættu aðrir ástarvegir taka sér þennan til fyrirmyndar.

Á leiðinni rifjum við Freyja upp góðar stundir úr bakpokaferðalaginu okkar fyrir áratug. Við erum eiginlega sammála um að slík ferðalög eigi maður helst að fara í ungur og vitlaus til að þora að taka áhættur og lenda í ævintýrum. Í dag erum við kræsnari á gististaði og hreinlætisaðstöðu og kannski ekki jafn saklausar og trúgjarnar (í síðustu ferð fannst okkur t.d. ekkert mál að ferðast með „niðursoðna ávexti“ í krukku milli landa fyrir ókunnugan mann).

Við rifjum upp ævintýri okkar í Slóveníu fyrir áratug. Þá var Guðrún vinkona okkar búin að slást í hópinn og það sem blasti við okkur í Ljubljana var frekar óspennandi, sérstaklega þar sem það var grenjandi rigning. Við leituðum skjóls undir þakskeggi, þar sat strákur með gítar og eins og allir vita verða strákar helmingi meira spennandi með hljóðfæri í hönd (ákveðin hljóðfæri reyndar undanskilin) Hann reyndist heita Goran og kynnti okkur fyrir Kristof vini sínum, þeir voru aðeins eldri en við og voru að læra arkitektúr og töldu okkur á að gefa Slóveníu séns. Daginn eftir var hætt að rigna. Við mæltum okkur mót og þeir keyrðu með okkur um sveitir Slóveníu, við fórum í hellaferð, á markað og syntum í vatninu Bled. Þeir kenndu okkur að syngja lagið sem Goran hafði verið að spila á gítarinn, og var reyndar eina lagið sem hann kunni að spila. Við gistum á endanum þrjár nætur í Slóveníu, þar af eina á gólfinu heima hjá strákunum. Tekið skal fram að það var ekki um neinn rómans að ræða á milli okkar og þeirra, þeir voru bara ótrúlega ljúfir, skemmtilegir og vinalegir strákar.

Við rifjum upp lagið sem þeir kenndu okkur og munum það ennþá. „Dekle moje pojdes menoj, dekle moje pojdes menoj, dol o breki vtisti beli o bleki....“ Lagið er víst um stúlku í hvítum kjól og í miðjum söngnum dettur okkur í hug að senda þeim Goran og Kristof sms. Ég er ennþá með númerin þeirra geymd í símanum mínum en óvíst að þeir séu með sömu númer. Við sendum að við séum að syngja lagið og hugsa til þeirra á 10 ára ferðaafmæli okkar. Vonbrigði gera vart við sig þegar við fáum ekkert svar en við erum komnar á áfangastað og það er orðið dimmt. Við deilum eftirrétti á veitingastað og klöppum ketti (sem virðist reyndar breytast í uppvakning þegar ég reyni að taka mynd af honum).

Það eru fáir á ferli og við tökum næstu lest heim. Ég kíki á símann og sé að Kristof er búinn að svara! Hann er ánægður með sms-ið og ætlar að hitta Goran á morgun í bjór og skála fyrir okkur. Skilaboðin enda á textabroti, „segðu ekki nei segðu kannski kannski“ – við kenndum þeim jú lag á móti! Ótrúlegt að þeir muni það ennþá.

Líklega myndum við hugsa okkur tvisvar um núna áður en við færum upp í bíl og í ferðalag með ókunnugum karlmönnum. Við hikuðum ekki við það þá, en svona gerast ævintýrin, það er að hrökkva eða stökkva.

Þriðji og síðasti hluti ferðasögunnar er á leiðinni!

Ferðablogg frá Ítalíu 1. hluti

2011-06-08T19:50:00.000Z

Mig langar að skrá niður minningar úr þessari langþráðu Ítalíuferð sem núna stendur yfir. Þess vegna geri ég tímabundið hlé á blogghléinu fyrir ferðablogg. Finnst það betra en að reyna að koma með hnyttna og hnitmiðaðaða feisbúkkstatusa í gríð og erg sem ég finn síðan ekki þegar á að rifja upp hvað gerðist eiginlega í þessari ferð. Því maður er jú svo fljótur að gleyma. Sem betur fer stundum, en það er önnur saga.

---------------------

Ferðinni er heitið í Liguria hérað á norðvesturströnd Ítalíu (svona rétt fyrir neðan hné) til bæjarins La Spezia (íbúafjöldi: 100 þúsund). Það eru tíu ár síðan ég kom síðast (og þá í fyrsta sinn) til Ítalíu og er með sama ferðafélaga, Freyju frænku og vinkonu. Enda er ferðin meðal annars í tilefni þess að tíu ár eru liðin frá bakpokaferðalagi okkar sem byrjaði einmitt á tveggja vikna reisu um Ítalíu. En í þetta sinn ætlum við ekki að ferðast, við ætlum að skrifa „metsölubækurnar“ okkar, fóðra rithöfundadrauminn sem við göngum báðar með í maganum eins og svo margir Íslendingar. Fyrst og fremst finnst okkur báðum gaman að skrifa þótt hugðarefnin séu ólík og við sjáum fyrir okkur að það sé margfalt skemmtilegra og veiti betri innblástur að sitja við skriftir á ítölskum kaffihúsum en íslenskum.

Okkur langar frekar að vera í litlum bæ en í stórborg, við gúglum og finnum passlega stúdíóíbúð í bæ sem við höfum aldrei heyrt um. Stökkvum á það að bóka og borga vikugistingu en áttum okkur síðan á að það verður hægara sagt en gert að komast á áfangastað. Þetta byrjar álíka óskipulega og síðasta ferðalag en það er allt í lagi. Við fljúgum til Köben og gistum þar í nokkra daga, ég hjá (frábæru og fullkomnu ef þið skylduð ekki vita það) systur minni og hún hjá bróður sínum (og frænda mínum, sem er auðvitað líka frábær). Við eigum yndislega daga í sól og sumaryl og ég knúsa uppáhalds systkinabörnin mín út í eitt. Á Kastrupflugvelli á leið til Mílanó höfum við góðan tíma og ég hneykslast á fólki sem missir af flugvélinni eftir að það er búið að tékka sig inn. Síðan förum við að vitlausu flughliði og missum næstum sjálfar af flugvélinni. Gott á mig.

Við förum við með rútu á lestarstöðina og síðan tekur við þriggja tíma lestarferð til La Spezia. Í Mílanó eru allir sem við tölum við frekar áhugalausir eða dónalegir, sérstaklega þeir sem vinna við einhvers konar þjónustustörf, við upplýsingagjöf eða í miðasölu. Mig langar að ræða við þá um kulnun í starfi en ítölskukunnátta mín nær ekki lengra en ciao og grazie Það sama gerist í La Spezia en eftir að ég læri að byrja samtöl á scusi, non parlo italiano verður þetta skárra.

Stúdíóíbúðin okkar er á 8. hæð og hægt að velja um 17x 15 tröppur eða pínulitla lyftu sem höktir og hristist með tilheyrandi kæfandi innilokunarkennd. Besta lausnin er að taka lyftuna upp en stigann niður. Þótt íbúðin sé lítil er hún björt með hreinu baðherbergi – alltaf plús. Verst að ég kemst ekki að því hvernig á að stilla heita vatnið á sturtunni fyrr en eftir tvær kaldar sturtur. Það sem gerir íbúðina stórkostlegri en nokkuð hótel eru svalirnar sem eru að minnsta kosti þrisvar sinnum stærri en íbúðin, og þá eru litlu svalirnar út frá baðherberginu ekki meðtaldar! Á svölunum eru plöntur, borð, stólar og sólhlíf og það er útsýni í allar áttir. Við sjáum skógi vaxnar fjallshlíðar með litríkum húsaþyrpingum, ítalskar ömmur að hengja þvott út á snúru og það glittir í sjávarsýn.

Túristaskrifstofan er lokuð þegar við komum til La Spezia, við erum ekki með kort og við erum ekki með nettengingu í íbúðina (eins og var reyndar lofað) þannig að við þorum ekki að fara of langt frá nýja heimili okkar fyrsta kvöldið. Beint á móti blokkinni okkar er ferðaskrifstofa og svo snyrtivörubúð á horninu en við finnum hvergi matvörubúð. Við álpumst inn á pizzastað en skiljum ekki matseðilinn. Pöntum eitthvað með pepperoni og skiljum ekkert í því af hverju við fáum grænmetispizzu en það er of flókið að reyna að ræða það við afgreiðslufólkið. Pizzan er samt ótrúlega ljúffeng og meðan við sporðrennum henni munum við allt í einu eftir að hafa lent í því sama fyrir tíu árum síðan... peperoni þýðir paprika á ítölsku og pepperoni er salame. Ég kaupi mér ítalsk-enska orðabók hið snarasta og með hana í farteskinu auk leikrænna tilburða og lélegrar spænsku í bland tekst okkur að gera okkur skiljanlegar á flestum stöðum.

Daginn eftir förum við á túristaskrifstofuna og uppgötvum í leiðinni gamla miðbæinn með sætum göngugötum, litlum kaffihúsum og krúttlegum búðum. Upplýsingafulltrúinn minnir mig óþægilega mikið á strákinn sem ég var allt of skotin í síðasta sumar. Hann lætur okkur hafa kort og merkir inn á það matvörubúð sem við finnum eftir nokkra leit. Við erum nýbyrjaðar að tína til ávexti í körfuna þegar við erum reknar að kassanum, það er siesta og búðin að loka. Á kassanum tínir afgreiðslukonan ávextina úr körfunni hneyksluð og hristir höfuðið, við vorum ekki búnar að vigta þá og nú er enginn tími. Við erum þreyttar og svekktar á að hafa gengið alla þessa leið til nær einskis og löbbum frekar lúpulegar til baka. Seinna um kvöldið sitjum við á svölunum og lesum betur leiðbeiningarnar sem Elisabetta, leigusalinn okkar skildi eftir handa okkur. „The supermarket in front of the house is cheap...“ Það kemur í ljós að ferðaskrifstofan beint á móti er alls ekki ferðaskrifstofa heldur frekar stór matvörubúð. Eiginlega er það alveg ótrúlegt hvernig þetta gat farið framhjá okkur en frekar dæmigert fyrir okkur frænkurnar sem misstum af bæði spænsku tröppunum og sixtínsku kappellunni í Róm fyrir 10 árum.

Freyja fær bit og ég blöðrur en að öðru leyti er lífið yndislegt. Allt sem við smökkum er fáránlega gott á bragðið, kaffið, brauðið,ávextirnir, ostarnir og svo framvegis. Maturinn er myndaður í bak og fyrir sem er nokkuð sem ég hef aldrei gert áður á ferðalagi. Við kaupum hræódýr hvítvínsglös á markaði og hvítvín sem er bruggað í héraðinu og Freyja eldar heimsins besta pasta með fersku pestó, hráskinku og nýrifnum parmesan osti. Við drekkum kaffi, förum á trúnó og skrifum langt fram á kvöld með hnetur og ólífur í skál en vöknum samt alltaf frekar snemma og fáum okkur jógúrt, múslí og fersk ber á svölunum. Hamingjan er hér.

Meira von bráðar...

Drama-free

2010-10-27T14:45:00.023Z

Ég sit núna á uppáhaldskaffihúsinu mínu (Babalú) á miðjum degi (einn af fáum kostum þess að vera námsmær), að borða himneska gulrótarköku og bonda við nýju tölvuna. Besta vinkonan á næsta borði með sæta hundinn sinn og par á öðru borði virðist vera á sínu fyrsta stefnumóti og dóninn ég hlusta með athygli á samræðurnar þeirra. Stundum er lífið bara aldeilis ágætt :)

Krullhærða krúttlega fullkomna systurdóttir mín er þriggja ára í dag og mér finnst óskaplega leiðinlegt að geta ekki haldið upp á daginn með henni. Ofurkonan systir mín bauð öllum leikskólabörnunum á deildinni heim til þeirra í hádegismat í tilefni dagsins (búa í göngufæri frá leikskólanum). Það urðu aðeins fleiri en hún bjóst við... fékk sumsé 21 barn og 2 leikskólakennara í heimsókn í hádeginu!

Ekkert drama í þessari færslu. Magnað!

Bömmer yfir Bretum og fleiru

2010-10-20T22:40:00.000Z

Feisbúkk folinn dularfulli sem ég hitti loksins í sumar og sem gerðist ágengur í hótelkjallaranum er á leiðinni til Íslands. Ég hef ákveðið að þiggja boð þitt skrifaði hann mér og ég skildi ekki neitt í neinu þar til mig rámaði í að hafa sagt eftir nokkra sænska perudrykki á Skandínavíska barnum í Brighton Þú verður eeeenndilega að koma til Íslands! En ég meina hver segir það ekki?! Ég hef örugglega boðið næstum öllum útlendingum sem ég hef hitt til Íslands - þrír hafa komið, kærasti, mjög góð vinkona og góður vinur. Hann er búinn að bóka flug og alles, ég veit ekki hvort ég á að bjóða honum gistingu eða hvernig þetta verður allt saman. Vonandi bara gaman. Held að hann hafi meiri áhuga á næturlífinu heldur en náttúrufegurð svo ég veit ekki hvort ég geti hent honum upp í rútu í heilsdagsferð um Suðurlandið til að fá pásu eins og ég gerði með síðasta gest sem ég fékk nóg af.

Folinn er ekkert ósvipaður Útlendingum, hávaxinn, dökkhærður og brúneygður Breti. Ég hefði mátt vita að Útlendingurinn yrði ekki ánægður með þessa tilhögun en datt svosem ekki í hug að spyrja hann leyfis. Síðan kemur í ljós að hann var búinn að bóka flug hingað að mér forspurðri - akkúrat sömu helgi og ég var búin að bóka flug til systur minnar. Hver bókar flug til einhvers án þess að spyrja hvort tímasetningin henti?! Þú ert velkominn hvenær sem er nema þessa helgi sagði ég, já og ekki helgina sem vinur minn M (folinn) er að koma í heimsókn. Hver er það spurði Útlendingurinn og ég varð hálfvandræðaleg sem hann auðvitað pikkaði strax upp og ásakaði mig um að fara á bak við sig. Síðan upphófust mjög undarlegar samræður sem enduðu með því að hann dömpaði mér! Og ætlar nú aldrei að koma til Íslands aftur. Sem hefði mögulega ekki verið skrýtið ef ég hefði ekki hætt með honum fyrir mörgum árum síðan.

Fyrir utan Bretabömmerinn er ég að auki á bömmer yfir ónýtum hörðum diski svo mig vantar öll gögn síðan í maí 2009, þar á meðal tilvonandi metsölubókina mína og allar skólaglósur plús myndir sumarsins. J

Samt er margt frábært að gerast, er bara búin að vera með smá skammdegisblús, eins og haustið er samt yfirleitt uppáhalds árstíminn minn. Ætla að skrifa um eitthvað af þessu skemmtilega næst!

Tell me more, tell me more, like does he have a car?

2010-09-10T09:43:00.001Z

Nei það var sko enginn sumarást með Danny Zuch á síðustu árstíð. Engu að síður var sumarið stútfullt af áhugaverðum persónum og leikendum...

Súkkulaðikakan
Hvað gerist þegar þú ákveður að hugsa ekki um fjólubláa fíla? Þú hugsar um fjólubláa fíla! Þess vegna gat ég að sjálfsögðu með engu móti haldið mig frá Súkkulaðikökunni frægu og lenti aftur í eldheitum tilfinningarússíbana - sleikjandi súkkulaði út á kinn og illt í maganum til skiptis. Er samt sem áður komin aftur í sjálfskipað súkkulaðikökubann og reyni að forðast tiltekin bakarí í 101.

Krullhausinn
Var komin í faðmlög í ljúfum dansi á myrkvuðu dansgólfi í miðbæ Reykjavíkur þegar ég áttaði mig á því dansfélaginn var klæddur svolítið öðruvísi en flestir karlmenn sem ég þekki. Sá svo í diskóljósinu glitta almennilega í andlitið bak við krúttlegu krullurnar hans og varð allt í einu brjálæðislega paranoid. Skrækti Hvað ertu gamall, hvað ertu gamall?! í eyrað á drengnum, sem neitaði að segja mér það svo ég hrakti hann samstundis á brott.

Sjómaðurinn
Kynntist sætum sjóara á sveitaballi sem hældi (ekki ældi!) mér svo mikið að mig langaði að taka hann upp á segulband og nota sem sjálfshjálparteip í bílnum. Við vinkonurnar vorum á smá flippi og ég sagði honum að ég væri 25 ára afgreiðslustúlka í tískuvörubúð í Hveragerði. Sá seinna eftir því að hafa logið, ákvað að yfirvinna sjómannafordómana (þeir eru alltaf svo lengi í burtu!) og ætlaði að hafa samband við hann. Komst að því að hann væri ekki sjómaður heldur viðskiptafræðingur - og giftur þriggja barna faðir. Jæja, mér var svosem nær, what goes around, comes around.

Stripparinn

Vinur sem dúkkar upp með reglulegu millibili, núna síðast í sumar eftir nokkuð hlé. Keyrði bókstaflega næstum á hann í Lækjargötu og í kjölfarið fórum við í bíltúr og sund og hittumst síðan í afmæli hjá sameiginlegum vini. Þar var hann greinilega töluvert í glasi og stakk upp á að við myndum gista saman þá um nóttina. Þegar ég tók ekki vel í það horfði hann djúpt í augun á mér og sagðist elska mig - og að þessi nótt yrði bara byrjunin á lífi okkar saman! Ég lét ekki sannfærast og þá var gripið til örþrifaráða, að fara úr að ofan og vera með eggjandi hreyfingar. Smá misskilningur varðandi hvað kemur konum til - það er ekki endilega það sama og kemur karlmönnum til! Að lokum var gripið til lögmálsins um framboð og eftirspurn og hann kallaði á eftir mér að ef ég vildi hann ekki ætlaði hann reyna við aðra stelpu í partýinu... ég sneri ekki við.

Gömul vinna og ný

2010-09-01T17:09:00.001Z

Nú er allt að gerast í einu. Ein vinna að klárast, önnur hafin og skólinn byrjar á morgun. Ég á voðalega erfitt með að kveðja allt yndislega fólkið í vinnunni og er búin að eiga nokkra síðustu daga. Það er að segja, í dag er síðasti dagurinn í vinnunni. Það var líka síðasti dagurinn í gær... og líka á föstudaginn í síðustu viku. Þarf víst að sætta mig við að ég næ ekki að gera allt áður en ég hætti. Sé fyrir mér að ég endi eins og gaurinn í Office Space í kjallaranum, fyrir þá sem hafa séð þá mynd.

En semsagt, eins og ég hef stundum kvartað yfir löngu ferðalagi í vinnuna þá finnst mér greinilega mun erfiðara að hætta en ég hélt. Sem bitnaði til dæmis á aumingja tölvumanninum sem kom hingað áðan. Hann bjó sig undir að kveðja mig með handabandi en ég misskildi aðeins hreyfinguna og gaf honum rembingskoss á kinnina og faðmaði hann innilega. Fattaði svo að þetta var ekki alveg það sem hann átti við og að sjúklega vandræðalegt móment væri í uppsiglingu en reyndi að bjarga þessu, lét eins og ekkert væri og þakkaði fyrir samstarfið. Ja við unnum nú eiginlega ekkert saman sagði hann rauður í framan og hrökklaðist út af skrifstofunni.

Kannski ég ætti bara að láta þetta verða síðasta síðasta daginn.

Kynþokkafull kvöldstund

2010-08-19T16:10:00.001Z

Eins og ég kom að þá reyndist dularfulli breski feisbúkkfolinn vera hinn ágætasti. Þetta var reyndar svolítið skrýtið, að mæla sér mót við einhvern strák sem ég mundi ekkert eftir að hafa hitt áður. Sem betur fer var vinkona mín með og við ákváðum að hittast á skandínavískum pöbb. Þar var mikið fjör, finnskur eigandi sem seldi sænskan sæder og var með íslenska fánann og norsk gönguskíði upp á vegg. Ég varð svolítið fegin að sjá að þrátt fyrir innilegheitin í bréfasendingunum var hann greinilega stresssaður að hitta okkur og svitinn perlaði af honum svona fyrsta klukkutímann eða svo. Ég spurði hann varlega hvort það væri ekki rétt hjá mér að við þekktumst ekkert voðalega mikið og hann staðfesti mér til léttis að það hefði bara verið þetta eina skipti sem við hittumst í afmælinu þarna fyrir átta árum síðan eða svo. Sem betur fer var auðvelt og skemmtilegt að tala við hann og við vinkonurnar lékum á alls oddi. Folanum fannst svo gaman að hann ákvað med det samme að koma til Íslands sem fyrst – og þegar við spurðum hann hvað hann vildi gera á Íslandi sagði hann ÞETTA! Semsagt að sitja á bar og kjafta við okkur. Sagðist ekki hafa skemmt sér svona vel eða hlegið svona mikið í langan, langan tíma.

Þarna var alls konar fólk samankomið, meðal annars aðeins of drukkinn herramaður sem settist hjá okkur og vældi yfir því að hann hefði verið að hætta með kærustunni sinni. Hann lýsti því síðan yfir í óspurðum fréttum (sirka 5 mín eftir að við kynntumst honum) að hann hefði miklar áhyggjur af frammistöðu sinni þar sem tvær síðustu kærustur sínar hefðu ekki getað fengið fullnægingu en hjá öööllum hinum hefði þetta ekki verið neitt mál. -Engar áhyggjur, hinar voru bara að feika'ða!" sögðum við sem vakti ekki mikla lukku hjá herramanninum.

Folanum fannst mjög merkilegt að íslensku skvísurnar væru á nó tæm komnar í kynlífsumræður við samlanda sinn sem eru nú þekktir fyrir að vera frekar þurrir á manninn. Umræðurnar héldu síðan áfram á svipuðum nótum þar sem við fórum að ræða hvaða tónlist væri best að hafa undir þegar kæmi að neðanbeltisgamani. Ein vinkona mín lenti nefnilega í því fyrir nokkrum árum að vera komin í kósí hot-heit með strák þegar hann spyr hana hvaða tónlist hún vilji hafa sem undirspil ástríðunnar. Hún stóð alveg á gati (hann valdi Bob Marley) en síðan þá hef ég velt því fyrir mér hvað sé gott svar við þessari spurningu. Hvað segja lesendur?

Til að gera langa sögu stutta þá held ég að þetta sexítal hafi kannski valdið smá misskilningi. Kvöldið endaði með því að við Folinn fórum í leiðangur um kjallaraganga hótelsins sem við vinkonurnar gistum á. Þegar við vorum komin í mannlaust hol þar sem voru bara stólastaflar og skítugir borðdúkar kom í ljós að hugmyndir okkar um happy ending á kvöldinu voru aðeins ólíkar. Sá kafli sögunnar er reyndar mjög fyndinn og endar ekkert illa, enda folinn meinlaus, en verður samt sem áður ritskoðaður hér – maður verður að hafa eitthvað til að segja frá í saumaklúbbnum ;)

Flugur

2010-08-19T09:11:00.001Z

Í síðustu viku las ég yfir bréf fyrir dásamlega samstarfskonu mína sem var að skipuleggja ráðstefnu.

- Af hverju koma sumir gestirnir á undan hinum? spurði ég meðan ég skoðaði dagskrána.

- Æ bara, út af flugum og svona.

- Flugum?! spurði ég hissa. Voru þetta áhugamenn um íslensku húsfluguna? Ætluðu ferðalangarnir að heimsækja Mývatn? Eða voru þeir að forðast geitungafaraldur í heimalandi sínu?

-Hvernig flugum?

Samstarfskonan horfði skringilega á mig.

-Þú veist, þeir taka ekki allir sama flug. Ég er að tala um flugVÉLAR

-Jaaaá….

Svo hlógum við eins og vitleysingar og rifjuðum upp þegar hún sendi mjög virðulegan og formlegan tölvupóst á sínum tíma með fyrirsögninni Graðúrgangur. Það er svo gott að vita að maður sé ekki einn um að ruglast aðeins stundum J

Lesbíski einmana trúbadorinn frá miðöldum snýr aftur...

2010-08-17T13:35:00.002Z

Já ég veit, ég skulda milljón blogg sem skýrist meira af almennum netleiða en andleysi enda er ég með hundrað blogg í hausnum á mér, það er bara þetta með að vera stundum meiri thinker en doer:)

Ástarævintýrin bíða betri tíma en ég verð að koma frá mér sögu um heimsókn til spákonu sem átti sér í Englandsferðalaginu um verslunarmannahelgina.

Spákonan var alveg eins og alvöru nornir eiga að vera, með blátt hár og vörtu. Hún titlaði sig reyndar sjáanda en ekki spákonu og notaði kristalkúlu og tarotspil.

Það kom hvert slæma spilið upp á eftir öðru hjá mér í byrjun. Áhyggjur, sorg, dauði, fífl. Eitthvað með sól og tungl líka, ég skildi þetta ekki alveg.

- Ert þú fórnarlamb ofbeldis? Heimilisofbeldis?

sagði nornin áhyggjufull og ég velti fyrir mér hvort maskarinn hefði lekið og ég liti út fyrir að vera með glóðarauga.

- Nei nei, ekkert svoleiðis

svaraði ég en fannst þetta samt svona frekar skrýtin spurning því ef þetta væri rétt hefði ég líklega ekki farið að segja bláókunnugri manneskju það svona á fyrstu mínútunum.

- Hmmm. En ertu söngkona?

heyrðist frá henni eftir að hún hafði þráspurt mig út í ýmis konar líkamlegt og andlegt ofbeldi sem ég kannaðist ekkert við að hafa orðið fyrir.

- Nei það er ég ekki

svaraði ég enda fannst mér frekar langsótt að hún væri að vísa í sviðsframkomu mína frá árinu '91 í Rokklingaskólanum þegar ég söng "Er ég kem heim í Búðardal" í kúrekadressinu.

- Hmmm

sagði nornin aftur og var orðin frekar pirruð á mér. Hún spurði mig út í ýmislegt annað en ekkert virtist passa.

Ég sá á henni að hún var orðin bæði þreytt og stressuð enda var liðið á kvöldið þarna og hún var búin að segja mér að hún hafði ætlað að ná síðustu lestinni heim til sín. Það virtist þó ekki trufla tenginguna við andaheiminn að farsíminn hennar hringdi tvisvar á meðan á spánni stóð. Hún geispaði mikið enda líklega þreytt eftir daginn, en afsakaði sig í hvert skipti með að hún fyndi fyrir skyndilegri "orkusugu". Ljóti reykingahóstinn hennar var sömuleiðis "neikvæð orka í lungunum".

Þar sem ég vildi lítið kannast við flest það sem hún var að segja var þetta að stefna í eitt allsherjar klúður en þá virtist renna upp fyrir henni ljós.

- Já nú skil ég, þetta er í sambandi við fyrri líf!

sagði sjáandinn brosandi og hélt áfram að útskýra.

- Þú varst trúbador á miðöldum. Einmana trúbador, þú áttir ekki mann, hefur líklega bara verið lesbía. En þú varst farandtrúbador á meginlandi Evrópu. Og þú ferðaðist með…Brúðuleikhúsi! Sem sýndi leikritið Punch og Judy (vinsælt enskt brúðuleikrit ætlað fyrir fullorðna sem fjallar einmitt um mann sem lemur allt og alla, þar á meðal konuna sína). Já já þaðan kemur sýnin um ofbeldið, og sönginn. Þetta situr greinilega svona sterkt í þér ennþá. (Fyrir áhugasama má lesa nánar hér http://en.wikipedia.org/wiki/Punch_and_Judy um brúðuleikritið).

Síðan bætti hún því við að ég hafi í öðru fyrra lífi fyrir nokkur hundruð árum verið karlmaður sem barnaði unga stúlku og fór illa með hana – og ég væri enn með mikið samviskubit yfir því og þyrfti að leita mér aðstoðar þess vegna. Ég þarf samkvæmt henni nauðsynlega að leysa úr þeirri flækju áður en ég eignast sjálf barn svo barnið verði ekki með einhver "andleg vandamál". Mjög upplífgandi allt saman.

Ég var orðinn þreytt á þessum niðurdrepandi sýnum og spurði hvort hún sæi ekki eins og einn kærasta í lífi mínu á næstunni.

- Látum okkur sjá sagði vörtusvínið og dró eitt spil að lokum.

Spilið sem hún dró var… Djöfullinn sjálfur, með horn og hala.

- Nei sagði hún og hristi hausinn. -Ekki næstu þrjú árin að minnsta kosti.

Þegar ég var á leiðinni út birtist henni ein lokasýn í kristalskúlunni.

- Ég sé rabbarbara!

sagði hún glöð, eflaust ánægð með að sjá eitthvað annað en mörg hundruð ára gamla eymd í kúlunni þetta kvöldið.

- Þetta gæti þýtt það að þú ættir að borða meira af ávöxtum og grænmeti?

Það þarf nú ekki neina yfirskilvitlega hæfileika til að segja mér það! hugsaði ég með mér - en óskaði þess seinna að ég hefði sagt það upphátt.

Ég kvaddi og skundaði á stefnumót með dularfulla fb vininum (sá fyrri færslu) sem reyndist vera hávaxinn, myndarlegur og mjög ó-raðmorðingjalegur. Síðan var daðrað fram á rauða nótt…

Svífur yfir Esjunni sólroðið ský...

2010-07-21T00:26:00.000Z

Ég er búin að ætla að ganga á Esjuna í mörg ár. Í fyrra fór ég smá spotta upp sem var fínt og ætlaði alltaf að fara alla leið seinna um sumarið en af því varð ekki. Síðan ákváðum við pabbi fyrir löngu, ætli það hafi ekki bara verið um áramótin, að fara saman í sumar, hann hafði aldrei farið heldur. Ég ætlaði að undirbúa mig fyrst, fara á nokkur minni fjöll og svona en þegar pabbi stakk upp á því að við prófuðum í þarsíðustu viku ákvað ég að láta slag standa. Ég fékk æðislega gönguskó í afmælisgjöf en þar sem ég vissi að það væri ef til ekki heppilegt að fara í langa göngu á nýjum skóm fór ég beinustu leið í apótekið rétt áður en við áttum að fara og óskaði eftir leiðbeiningum um hvernig ég gæti varist blöðrum á nýjum gönguskóm. Það er ekki hægt, sagði slánalegi lyfjafræðineminn sem afgreiddi mig. Nei, þú verður bara að ganga þá til gaggaði pían sem var að vinna með honum. Mér fannst þetta mjög frústrerandi og hefði auðvitað átt að hringja bara í ofvirku útivistarvinina en sem betur fer var akkúrat einhver ferðagúrugæd staddur í apótekinu sem yfirheyrði samræðurnar og sendi mig heim með sjúkrateip og sagði mér að plástra mig og fara svo í nælonsokka og ullarsokka. Þar sem ég er mjög gjörn á því að fá blöðrur endaði þetta með múmíuvafningi svona til öryggis, ég teipaði hverja einustu tá og nánast báða fætur allan hringinn.

Þetta byrjaði ágætlega en voooðalega verður maður fljótt andstuttur að labba svona upp í móti ef maður er í lélegu formi. Þurfti endalaust að vera að stoppa, við fórum lengri leiðina sem er ekki jafn brött og vorum mjög lengi á leiðinni - tíminn verður ekki gefinn upp! Ég hélt svo oft að við værum meira en hálfnuð þegar við vorum það bara alls ekki! Eiginlega var bara eins gott að við vissum ekki hvað við vorum komin stutt, því við hefðum kannski ekki nennt alla leið upp annars - við vorum jú alltaf alveg að komast. Ég var samt ekki alveg tilbúin að viðurkenna hvað formið var lélegt svo stoppin voru nú af misgóðum ástæðum - þurfti ansi oft að stoppa til að laga skóna, bæta við plástri, fara í og úr peysu /vettlingum, fá mér vatn og svo framvegis. Held nú að pabbi greyið hafi séð í gegnum þessar afsakanir en hann var voða góður og beið eftir mér, blés ekki úr nös eins og þetta væri bara smá kvöldganga á Ægissíðunni.

Þótt veðrið væri yndislegt var aðeins kaldara en ég hélt eftir því sem ofar dró og ég var fegin að hafa komið með handprjónaða eyrnabandið sem ég keypti í Stykkishólmi (og ætla að þykjast hafa prjónað sjálf - ekki kjafta!). Það voru ótrúlega margir á ferðinni og ég hitti meðal annars gamlan skólafélaga sem var að ég held á deiti. Veit einmitt um nokkra sem hafa gert þetta, gengið Esjuna á deiti en eins rómantískt og frumlegt og það hljómar held ég að þetta sé ekki fyrir mig. Varð eldrauð (og þá meina ég ekki fallega rjóð) í kinnum, sveitt og másandi og blásandi og hefði ekki getað haldið uppi samræðum svo vel ætti að vera. En hver veit að með betra formi (þótt kringlótt sé vissulega fallegt form) og nokkrum fjallgöngum í viðbót geti ég húkkað einhvern með mér á Esjudeit í framtíðinni.

Hef reyndar lengi vitað að það sé hægt að hitta sæta stráka á Esjunni, sé fyrir mér að það gæti gefist vel að vera með límonaðistand við Esjurætur og selja girnilegum göngugörpunum drykk til styrktar góðu málefni.
Þegar við vorum alveg að komast upp á Þverfellshorn og ég orðin ansi lúin hélt ég að ég væri farin að sjá ofsjónir. Mætti nefnilega ægifögru íslensku stórstirni (eða smástirni, fer svona eftir hvern þú spyrð) sem sagði skælbrosandi góðan daginn og gott ef við snertumst ekki örskamma stund meðan hann fikraði sig framhjá mér. Ég fékk að sjálfsögðu aukinn kraft við þetta og viti menn, á toppnum var enn eitt kjútípæið sem tók mynd af okkur feðginunum. Báðir þessir folar voru einir á ferð og greinlega bara að skreppa þetta svona bara sér til heilsubótar. Mjög hvetjandi að hafa þá þarna og mæli með því fyrir fólk í makaleit að gera Esjugöngur að reglulegum viðburði (það gæti samt verið að ég héldi mig bara við límonaðistandinn...).

Fannst síðan ekkert mál að fara niður og var bara nokkuð fljót, bætti aðeins upp fyrir hvað það voru rosalega margir sem fóru framúr okkur með því að fara fram úr nokkrum (börnum og gamalmennum). Það er skemmst frá því að segja að ég fékk ekki eina einustu blöðru, bara pínulítinn vott af hælsæri öðru meginn sem lagaðist á nóinu. Daginn eftir gekk ég hins vegar berfætt í sætum sumarsandölum hálfan dag og fékk tvær stórar vökvafylltar blöðrur á báða fætur. Gat verið!

Er í sjálfu sér fegin núna að hafa bara farið þetta á mínum hraða og getað notið útsýnisins og ferðalagsins, var eki að sprengja mig og leið aldrei mjög illa eða langaði að hætta við. Eða svo ég vitni lagið með pínulítið óþolandi krúttbombunni Miley Cyrus:

Ain’t about how fast I get there

Ain’t about what’s waiting on the other side

It’s the climb

Býflugnahné

2010-07-20T18:05:00.000Z

Fyrir um það bil ári síðan bloggaði ég um fésbókarvin minn sem er innilegur úr hófi fram að mínu mati - sérstaklega þar sem ég man ekkert eftir að hafa hitt hann, hvað þá talað við hann. Hann er voða sætur og við spiluðum stundum scrabble á netinu í vetur og kynntumst aðeins þannig (já ég er lúði). Það eina sem ég man úr því spjalli er að hann er oft á einhverju flakki um heiminn að kenna ensku, tekur stundum e-pillur og á barn í Ástralíu. Nú er hann hins vegar staddur í bjútífúl Brighton sem ég er einmitt að fara að heimsækja innan skamms. Svo ég krotaði á feisbúkkvegginn hjá honum að ég yrði í bænum með vinkonu minni ákveðinn dag og hvort hann væri laus í eins og einn drykk.

Það stóð ekki á svarinu og hann sendi mér póst sem hljóðaði nokkurn veginn svona: Drykk? Með þér? Ekki einu sinni stóð villtra hesta gæti stöðvað mig! (og svo símanúmerið hans og xxx). Frekar fyndið - og í takt við annað sem hann skrifar mér - en er hann ekki örugglega að grínast? Þrátt fyrir að kunna vel að meta tilvísunina í eitt uppáhalds Rólling Stónes lagið mitt þá get ég ekki hætt að velta fyrir mér, líkt og fyrir ári síðan, hvort ég sé eitthvað að misskilja. Eða mig að misminna. Mig langar alveg eins að hitta hann, sérstaklega svona fyrir forvitni sakir en þetta hljómar eins og hann eigi von á dramatískum endurfundum þar sem ég hleyp í fangið á honum í sló-mó. Hann sendi mér einmitt líka póst í apríl upp úr þurru um að ég væri the bee's knees, sem er merkilegt nokk hrós á enska tungu. Nú hef ég ekkert á móti því að vera kölluð býflugnahné, síður en svo - en við þekkjumst ekkert, ekki nógu vel til að líkja hvoru öðru við skordýraútlimi. Smávegis internetfliss út af tvíræðum skrabbl orðum breytir því ekki. Ég man ennþá ekki eftir að hafa hitt hann eða talað við hann en það gæti alveg passað að við höfum hist í afmæli hjá sameiginlegum vini árið 2002 eða 2003. Var að fatta að það verður líklega erfiðara nú þegar við hittumst að feika það að ég muni eftir honum. Vona bara að hann fari ekki að rifja of mikið upp gamla tíma. Eða jú, það væri kannski ágætt, til að rifja það up fyrir mér ef ég skyldi óvart hafa misst tunguna upp í hann án þess að muna eftir því (sem er ekki séns!).

Ég hallast nú samt helst að því að hann sé bara svona smúth týpa sem flörti við allt og alla. Sem er bara skemmtilegt og gaman að láta daðra við sig endrum og eins. Það verður að minnsta kosti spennandi að hitta loksins þennan dularfulla dreng. Ég ætla samt að taka vinkonu mína með mér að hitta hann, svona ef ske kynni að hann væri raðmorðingi.

Snæfellsnes - síðasti hluti

2010-07-19T00:24:00.000Z

Jóga í kvöldsólinni í Stykkishólmi :)

Brunastigamerkingin á farfuglaheimilinu. Það sést ekki nógu vel en þetta er skrifað með dökkrauðum lit. Mér fannst það svolítið krípí. Kannski ekki nógu krípí til að mynda, en ég gerði það nú samt.

Táslurnar mínar voru ægilega glaðar í sandinum og sjónum þarna á ströndinni sem ég man ekki hvað heitir.

Við keyrðum um Snæfellsnesið og sáum ótrúlega margt sniðugt og skemmtilegt. Enduðum á því að skoða Djúpalónssand og Dritvík en þá var batteríið í myndavélinni búið. Mér fannst það stórkostlegir staðir, sögulegir, fallegir, veðrið ótrúlega gott og jökullinn í baksýn. Var ekkert sorrý yfir myndaleysinu, ætla bara að fara aftur fljótlega. Langar líka að fara á nokkra staði sem við náðum ekki að fara á. Fylltist þvílíkri ættjarðarást og gleði í þessari ferð, svona íslensk-náttúra-best-í-heimi stemning. Og hætti að vera sorrý yfir sólarstrandarleysinu.

Stykkishólmur

2010-07-18T22:49:00.000Z

Það var fullt af túristum í Stykkishólmi og öll borð á veitingastaðnum sem við ætluðum á voru fullbókuð. Ekki einu sinni hægt að bíða - það þurfti að vera búinn að panta fyrirfrarm! Svo við fórum á hinn staðinn, Fimm fiska, sem var bara fínn. Skemmtum okkur konunglega við það að veðja um aldurinn á sæta en afar unglega þjóninum okkar (ég vann - hann var 19!) og pæla í tæplega sextugu fólkinu á næsta borði sem virkaði mjög ólíklegt par (fengum hugljómun seinna að sennilega væru þau systkini).

Færðum okkur síðan aftur yfir á hinn veitingastaðinn sem var nú meira í kaffihúsafíling og opið frameftir. Hittum rafvirkja frá Seattle sem bað þjónustustúlkuna um borð með þremur fallegum konum, mjög smooth eða þannig. Hann heillaðist af einni vinkonunni og var mikið að dást að tanngarði hennar og hári þar til við bentum honum á að þetta væri ekki hrossasýning. Spjölluðum aðeins við hann en báðum hann svo vinsamlegast um að leyfa okkur að kjafta í friði. Hann var ágætur samt greyið. Við rákumst síðan aftur á hann fyrir algjöra tilviljun í Hljómskálagarðinum á útitónleikum með Hjálmum þremur dögum seinna!!!

En þótt rafvirkinn hafi ekki vakið neinar kenndir lyftist heldur betur á okkur brúnin þegar við sáum hvorki fleiri né færri en sex myndarlega menn á nálægu borði! Töldum okkur aldeilis hafa dottið í lukkupottinn þar. Heyrðum að þarna voru Þjóðverjar á ferð og vorum rétt að byrja að slípa þýskukunnáttuna því þeir virkuðu eitthvað svo hlýlegir og skemmtilegir og innilegir - þegar við áttuðum okkur á því að þarna voru þrjú pör á ferðinni. Gat verið.

Ég varð allt í einu mjög upptekin af því að hafa ekki komið með bók meðferðis (veit ekki hvenær ég ætlaði að hafa tíma til að lesa) svo ég skundaði á einu bensínstöðina rétt áður en stelpurnar lögðu af stað aftur á farfuglaheimilið og náttstaðinn. Var svolitla stund en náði rétt fyrir lokun að kaupa mér kilju, eitthvað svona ekta nordisk krimi. Á bakaleiðinni ákvað ég að stytta mér leið en lenti í ógöngum þar sem það voru engir stígar þar sem ég hélt að væru stígar og ég var farin að klífa eitthvað moldarflagð milli húsa fyrr en varði. Leist ekkert á blikuna og gekk í smá hring - hver villist í Stykkishólmi?! Var orðin ísköld þegar ég loksins kom á farfuglaheimilið en var hissa á því að herbergið væri læst. Ég heyrði í þeim fyrir innan og bankaði en þær svöruðu ekki og tóku bara í húninn innanfrá án þess að opna. Eftir smástund og bank var mér farið að finnast þetta frekar lélegur brandari, hélt fyrst að þær væru að hátta eða eitthvað, en var nánast farin að velta fyrir mér hvort þetta væri eitthvað kvikindislegt eðli sem ég hefði ekki kynnst áður! Síðan datt mér í hug hvort þær héldu kannski að ég væri einhver ókunnugur eða hvort þær héldu að rafvirkinn væri búinn að elta þær uppi. Stelpur hleypið mér inn, þetta er ekkert fyndið! Þetta er ÉG! gjammaði ég og vakti eflaust einhverja aðra gesti, enda mjög hljóðbært í húsinu. Ákvað að hringja í þær - og sá þá loksins sms-ið Erum enn á kaffihúsinu. Það hafði ekki einu sinni hvarflað að mér! Raddirnar sem ég heyrði voru úr næsta herbergi og vindurinn hafði verið að toga í hurðina gegnum opinn gluggann...

Stórasta land í heimi!

2010-07-17T11:38:00.001Z

Í síðustu viku fórum við þrjár vinkonur í ferðalag um Snæfellsnesið og gistum eina nótt í Stykkishólmi. Ferðin var ákveðin með stuttum fyrirvara en var dásamlega vel heppnuð.

Ferðafélagarnir voru ekki af verri endanum og þar sem ég var sjálfskipaður skemmtanastjóri styttum við okkur stundir á leiðinni með því að hlusta á '90s tónlist og fara í spurningaleiki. Ég pissaði síðan næstum (næstum!) í mig af hlátri þegar við keyrðum inn í Hvalfjarðargöngin og bílstjórinn fór að panikka yfir að sjá ekki neitt út af því það væri svo dimmt... þar til það heyrðist úr framsætinu Taktu af þér sólgleraugun! Annars var planið að segja Hveragerði? með bjöguðum hreim við lúguna þar sem maður borgar fyrir göngin en í staðinn sögðum við Three tickets please sem afgreiðslukonunni fannst ekki fyndið.

Þegar við komum í Stykkishólm fórum við beint í siglingu um Breiðafjörðinn sem var ótrúlega skemmtileg, yndislegt veður og skipstjórinn (ung kona) var með þýðustu rödd í manna minnum og sagði okkur frá eyjunum í kring og fuglalífinu og svona. Við komum að máli við hana eftir siglinguna og sögðum henni í fúlustu alvöru að hún ætti að spá í að lesa inn á hugleiðsluteip sem aukadjobb og skildum ekkert í því að hún virtist ekki taka okkur alvarlega. En þetta var í alvörunni mögnuð rödd og við heyrðum fleiri gesti tala um hana.

Í miðri siglingu var síðan ýmis konar sjávarfang skrapað upp af botninum og okkur leyft að smakka! Ferskara gerist það nú ekki. Svo gat maður keypt hvítvín með svona til að marinera þetta smá. Ég smakkaði flest það sem var í boði held ég, hörpuskel, krabbahrogn og ígulker sem á víst að vera kynörvandi að sögn eins starfsmannsins. Umræddum starfsmanni var reyndar mikið í mun að reyna að ota þessu "Viagra náttúrunnar" að okkur og sagði að við hefðum gott af þessu, veit ekki hvort honum fannst við svona pipraðar eða hvort hann hafi haldið að við yrðum óðar í hann á stundinni.

Seinni hluti ferðasögunnar er væntanlegur!

Bíllinn – Drullan

2010-07-16T23:41:00.000Z

Ég var búin að ákveða það fyrir löngu að ég ætlaði að þrífa bílinn í sumarfríinu. Það átti upphaflega að vera fyrsta verk á dagskrá en svo bara... dróst það og ég ákvað að bíða eftir að andinn kæmi yfir mig. Og viti menn – það gerðist einn daginn, þegar ég var að keyra heim úr fjölskylduboði í blíðskaparveðri að ég fékk óstjórnlega þörf til að þrífa bílinn. Dreif mig á næstu bensínstöð og byrjaði að ryksuga og spúla. Var í sparifötunum, pilsi og sandölum en það þýddi ekki að fást um það, þegar hin sjaldséða þrifnaðarþrá lætur á sér kræla er best að nota tækifærið. Nema hvað að það varð fljótt ljóst að vatn eitt og sér var ekki að duga á uppsafnað ryklag á bílnum. Svo ég ákvað að nota bílasápu og svamp og tók til við að nudda bílinn hátt og lágt. Fannst ég einstaklega ósexý og skil ekki alveg hvað það er sem kemur karlmönnum til við að horfa á stelpur á sundfötum þrífa bíla. En jæja, allt kom fyrir ekki svo ég endaði með því að kaupa extra sterkan tjöruhreinsi og þá fór eitthvað að rofa til. Voilá, eftir tæplega tveggja tíma vinnu varð bíllinn kannski ekki alveg hreinn en það sást samt töluverður munur. Hann var að minnsta kosti ekki lengur skítugur!

Daginn eftir fór ég að hitta vinkonu mína í hádeginu og keyrði í vinnuna til hennar. Hún þekkir bílaþrifsraunir mínar svo ég var ægilega glöð og stolt og um leið og hún labbaði út um dyrnar á vinnustaðnum kallaði ég til hennar Sjáðu bílinn, sjáðu bílinn og lét hana koma og dást að afreki mínu (sem hún gerði möglunarlaust, enda frábær vinkona),

Er hún að fara að kaupa sér bíl spurði samstarfskona vinkonunnar sem kom út um sömu dyr stuttu seinna og sá mig hoppandi og skoppandi að benda á bílinn minn.

Nei nei, hún var bara að þrífa hann sagði vinkonan. Samstarfskona hennar umlaði eitthvað og brosti vorkunnarlega, hefur líklega haldið að ég væri eitthvað tæp í þroska enda bíllinn ekki tandurhreinn, fullur af drasli og ég skælbrosandi að dást að bílnum. En mér er alveg sama, næst stefni ég á að bóna bílinn og þá verður kátt í höllinni!

Bíllinn – Draslið

2010-07-15T23:40:00.000Z

Stundum óska ég þess að ég væri með þótt ekki væri nema vott af þrifáráttu, svona smá Monicu í Friends fíling. Aumingja bíllinn minn, öðru nafni La Toya (Jackson), er búinn að vera að safna að sér drasli og drullu (skrifaði fyrst óvart druslum, nú jæja) síðustu marga, marga, marga mánuði. Draslið er svona af ýmsum toga og kemur reyndar og fer, semsagt ekki alltaf sama draslið en oftast drasl. Stundum eitthvað sem gæti komið sér vel að hafa í bílnum en yfirleitt eitthvað sem verður eftir í bílnum af því að ég gleymi að fara með það upp nú eða veit hreinlega ekki hvað ég á að gera við það. Þannig má nefna að ég bjargaði gamalli uppáhaldsdúkku (hún heitir Selma, eftir systur Jóns Odds og Jóns Bjarna) úr bílskúr foreldranna í fyrra sem ég kann ekki við að henda upp á loft en vil nú samt ekki hafa inni hjá mér. Hún er á við þriggja ára barn og svona frekar life-like nema hvað hún er orðin heldur ósjáleg og það vantar á hana útlimi. Held samt að það sé kominn tími til að setja hana í bað og í aðlögun upp á loft þar sem ég hef tekið eftir augngotum frá þeim sem sjá mig opna bílinn, það gæti litið út fyrir að ég sé með limlest barnslík í skottinu. Heppin að enginn hafi hringt á lögregluna.

Viva España

2010-07-14T17:50:00.025Z

Ég hélt með Spánverjum og fagnaði því úrslitaleik HM, hef þó ekki fylgst sérstaklega vel með mótinu. Langar ennþá að fara aftur til Spánar og læra meiri spænsku, eyddi tveimur mánuðum í Salamanca árið 2002 og veit þökk sé internetinu að margir skólafélaga minna þar ílengdust. Komst að því að yndisleg samstarfskona mín var líka í málaskóla í Salamanca svo við stofnuðum spænskuklúbb. Hann felst í því að við tölum stundum bara (mjög bjagaða) spænsku í hádegishléinu, samstarfsfólki okkar til furðu, og sendum hvorri annarri "orð dagsins" í tölvupósti. Veit að það er hægt að vera á svoleiðis póstlista en þetta er miklu skemmtilegra þar sem við sendum yfirleitt orð sem tengist einhverju sem við höfum verið að spjalla um. Nýleg orð eru lluvia (rigning, veðrið á þeim tíma), araña (kónguló, nóg af þeim í gluggunum í vinnunni ) viaje de incertidumbre (óvissuferð og coquetear (daðra, þarf nokkuð að útskýra það?).

Þegar ljóst varð að Spánverjar voru heimsmeistarar ætlaði ég svoleiðis að óska öllum spænsku vinum mínum á facebook til hamingju með sigurinn. En áttaði mig svo á því að ég á enga spænska vini! Þeir sem voru að læra spænsku með mér eru allra þjóða kvikindi en auðvitað ekki Spánverjar... Sendi þess vegna bara málaskólanum sjálfum fb kveðju. Mundi svo eftir því að Mr Big er auðvitað hálf-spænskur, held að það hafi nú verið pikk-öpp línan hans á sínum tíma, svo ég smellti einu sms-i á hann og óskaði honum til hamingju sem gladdi hann mjög. Að minnsta kosti hálf-gladdi hann, hó hó hó.

Gírafinn Garfúnkel

2010-07-13T23:18:00.000Z

Eitt af uppáhalds dýrunum mínum eru gíraffar. Það er eitthvað við þetta mynstur, litlu eyrun, langa hálsinn og fjólubláa tunguna sem mér finnst krúttað og heillandi. Gíraffa-safarí er á to-do listanum, en liggur svosem ekkert á. Ég hef samt ekki sinnt þessum gíraffaáhuga neitt að ráði, fyrir utan það að ég á gíraffavekjaraklukku (venjuleg vekjaraklukka, nema bara pínu loðin með gíraffamynstri og eyrum). Var þess vegna svo glöð þegar mér bauðst að ættleiða þennan megasæta tuskugíraffa sem hefur hlotið nafnið Garfúnkel (fór einu sinni á tónleika með Art Garfunkel í London en það er önnur saga). Hann hefur fengið stað í bílnum og er strax orðinn frábær ferðafélagi, mjög skilningsríkur og umburðarlyndur. Ég er viss um að við eigum eftir að eiga margar góðar stundir saman.

Helgin

2010-07-12T02:01:00.004Z

Ég táraðist þegar ég horfði á Harry og Charlotte byrja aftur saman í SATC þrátt fyrir að hafa horft oft og mörgum sinnum á þennan þátt.
Ég fór í frábært þrítugsafmæli hjá fallegri vinkonu og ræddi muninn á samkvæmisvenjum Bandaríkjamanna og Íslendinga. Samanber að þegar Íslendingar mæta á mannamót passa þeir sig á því að heilsa ekki eða sitja ekki hjá neinum sem þeir þekkja ekki, heldur halda sig við sinn hóp. Að minnsta kosti ekki fyrr en það er aðeins liðið á kvöldið! Geri þetta oft sjálf, er ekki rónni fyrr en er búin að finna "mitt fólk" í partýinu :)

Ég mætti í hattapartý með sjóræningjahatt meðferðis. Hafði áttað mig aðeins of seint á því að um væri að ræða Ascot hattapartý - svona fansí hattar sem skvísurnar mæta með á veðreiðar.

Hlustaði allt of oft á I'm not ready to make nice með Dixie Chicks. Verð sumsé oft meira leið heldur en reið - þegar ég vil vera meira reið en leið. Gott að hlusta á reiðar kántrístelpur til að komast í þannig fíling. Annars sagði kunningjakona mín mér að þetta lagaðist með aldrinum :)

.

Ég ákvað að fara í einnar nætur road trip á Snæfellsnes í vikunni.
Ég ákvað að fara loksins á Esjuna með pabba í vikunni.
Ég ákvað að gera fullt annað í vikunni og áttaði mig á því að líklega myndi ég ekki ná að gera allt sem ég ætlaði að gera í sumarfríinu mínu í síðustu vikunni. En það er allt í lagi af því að alveg eins og vikurnar eru meira en helgarnar (ekki gott þegar maður lifir fyrir þær - geri það stundum) þá er lífið er meira en sumarfrí...

Desert

2010-07-11T16:04:00.000Z

Um leið og ég frétti að besta/versta súkkulaðikakan væri komin aftur í bakaríið byrjaði garnagaulið. Þú verður að fá þér eina sneið... Svona eins og þegar Karíus og Baktus kölluðu Við viljum franskbrauð á aumingja Jens.

Ég vissi fyrir að þrátt fyrir girnilegt útlit og einstakt bragð væri þessi kaloríubomba sérstaklega slæm fyrir mig. Fyrir utan það hún var dýr og ég átti ekki fyrir henni. Ég var búin að eyða vikum saman í að reyna að sannfæra mig (að því að ég taldi með góðum árangri) um að þessi kaka væri ekkert sérstök og var raunar farin að líta hafraklattana girndaraugum. En það skipti engum togum, um leið og kökuna bar fyrir sjónir varð ég að fá hana og gleypti hana alla í mig á nóinu. Þegar síðasti bitinn hafði runnið ljúflega niður runnu á mig tvær grímur. Kakan var þung í maga en innihaldslausar kaloríurnar gátu ekki seðjað hið raunverulega hungur. Auk þess truflaði það mig að geta ekki namminammast að vild, ég var svo mikið að passa mig að kakan vissi ekki hvað mér þætti hún dásamleg. Líklega var kökunni þó sama á hvorn veginn sem var, því kökur eiga sér sjaldnast uppáhalds kaupanda þótt kaupendur eigi sér uppáhalds kökur. Stóð því uppi með tómt veski og ennþá svöng.

P.s. Mögulega er þetta blogg ekki um súkkulaðikökur.
P.p.s. Vonandi lesa engar súkkulaðikökur þetta blogg.

Bloggskuld

2010-07-08T10:07:00.002Z

Hér þarf ég að bæta við bloggum fyrir 7. 8. 9. og 10. júlí - coming up!

Ég ætla upp í sveit og ligga ligga lá...

2010-07-06T21:49:00.002Z

Andstætt við litlu systur var ég sjálf aldrei í sveit á sumrin. Mér fannst alveg gaman að skoða kusurnar og klappa lömbunum og skoða traktorana og svona. En ég vildi helst sofa út, lesa gamlar bækur, leika mér í hlöðunni og rölta niður að Hópi frekar en að vera á hlaupum hingað og þangað í einhverju aksjón.

Þess vegna kom það öllum að óvörum að ég skyldi, eins og mamma orðaði það, sýna góða takta í sveitinni á ferðalagi fjölskyldunnar. Þegar við fórum að skoða heimalninga kom í ljós að eitt lambið vantaði og fannst það eftir nokkra leit ofan í skurði. Ég hugsaði mig ekki tvisvar um heldur stökk ofan í skurðinn og tók við að leiða villuráfandi sauðinn meðfram skurðinum og upp á jafnsléttu. Litli mórauði hrúturinn var svo máttfarinn að ég þurfti að bera hann síðasta spölinn sem hann launaði mér með því að kúka fagurgrænni drullu á nýju Cintamani peysuna mína.

Ég held svei mér þá að við þessa björgunartilraun hafi ég óverdósað á íslenska sveitaloftinu og fengið of mikið súrefni upp í heila. Ég var alveg komin á það að ég ætlaði að flytja upp í sveit og gerast bóndi, nú eða bara bóndafrú. Ég horfði einu sinni á nokkra þætti af danska raunveruleikaþættinum Bóndi leitar brúðar, svona deiting þátt þar sem stúlkur með sveitadrauma keppa um hylli myndarlegra en einmana bænda. Það er synd að það sé ekki til nein íslensk bóndadeiting síða, því það er nefnilega til dönsk svoleiðis! Spurning um að skrá sig bara þar? Örugglega ekkert verra að moka flór á Fjóni en Fáskrúðsfirði.

Netsambandslaust

2010-07-05T21:37:00.002Z

Það er netsamband! gargaði ég uppyfir mig eftir að hafa verið búin að labba með tölvuna í öll skúmaskot sumarbústaðarins á Blönduósi. Enkripsjón diseibled! 35% tenging.... 20%.... 30%... En ekkert gekk að ná sambandi svo ég gekk út með tölvuna í örvæntingarfullri leit að betri tengingu.
Erum við ekki komin hingað í afslöppun? hváðu hinir fjölskyldumeðlimirnir, en ég ætlaði að standa við mitt blogg á dag og einhvers staðar var þetta hot spot! Ég labbaði spölkorn frá bústaðnum með tölvuna opna, út á tjaldstæðið og kippti mér ekkert upp við að öðrum ferðalöngum kynni að hafa fundist þetta furðuleg sjón. Og viti menn, á miðjum leikvelli tjaldstæði Blönduóss virtist vera ágætis samband svo ég settist hríðskjálfandi í róluna með tölvuna. En nei - það þufti vitanlega að greiða fyrir tenginguna og fá lykilorð og ég hafði ekki hugmynd um hvar á svæðinu væri hægt að fjárfesta í internetmínútum. Reyndar gott að fá frí frá erli alnetsins, þótt ekki væri nema eitt kvöld.

(Merki þessa færslu sem 5. júlí, svona til að standa við bloggfjöldann....)

Prumpuperri

2010-07-04T23:16:00.001Z

Þegar ég var lítil var mér kennt að það væri ljótt að segja prumpa, að leysa vind var hið rétta og kurteisa heiti yfir þessa líkamsstarfsemi. Held að prumpulag Dr. Gunna hafi breytt landslaginu og nú tala örugglega öll lítil börn frjálslega um prump.

Með tilkomu reykingabannsins sem ég fagnaði gríðarlega og geri enn, sköpuðust miklar umræður um aukna prumpufýlu og svitalykt á skemmtistöðum þar sem reykingalyktin væri ekki lengur yfirgnæfandi. Ég get ekki sagt að ég hafi tekið sérstaklega eftir þessu, hef að minnsta kosti aldrei vaknað daginn eftir djamm og þurft að þvo öll fötin mín og koddaverið af því að það var svo mikil prumpulykt af hárinu á mér.

Var stödd með nokkrum vinkonum á skemmtistaðnum Boston um helgina þegar allsvakaleg fýla gaus upp og ekki fór á milli mála um hvers lags lykt væri að ræða. Oft er yfirþyrmandi reykelsisangan á Boston en hún náði að minnsta kosti ekki að yfirgnæfa þennan ófögnuð. Við fitjuðum upp á nefið og horfðum ásakandi hvor á aðra en enginn vildi kannast við að hafa óvart leyst vind. Þegar þetta gerðist í annað sinn var orðið ljóst að sökudólgurinn sæti á borðinu við hliðina en kannski ekki beint hægt að pota í bakið á ókunnugum manni og spyrja Fyrirgefðu, varst þú að prumpa? Í þriðja sinn varð fnykurinn óbærilegur, ég náði varla andanum og flúði út á pall ásamt nokkrum öðrum enda reykingalykt og eiginlega bara öll önnur lykt skárri en þessi.

Vinkonu minni varð nóg boðið og hnippti ásakandi í hinn grunaða. Sagði honum að einhver á borðinu hefði verið að prumpa og líklega hefði það verið hann, nú væri hálft borðið okkar flúið út til að losna undan þessu, þetta væri helber dónaskapur og hvort honum væri eiginlega sama að gera þetta einhvers staðar annars staðar! Veit nú eiginlega ekki hvernig ég hefði sjálf brugðist við svona en það fauk í gaurinn, sem var steggurinn sjálfur í steggjaveislu og notaði hann f-orðið til baka á hana svo hún rauk út á pall til okkar flóttamannanna. Þetta varð til þess nokkrir stólar á borðinu okkar tæmdust og steggjapartýið sá sér leik á borði og færði sig yfir til þeirra stúlkna sem höfðu ekki flúið fýluna (enda sátu þær fjær prumparanum). Steggurinn baðst síðan afsökunar á að hafa móðgað vinkonuna - en ekki á prumpinu, enda má svosem deila um hversu mikla stjórn menn hafa á umræddri aukaafurð.

Til að ljúka þessum prumpupósti get ég sagt frá því að titill færslunnar er vísun í mann sem ég veit að hefur sent tveimur stúlkum nákvæmlega eins póst gegnum deitsíðu. Þar játar hann blæti sitt (fína íslensks orðið yfir fetish) og segist leita að stúlku sem er til í að setjast á andlitið á sér og leysa vind framan í sig. Veit ekki með ykkur, en væri ekki gott ráð ef maður væri með svona... óvenjulegar þarfir í rúminu, að bíða með að segja frá þessu fyrr en eftir, segjum nokkur deit? Eða er bara best að senda svona póst á eins margar stelpur og maður getur, í þeirri von að einhvers staðar segi einhver já?

Þriðja hjólið

2010-07-03T17:33:00.173Z

Ég þekki talsvert af skemmtilegum pörum og finnst langoftast ekkert mál að vera ein að hitta par eða pör, góðu fólki fylgja góðar stundir. Fæ afar sjaldan þessa smug marrieds tilfinningu sem Bridget Jones talar um. Það er helst að þriðja hjóls tilfinningin geri vart við sig þegar maður er einn með tveimur einstaklingum sem eru í tilhugalífinu - nýbyrjuð að deita, langar til að deita eða voru einu sinni að deita. Í slíkum aðstæðum skiptir tímasetningin öllu máli og helst þarf að vera búið að koma sér saman um boðleiðir ef það er búið að ákveða fyrirfram að þú sért á vængnum. Það þarf að skilja "parið" eftir eitt hæfilega lengi og láta sig hverfa á hárréttum tíma. Til dæmis getur vinkona spurt vængvinkonu hvað er klukkan sem er þá merki um að hún megi/eigi að fara, sbr. vængmanneskjan svarar Heyrðu hún er orðin 3, ja hérna ég verð að fara að drífa mig ég þarf að vakna svo snemma.

Fór út að hitta gamla vinkonu í gær og komst að því að hún er nýbyrjuð að vinna með strák sem ég var aðeins að skoða eitt sumarið fyrir nokkrum árum. Ekkert alvarlegt og í dag er gagnkvæmt áhugaleysi okkar á milli en ég þekki hann ágætlega og fannst upplagt að koma þeim saman! Svo við tvær hittumst og hittum svo vininn/vinnufélagann og þá vandaðist málið enda var ég ekki búin að segja þeim alveg frá þessari fyrirætlan minni og því engar boðsendingar ákveðnar. Ég hélt mig til baka og þagði meðan þau bonduðu yfir vinnunni en þekkti engan annan á staðnum svo þetta kom frekar asnalega út og þau fóru að hafa áhyggjur af því að mér leiddist. Gat ekki farið strax svo ég tók nokkrar óþarfa klósettferðir og skrapp skyndilega út ein til að taka smá rölt á nærliggjandi staði. Á tímabili leit þetta reyndar illa út þar sem vinkonan var komin í hörkusamræður við einhvern annan áhugaverðan en hún kom þó aftur að lokum og ég gat tekið geisp-takk-bless pakkann og skilið þau eftir tvö í lok kvöldsins. Veit reyndar ekkert hvernig það endaði en sé að ég þarf að æfa væng-taktíkina.

Er samt orðin töluvert betri heldur en á unglingsárunum þegar samantekin ráð vinkvenna voru órjúfanlegur hluti þess að næla sér í strák. Man þegar bestu vinkonu minni var boðið í bíó en hún vildi ekki fara ein. Tek fram að við vorum mjög ungar! Við ákváðum að hún myndi mæta í bíóið og hitta strákinn og svo kæmi ég aðeins seinna og hitti þau "fyrir tilviljun" í bíóinu. Jæja, hún fer inn og ég bíð fyrir utan. Fannst ég vera búin að bíða heila eilífð þegar ég fór inn á eftir en þá voru þau ennþá aftast í röðinni að fara að kaupa sér miða! Svo úr varð afar vandræðalegur nei hæ þú hér! leikþáttur þar sem hún kynnti mig sem bestu vinkonu sína sem var svo akkúrat að fara EIN í bíó á nákvæmlega sömu mynd... Endaði með því að sitja í röðinni fyrir aftan þau en beint á milli þeirra og ég man að við deildum öll saman poppi sem hann hafði komið með heimapoppað í poka.

Sama vinkona varð nokkrum árum seinna skotin í strák sem var frekar óframfærinn og hana var farið að lengja eftir fyrsta kossinum. Eftir að hafa kynnt okkur málið í þaula með að lesa unglingaglansblöð ákváðum við að þau þyrftu að vera ein saman uppi í rúmi í myrkvuðu herbergi. Til að það gæti orðið bauð ég honum að koma og horfa á vídjó með okkur eitt kvöldið heima hjá mér. Vídjótækið var frammi í stofu en ég gat notað snúru til að tengja það við fermingarsjónvarpið í herberginu mínu. Hann kom og ég eyddi megninu af kvöldinu frammi að "laga vídjóið". Ég þurfti nefnilega að halda inni einhverjum takka á vídjóinu til að myndin hristist ekki...

Nýtt og notað

2010-07-02T23:28:00.000Z

Er að narta í hvítsúkkulaðiskyrtertuna sem ég fór með í súkkulaðiklúbbinn í gær (nei hún var ekki svo vond að enginn borðaði hana, það var bara offramboð!). Alveg eins og venjuleg skyrterta nema bara með hvítu súkkulaði blönduðu út í skyrið. Mjög gott bara, en lítið súkkulaðibragð. Uppáhaldið mitt var hvítsúkkulaðimús með lime og möndlum, súkkulaðilegasti rétturinn sem var líka mús en dekkri og með hindberjum var líka mjög góður og ávaxtasúkkulaðifondúið var fullkominn endir. Einfaldasti rétturinn og sá sem við byrjuðum á var snilldin ein, súkkulaðiskafís og baileys saman í blender! Frábær sumardrykkur.

Ég er eitthvað að vandræðast með Englandsferð sem stendur til, get ekki ákveðið mig hvort ég ætla að fara en VERÐ að ákveða mig ekki seinna en á morgun. Langar meira að fara eitthvað nýtt og spennandi og helst í sól en það er ekki í boði eins og er og ég veit ekki hvort eða hvenær ég gæti fundið einhvern til að fara með mér í svoleiðis. Hef auðvitað búið í Englandi og farið þangað árlega síðustu 8 ár og er kannski komin með smá leið en það er reyndar nýr og skemmtilegur ferðafélagi og það er stundum gott að þekkja áfangastaðinn vel og vita að hverju maður gengur. Og ef ég fer þetta ekki þá fer ég kannski ekki neitt og þá veit ég að ég á eftir að sjá eftir því að hafa ekki farið. Pöbbarölt og H&M er ekkert slæmur díll sko.

Tek fram að þetta er raunverulegt dæmi og ég er ekki að tala undir rós eða vera með myndlíkingu í sambandi við ástarmál eins og stundum :) En þetta er reyndar umhugsunarvert í því sambandi og eitthvað sem margar einhleypar konur hafa örugglega velt fyrir sér - á að byrja bara aftur með gamla deitinu sem maður er orðinn svolítið þreyttur á en er traustur og notalegur, eða bíða eftir einhverjum nýjum og spennandi draumaprinsi sem fær hjartað til að slá hraðar en gæti birst seint og síðar meir eða alls ekki?

Knús og klór

2010-07-01T17:49:00.000Z

Kanínan er loksins eftir rúmlega mánaðar sjúkrasögu orðin laus við spelku og plástur og komin í venjulegt búr en má ekki fara út nema bara lítið og stutt í einu. Ég sakna þess að hafa hana ekki skoppandi í kringum mig og fer mjög varlega í öll kanínuknús enda fóturinn ennþá að jafna sig.

Er þessa dagana með extra mikla knús- og snertiþörf og nota hvert tækifæri til að faðma vini mína og fjölskyldu (afmælið kom að góðum notum um daginn, fékk fullt af faðmi þá). Þessi þörf snýst ekki (bara) um að ég vilji láta knúsa mig - heldur líka öfugt. Mig langar að nudda og klóra og þá er ég alls ekki að meina neitt dónó, finnst það bara gaman og gott. Litla systir er gott fórnarlamb og þarf að sitja undir hársvarðar- og handanuddi þegar tækifæri gefst til og vinkona mín horfði undarlegum augum á mig í gær þegar ég spurði hvort ég mætti nudda á henni fæturnar meðan við horfðum á Sex and the City.

Er hætt að naga neglur í bili (gerist iðulega þegar ég fer í frí - minna stress) svo klærnar eru tilbúnar að læsast (laust) í bakið á einhverjum. Þú þarft hins vegar að þekkja einhvern ansi vel til að spyrja hvort þú megir klóra viðkomandi á bakinu. Tékka á litlu systur á eftir. Fólk er auðvitað haldið mjög mis-mikilli snertiþörf en þetta gerðum við æskuvinkonurnar nokkuð af sem unglingar, að nudda og klóra hvorri annarri til dæmis í náttfatapartýum.Man að við vorum einhverntíman reknar úr eðlisfræðitíma, kennaranum fannst við minna á apaketti sem lægjum fram á borðið að tína lýs hvor af öðrum.

Annars var dagurinn í dag fyrirmyndar sumarfrísdagur þótt engin væri sólin. Morgunskokk, sund í Vesturbæjarlauginni, hádegisbeygla á Kaffitár og setið við skriftir í kjölfarið á sama stað. Síðdegisblundur og núna mömmumatur, tilraunaeldamennska og súkkulaðiklúbbur!

Nei, nei og aftur nei

2010-06-30T00:30:00.000Z

Í þessari viku er ég búin að segja nei við því að fara á hlaupanámskeið, nei við því að fara á á sjálfsvarnarnámskeið og tvisvar nei við því að fara í hot yoga tíma! Sem er eiginlega frekar glatað fyrir svona wannabe spontaneous já-manneskju. Þarf að reyna að komast yfir þessa jóga-hræðslu, í síðasta jógatíma sem ég fór í festist ég með lappirnar fyrir aftan höfuð og get ekki ímyndað mér að það sé skemmtilegri upplifun í svitabaði. Ég er líka eitthvað hrædd við svona sjálfsvarnarnámskeið, eitthvað við það að láta skella sér í gólfið sem ég meika ekki. Vinkona mín var ekki alveg að kaupa það þegar ég sagðist vera til í að fara á bóklegt námskeið í staðinn. Bíddu ætlarðu þá að biðja árásarmanninn um að hætta að nauðga þér meðan þið ræðið samband hans við mömmu sína?

Hef reyndar afsökun fyrir að komast ekki á hlaupanámskeiðið en ég er annað hvort að fara í súkkulaðiklúbb eða á tónleikana hjá Seljalandsfossi. Get reyndar alveg hugsað mér að fara á svona námskeið seinna en las á netinu að hlaupastíllinn manns sé tekinn upp á myndband til að hægt sé að greina hann síðar. Örugglega mjög gagnlegt en ég vona samt að það sé ekki spilað fyrir framan alla, svona ef ég skyldi koma út eins og Phoebe í Friends í þessu atriði ef einhver man eftir því.

Annars er sumarþema hjá súkkulaðiklúbbnum en ég hef ekki hugmynd um hvað ég ætla að koma með. Er að spá á að mixa einhvers konar kaldan súkkulaðidrykk eða sjeik. Varaplanið er að kaupa MacDónalds style súkkulaðisjeik hjá Metró, skipta bara um umbúðir og hræra smá súkkulaðispænum saman við, svona til að þetta virki meira ekta...

Kúkað í Kúlusúkk*

2010-06-29T23:50:00.002Z

Í kvöld sýndi ég stórkostleg tilþrif í að leika geiturnar þrjár (og tröllið) með tæplega þriggja ára systurdóttur minni. Ég get ekki talið hversu oft ég hef lesið bókina fyrir hana og nú ákváðum við að vera með leikræna útfærslu. Er farin að ná raddblæbrigðum karakteranna ansi vel þótt ég segi sjálf frá og er bara nokkuð ógnvekjandi þegar ég spyr Hver trampar á brúnni minni? Hef reyndar lesið söguna og leikið leikritið fyrir önnur börn gegnum árin og slegið í gegn. Sérstaklega vekur þetta mikla lukku í sundlaugum eins og í Árbæjarlauginni og í Laugardalslauginni þar sem er raunveruleg brú til staðar, en krefst þess að manni takist að útiloka aðra sundlaugargesti úr huga sér til að lifa sig inn í hlutverkin.

Fór svo og hitti vinkonu á Kaffi París þar sem hún sagði mér frá spennandi ferð sem hún fór í í vor, gangandi 600 km yfir Grænlandsjökul. Sérstaklega voru klósettferðirnar ræddar en hún sagði mér að þetta væri ein algengasta spurningin sem hún fengi um ferðina! Svona til upplýsinga fyrir klósettáhugabloggarann :) mun vera mjög hreinlegt að ganga örna sinna á Grænlandsjökli, notast er við skóflu til að grafa holu, klósettið er eingöngu notað af manni sjálfum og mokað yfir á eftir. Svo pissar maður beint í snjóinn og þarf ekki að hafa áhyggjur af því að neitt fari út fyrir! Eina áhættan er víst að fá frostbit á rassinn.

(*já, já - það eru örugglega klósett í bænum Kulusuk, þetta hljómaði bara betur en kúkað á Grænlandsjökli!)

Medúsa

2010-06-28T23:24:00.003Z

Ég splæsti í litun og plokkun á stofu fyrir ammó sem ég hafði ekki gert síðan disasterið varð í spa-inu í Laugum síðasta haust. Þá notaði snyrtidaman vax á mig í fyrsta sinn á augabrúnirnar og ég varð öll stokkbólgin og bólótt lengi á eftir. Ræddi þetta við snyrtifræðinginn vinkonu mína sem ég fór til í síðustu viku sem sagði mér að líklega hefði vaxið bara verið svona heitt og þetta ætti ekki að koma fyrir.

Viðvörun: Ekki fyrir viðkvæma/klígjugjarna!

Var svona aðeins rauð á eftir en ekkert til að tala um - hjúkk - nema hvað eftir tvo daga fór ég að springa út af bólum milli augabrúnanna. Ekki bara venjulegum bólum, heldur hvítum bólum! Og ekki bara nokkrum hvítum bólum - heldur heilum helling! Stíflaðar svitaholur í massavís sem litu út eins og það væru litlir ormar að fara að skríða út úr höfðinu á mér. Svona eins og ég væri með njálg milli augnananna! Mér leið eins og ég væri að breytast í ógeðslegra afbrigði af Medúsu - skrímslasysturina úr grísku goðafræðinni sem var með snáka í stað hárs á höfðinu.

Ok - ég er kannski að færa aðeins í stílinn. En þetta var samt ljótt. Ég var ekki með þolinmæði í að bíða og sjá og ekki virtist vera hægt að kreista ormana fram. Ég brá því á það ráð að skrúbba og nudda - sem leiddi til þess að á ennið var komið flakandi sár, sem andstætt við njálginn var ekki hægt að meika yfir.

Frábært.

Ég mátti þó þakka fyrir að vera með topp sem huldi skelfinguna að hluta til en bölvaði því að vera nýbúin að klippa aðeins af honum. Hélt mig því innandyra mestalla helgina.

Held í kvöld svei mér þá að þetta sé að verða farið. Mig er farið að þyrsta í Operation Sumarfrí, sem átti að fara fram að miklu leyti utandyra eða á kaffihúsum miðborgarinnar. Sjáum hvað vikan ber í skauti sér.

Sú íslenska

2010-06-27T23:31:00.000Z

Ég fékk miða um lúguna á föstudaginn um að það biði mín erlend bréfasending. Er spennt að sækja pakkann á morgun því ég á ekki von á neinu en grunar að það sé mögulega sending frá Mr Big/Útlendingnum/Herra heila. Ætla svosem ekki að gera mér neinar vonir, hann er einmitt á fyrrgreindum bannlista.

Heyrði í honum í gær og þegar hann nefndi Sófí vinkonu sína á nafn í fjórða sinn þá fékk ég hnút í magann - hann er hrifinn af henni, ég finn það á mér. Sófí er tuttugogfimmára, vinnur hjá bókaforlagi, er áhugaleikkona og kemur fram sem uppistandari. Ákvað að segja ekki neitt, en fletti henni upp á facebook og hnúturinn stækkaði bara þegar ég sá hvað hún var sæt. Sem er fáránlegt, því það eru þrjú ÁR síðan við hættum saman, það ÉG sem vil ekki vera með honum (af góðum ástæðum) og mér þykir endalaust vænt um hann og vil að hann sé hamingjusamur.

Án þess að vita neitt um hvað sé á milli þeirra - þetta var bara tilfinning - áttaði ég mig á því að ég væri komin í hlutverk sem mér er mjög illa við. Útlenska fyrrverandi kærastan.

Þegar við vorum saman átti Mr. Big nefnilega í MJÖG góðum samskiptum við fyrrverandi kærusturnar sínar, þótt hann hafi ekki verið (svo ég viti til) að halda framhjá. Þá er ég að tala um sú frá Malasíu hringdi í hann reglulega til að grenja yfir einhverjum tilfinningakrísum (frá Malasíu), hann fór með þeirri þýsku í leikhús (á sýningar sem mig langaði til að sjá) og hann fékk Valentínusarkort frá þeirri kínversku. Þessi ítalska mætti í heimsókn í vinnuna til hans og þessi frá Kólumbíu hringdi full á nóttunni. Sú skoska var eini vinur hans á myspace og hann sagði mér frá undarlegum draumum sem hann átti um þá spænsku og þýsku númer 2. Það var helst sú kanadíska sem lét hann í friði.

Nú er ég ef til vill að verða sú íslenska sem hann sendir pakka á afmælisdaginn. Aumingja Sófí.

Líffæra-lambada

2010-06-26T19:37:00.000Z

Hjartað, heilinn, maginn og munnurinn eru fjögur skemmtileg líffæri sem búa saman inni í mér, en síður en svo í sátt og samlyndi. Svo virðist sem litla (eða stóra, eftir því hvernig á það er litið) hjartað mitt sé með gullfiskaminni. Þrátt fyrir hjartasorgir, grát og gnístran tanna er hjartað ótrúlega fljótt að gleyma því að það eru nokkrir menn á bannlista. Heilinn er aftur á móti mun minnugri (skiljanlega) og minnir hjartað reglulega á að A, B og C séu á bannlistanum af góðum ástæðum. Heilinn bendir hjartanu jafnframt á skynsamlegri kosti eins og X, Y og Z. Hjartað spyr magann þá ráða og þar sem X, Y og Z vekja ekki upp neinn magafiðring segir hjartað yfirleitt nei, sökum fyrri reynslu af mönnum sem vekja ekki upp téðan fiðring. Munnurinn greyið er viljalaust verkfæri sem fær misvísandi skilaboð og endar yfirleitt á því að segja (eða stundum sem verra er, kyssa) eitthvað út í bláinn við ranga menn á röngum tíma.

Um daginn hitti ég mann sem var efstur á bannlista og búinn að vera þar um nokkurt skeið. Hafði ekki hitt hann lengi og var búin að hugsa fram og til baka hvað ég ætlaði að segja ef ég myndi rekast á hann. En viti menn, hjartað tók kipp, maginn fór í arabastökk, heilinn fékk engu ráðið og ég endaði á því að stama út úr mér einhverri vitleysu sem var mjög langt frá því að vera kúl á því (reyndi seinna að bæta kúl-missinn upp með því að standa við hlið hans við barinn og þykjast ekki þekkja hann, mæli ekki með því).

Ég hitti hann nokkrum sinnum eftir þetta og þóttist ekki sjá viðvörunarljósin, sírenurnar og stopp-merkin sem aumingja heilinn reyndi að veifa fyrir framan nefið á mér. Maginn og munnurinn voru í góðu partýi og engin ástæða til að binda endi á það. Sem betur fer tókst að þessu sinni að koma í veg fyrir að hjartað dytti fram af bjargbrún án fallhlífar en það hruflaði sig samt aðeins eftir þessa törn. Hef ekki hitt hann í svolítinn tíma núna en á vafalaust eftir að rekast á hann fyrr eða síðar aftur og þá þarf ég helst að vera undirbúin.

Að þessu sinni er ég með sálfræðilega hernaðaráætlun, svokallaða óbeitarskilyrðingu. Ég þarf að reyna að tengja hann við eitthvað slæmt, og þá meina ég líkamlega slæmt, eitthvað sem veldur ógleði til dæmis. Ef ég get fengið magann í lið með mér er stríðið unnið. Veit um vinkonu sem gerði þetta með góðum árangri - hún ímyndaði sér afar sterkt að gæinn sem hún var að reyna að hætta að vera hrifin af væri illa lyktandi og finnur núna alltaf pissulykt þegar hann er nálægt!

Mikið vildi ég samt óska að það væri fleira í lífinu sem er bæði skemmtilegt og gott fyrir mann, hvort sem það er smjör og rjómi eða sætir strákar.

Fertugsaldurinn - fyrsti sólarhringurinn

2010-06-25T23:55:00.000Z

Afmælisdagurinn búinn og annar í afmæli að kvöldi kominn svo það er ekki laust við að það sé aðeins að leka úr manni loftið, sem og úr helíumblöðrunum sem ég keypti fyrir veisluna. Skil nú samt ekki hvernig viðmiðið getur verið að það komist 30 blöðrur í fólksbíl, ég var í stökustu vandræðum með að koma 18 blöðrum inn í bílinn (en vegfarendur skemmtu sér aftur á móti konunglega við aðfarirnar).

Veislan var algjör draumur í dós, grilluð garðveisla með sjóræningjaívafi. Af um 50 fullorðnum og 20 börnum mættu að minnsta kosti 15 sjóræningjar, einn kúreki og einn indíáni :) Ef ég hefði ekki verið svona spennt hefði ég verið hágrátandi allt kvöldið yfir því hvað ég á gjörsamlega ótrúlega yndislega fjölskyldu og vini og hvað ég er ofsa glöð og þakklát fyrir það. Ég held að sambönd mín við Selfoss (Veðurguðirnir), sætustu veðurfréttaskvísuna í bænum og starfsmannastjóra Veðurstofunnar hafi stuðlað að því hvað ég var einstaklega heppin með veður, þetta hefði orðið töluvert öðruvísi dagur í grenjandi rigningu eins og var í dag. En stundum gengur allt upp eins og maður hefði óskað sér og það var svei mér þá svoleiðis dagur í gær.

Bauð nokkrum fyrrverandi flames og kærustum enda allt í góðu og langur tími síðan og lítið land og allt það. Menntaskólakærastinn sendi mér reyndar sms og spurði hvort ég hefði nokkuð boðið sér óvart :) Sem var ekki, ég var glöð að fá hann í veisluna en ég er ekki viss um að ég hefði boðið honum ef ég hefði ekki verið í svona ofsa miklu hamingjustuði þegar ég bauð, var búin að bjóða 130 facebook vinum þegar ég þurfti að hætta... hefði viljað bjóða öllum sem ég þekki en það hefði líklega ekki verið skynsamlegt.

Ég hafði ekki almennilega tíma til að skoða gjafirnar fyrr en í morgun og mér eiginlega brá, þær voru svo flottar. Er núna vel útbúin til ferðalaga í gönguskóm og cintamani peysu, svo fékk ég frábæra blöndu af alls konar frábæru eins og æðislegt skvísudót, gjafabréf, bækur, vín, súkkulaði, kaffi, rúmföt, málverk, inneign í ísbúð og gEggjaðan eggjaskera! svo ég telji nú bara upp sumt.

Í miðri veislunni birtist síðan eldri maður með ofsalega fallegan rósavönd og rétti mér. Gat engan veginn komið honum fyrir mig og fékk flassbakk í ferminguna mína þegar það mætti nokkuð af af eldra fólki sem ég þekkti ekki neitt sem kleip í kinnarnar á mér og óskaði mér til hamingju. Fannst þó skrýtið að mamma og pabbi hefðu boðið einhverjum fjarskyldum frænda í veisluna án þess að láta mig vita. Vildi samt ekki vera dónaleg og heilsaði manninum kumpánlega. Hann rétti mér vöndinn og sagðist hafa átt að koma honum til skila frá Dögg í Hafnarfirði. Ekki var það betra, ég þekki enga einustu Dögg og þekki bara mjög fáa í Hafnarfirði yfirhöfuð. Ætlaði að fara að segja að hann hefði farið mannavillt en því var svo hvíslað að mér að það væri nafnið á blómabúð - þetta var þá frá vini mínum sem komst ekki í veisluna. Varð alveg extra glöð að fá blóm frá karlmanni, veit að það er algjör klisja en mér finnst það samt voða gaman.

Annars held ég að það hafi ekkert breyst við að verða þrítug nema hvað ég var heldur skynsöm svona seinni part kvölds þegar fjör fór að færast í leikinn. Það er ekki alltaf gaman meðan á því stendur en gleðilegra daginn eftir aftur á móti. Mjög fullorðins. Það er því eitt núll fyrir fullorðnu frökeninni á móti hvatvísa táningnum.

Afmæli XXX

2010-06-24T10:54:00.003Z

Þeir sem þekkja mig vita að ég elska afmæli. Öll afmæli og ekki síst mitt eigið, ég meina hvað er stórkostlegra en að hafa heilan dag þar sem fólk óskar þér til hamingju bara fyrir að vera til! Vinir koma í heimsókn, kaka, pakkar og blöðrur... what's not to like?

Þótt ég fagni þessum degi árlega var ég sérstaklega búin að hlakka til dagsins í dag þar sem það er stórafmæli og þeim hef ég ávallt (tvisvar áður) fagnað með húllumhæi. Er búin að fagna og fylgjast með meirihluta vina og kunningja ná þessum áfanga á undanförnum árum og loksins er röðin komin að mér.

Það kom mér þess vegna að óvörum þegar ég fór að verða pínulítið blúsuð þegar þrítugsafmælið nálgaðist. Gat samt ekki sett fingur á hvers vegna. Velti því fyrir mér hvort það sé af því að einkahagir mínir séu ekki þeir sem ég spáði fyrir um fyrir tíu árum síðan. Fór í kokteilboð í fyrradag þar sem kona á sjötugsaldri sem ég kannast við spurði hvort ég ætti mann og börn. Nei, svaraði ég glaðlega og ég sá að hún varð hissa. Já já, það er líka allt í lagi sagði hún. En hún sagði þetta nú samt eins og það væri bara alls ekkert í lagi. Ég forðaði mér úr boðinu og velti því fyrir mér hvort ég væri eitthvað að misskilja, hvort það væri ekki í góðu lagi að vera einhleyp og barnlaus "komin á þennan aldur" . Því vissulega var þetta á to-do listanum fyrir þrítugt. Ásamt ýmsu öðru sem hefur ekki gengið eftir eins og að kaupa íbúð, skrifa bók og hefja doktorsnám. En ýmislegt annað hef ég þó afrekað, bæði sem var á to-do listanum og því sem var alls ekki á to-do listanum - og það seinna var eiginlega miklu áhugaverðara og ánægjulegra :)

Held þó að þrítugsblúsinn sé miklu meira tengdur einhverjum Peter-Pan fantasíum (nei ekki kynferðislegum!), að langa ekki til að verða stór. Og þegar maður er þrítugur, kominn á fertugsaldur þá hlýtur maður opinberlega að vera orðinn fullorðinn. Andvarp. Þegar ég velti þessu fyrir mér þá man ég óljóst eftir mjög svipaðri pælingu og tilfinningu í kringum tvítugsafmælið mitt. Ég var ekki lengur táningur, ég var fullorðin. En viti menn, mér hefur ekki fundist ég vera sérstaklega fullorðin síðustu tíu árin. Og finnst ég ekkert sérstaklega breytt í dag.

Vinur minn benti mér á um daginn að tæknilega hæfist ekki næsti áratugur lífs míns fyrr en ég væri orðin 31, alveg eins og nýtt árþúsund hófst ekki fyrr en um áramótin 2000/2001 samkvæmt pabba stærðfræðingi og öðrum fróðum mönnum. Þetta ár er því ákveðið limbó. Ég hef ákveðið að dokúmentera (hvað er fallegt íslenskt orð yfir það? skrásetja?) þetta ár vel og vandlega. Stefnan er að blogga eitthvað daglega næsta árið. Það kemur þá í ljós hvort ég fullorðnist (ég gæti til dæmis lært að prjóna eins og allir virðast kunna þessa dagana) eða hverfi aftur til táningsáranna (ég gæti til dæmis látið húðflúra á mér eyrað eins og Miley Cyrus).

Þetta verður ekki lengra að sinni, enda þarf ég að undirbúa sjóræningjaveislu og er ekki enn búin að finna mér páfagauk til að hafa á öxlinni.

Til hamingju ég! Megi næsta ár verða örlagaríkt og ævintýralegt - þá er svo miklu skemmtilegra að blogga :)

Dramatíska barnið

2009-11-30T22:56:00.002Z

Vil byrja á því að þakka fyrir góðar kveðjur og hvatningu varðandi síðasta blogg. Nú gildir ekkert annað en að hugsa stórt ef takmarkið er að verða the queen of chick-lit hérlendis, þ.e. Dömubindadrottning Íslands. Langar mest að flytja í fjallaþorp eða til einhverrar fallegrar borgar af passlegri stærð í suður-Evrópu og sitja á kaffihúsum með latté og laptop að skrifa í nokkra mánuði – bara svona til að prófa og vita hvort ég geti það eða ekki. Það er eitt að skrifa blogg, annað að skrifa skáldsögu.

Vegna fyrri yfirlýsinga um að það þurfi ekki öll skrif að vera dimm og drungaleg og að ég sé sko ekki í þannig skrifum þá hló ég pínulítið þegar ég var að taka til í vikunni og fann gömlu ljóðabókina mína frá mjög svo kreatívu tímabili sem ég tók á bilinu 10-14 ára. Hér kemur brot úr einu ljóði:

Ég var ein
ein í heiminum
og einmanaleikinn huldi mig
eins og svört dula
í myrkrinu.

Þá komst þú
eins og gat á dulunni
eins og ljós í myrkrinu
það varst þú.

Dásamlega dramatískt – nema hvað að þetta ljóð er skrifað 30. mars 1992 þegar ég er ekki nema ELLEFU ára og níu mánaða. Og hin ljóðin eru öll í þessum dúr! Las auðvitað Rauðu ástarsögurnar og Ísfólkið allt of snemma (vildi lesa þetta 9 ára en mömmu tókst að tefja þetta um svona tvö-þrjú ár, las Ísfólksseríuna einmitt sumarið 1992). Svo skrifaði ég nokkrar sögur á svipuðum aldri, man eftir einni afar tragískri um stelpu sem týndist uppi á jökli og dó á jólanótt rétt áður en hún kom til byggða. Og önnur um stelpu sem var myrt af pabba vinkonu sinnar sem var afbrýðisamur af því að dóttir hans vildi frekar vera með vinkonu sinni heldur en að hitta hann á pabbahelgum (mjög raunhæft, minnir að morðvopnið hafi verið sláttuvél eða traktor). Skil ekki alveg hvaðan allt þetta drama kom, hef örugglega verið undir áhrifum af e-u sem ég hef lesið eða séð, enda hef ég alla tíð lifað mig hrikalega mikið inn í bækur og bíómyndir.

Annars finnst mér pínu erfitt að blogga af því að það sem ég hef helst þörf fyrir að tjá mig um er ekki sniðugt að tjá sig um svona opinberlega.... ohhhh.... Væri samt alveg til í að láta þessi höft bara lönd og leið, breyta bara nöfnum og fara frjálslega með staðreyndir og hella úr skálum huga og hjarta... enda las ég frétt í dag um að þeir sem bældu niður tilfinningar ættu frekar á hættu að fá hjartaáfall... :)

Draumar og dömubindi

2009-11-17T22:54:00.010Z

Mig hefur alltaf langað til að verða rithöfundur hvíslaði ég aðfaranótt laugardags að vini mínum þar sem við sátum saman á löngu trúnói á köldum bekk hjá Hlemmi. Hann spurði hvort ég væri skúffuskáld og ég neyddist til að játa að þótt það væri vissulega eitthvað í skúffunum fengi ég helst útrás fyrir skrifþörfina á blogginu mínu. Hann viðurkenndi að hafa lesið umrætt blogg og ég hálfskammaðist mín fyrir opinberun rithöfundadraumanna enda bloggið ekki í ætt við þær fagurbókmenntir sem vinurinn er vanur að lesa. En mig hefur reyndar aldrei langað til að skrifa fagurbókmenntir eða vinna bókmenntaverðlaun. Hins vegar hefur mig lengi langað að skrifa sögur sem fá fólk til að brosa og gleyma sér stutta stund í grámyglu hverdagsins.

Það var síðan á sunnudaginn sem ég sá auglýst að Salka bókaútgáfa stæði fyrir chick-lit örsögukeppni. Chick-lit er enska orðið yfir léttar kvennabókmenntir á borð við Dagbók Bridget Jones og Draumaveröld kaupalkans. Reynt hefur verið að íslenska orðið sem skvísuskruddur sem mér þykir nokkuð vel heppnað. Að minnsta kosti skárra en dömubindi, sem er þó bráðfyndið. Þar sem ég hef lesið töluvert af skvísuskruddu afþreyingarbókmenntum þekki ég stílinn vel. Enda er bloggið svosem lítið annað en eitt stórt dömubindi. Maxi-pad.

Mig langaði að taka þátt en átti enga almennilega sögu sem ég var tilbúin að láta frá mér. Þetta hefur iðulega verið vandamálið, mig skortir kjarkinn til að láta skriftirnar líta dagsins ljós. Kannski óttinn við gagnrýni, að láta ókunnugt fólk dæma eitthvað sem maður hefur skrifað frá hjartanu. Ótti við að fá það blákalt í höfuðið að maður eigi að gefa rithöfundadraumana upp á bátinn. Þurfa svo kannski að fá sér nýjan draum.

En það greip mig eitthvað kæruleysi á mánudagsmorguninn á leið í vinnuna og ég hugsaði með mér að nú skyldi ég láta slag standa. Þótt efniviðurinn væri ekki í skúffunum þá væru margar sögur á blogginu sem gætu með smá lagni staðið sjálfar sem örsögur. Ég ákvað að borða hádegismat við tölvuna og skellti saman tveimur bloggum, breytti og bætti eins og tími var til en meginuppistaðan var sagan um Bónusferðina góðu sem ég skrifaði um í ágúst undir yfirskriftinni Draugur í Bónus sem dyggir lesendur muna eftir.

Eftir að hafa sent inn söguna á síðustu stundu fékk ég hnút í magann, ég átti eftir að fínpússa og laga og lesa yfir og þetta var bara alls ekki nógu gott. Varð þó að endingu bara ánægð með að hafa stokkið en ekki hrokkið. Fyrsta skrefið hlýtur að vera að taka þátt. Vera með þótt maður vinni ekki. Fékk póst frá Sölku með þökk fyrir þátttökuna. Þar stóð að það hefðu borist 20 frambærilegar sögur í keppnina og hefði verið úr vöndu að velja en það yrði hringt í vinningshafann von bráðar. Sendi bókaforlaginu póst og afsakaði hvað sagan mín væri hroðvirknislega unnin um leið og ég þakkaði fyrir frábært framtak.

Til að gera langa sögu stutta þá var mér tilkynnt klukkan 17 í dag að ég hefði unnið keppnina (vann þrjár bækur og 15 þúsund króna gjafabréf í íslenskri hönnunarlínu) og ég beðin um að lesa upp hluta sögunnar á Sölkukvöldi í Iðu. Sem betur fer var þetta stuttur fyrirvari því ég hafði varla tíma til að vera stressuð. Hljóp þó um íbúðina eins og hauslaus hæna með dúndrandi hjartslátt að leita að viðeigandi klæðnaði fyrir fyrsta upplesturinn. Því þetta er vonandi bara fyrsti af mörgum ;) Verðlaunin eru í það minnsta hvatning til þess að hætta að hugsa og fara að framkvæma. Þú verður ekki bakari ef þú býrð ekki til brauðið.

Formálinn varð aðeins lengri en hann átti að verða. En hér kemur chick-lit sagan mín. Ber kannski ekki titilinn örsaga með réttu en fellur þó innan skilgreiningarinnar. Alls ekki dagsönn en þó líklega meira satt en logið.

--------------------------------------------------------------------

Ég hef oft hugsað að ef ég byggi yfir einhvers konar yfirnáttúrulegum hæfileikum væri afar gagnlegt að geta stjórnað því hvenær maður rekst á fólk. Í borg á stærð við Reykjavík leynast draugar fortíðar víða og maður er í sífelldri hættu á að rekast á manneskjur sem maður óskar þess helst að byggju á hinum enda hnattarins. Gsm síminn hefur þó reynst mörgum bjargvættur eftir að hann kom til sögunnar enda mun auðveldara að þykjast vera niðursokkin í að senda sms heldur en að horfa út í loftið og þykjast ekki sjá viðkomandi. Til að vera aðeins kurteisari er hægt að bera símann upp að eyranu, þykjast vera í miðju mikilvægu símtali og rétt nikka og brosa. Þetta virkar vel að því gefnu að síminn hringi ekki rétt á meðan.

Að sama skapi er afskaplega tímafrekt að reyna að rekast á það fólk sem mann virkilega langar til að hitta án þess þó að vilja beinlínis stinga upp á stefnumóti. Eitt sumarið fór ég nánast daglega í ísbúðina á Hagamel í von um að rekast aftur á myndarlega manninn sem brosti svo fallega til mín eitt kvöldið. Það gekk ekki eftir en aftur á móti rákust um það bil fimm stykki aukakíló á mig. Að hringsóla fyrir utan heimili einhvers kostar síðan bæði tíma og eldsneyti og er sérlega óhentugt ef viðkomandi býr í botnlanga.

Nei, ég bý víst ekki yfir þeim yfirnáttúrlegu hæfileikum að geta stýrt því hvenær ég rekst á fólk. Því að þá hefði ég aldrei, aldrei valið að fara í Bónus í Grafarvogi þann 14. október síðastliðinn klukkan 16:32.

Þetta hefði ef til vill gengið betur ef ég hefði fengið smá fyrirvara. Ég hefði undirbúið mig undir hvað ég ætlaði að segja, í hverju ég ætlaði að vera og hvernig ég myndi haga mér. Ég hefði að sjálfsögðu verið óaðfinnanlega klædd, á háum hælum, með varalit og haft einungis lífrænt ræktaðar vörur í innkaupakörfunni. Í staðinn var ég á hlaupum, sveitt og þreytt í lopapeysu og joggingbuxum og verst af öllu Crocs skóm sem ég viðurkenni að ég nota í vinnunni en bara af því að þeir eru svo óskaplega þægilegir. Ég ætlaði jú bara rétt að skjótast inn í Bónus.

Þess vegna langaði mig mest til að hverfa ofan í jörðina þegar ég fann kunnuleg kaffibrún augu stara á mig í mjólkurkælinum. Augu sem ég leit síðast í fyrir fimmtán árum síðan, á fyrsta ári í menntó. Ennþá jafn sætur. Húðflúrið á sínum stað. Ég fann gamalkunnug fiðrildi blaka vængjunum neðarlega í maganum. Það var of seint að þykjast taka upp símann og ég sannfærði sjálfa mig á örskotstundu að fiðrildin væru garnagaul og að ég væri að rekast á gamlan vin, ekkert meira.

Við heilsuðumst innilega og þegar ég kom nær honum sá ég að hann var ekki einn, heldur var hann með lifandi eftirmynd sína meðferðis, lítinn brúneygðan snáða á að giska tveggja ára. Ég sá líka að hann var með hring á fingri og andvarpaði lágt. Skimaði í kring eftir konunni hans en hún var hvergi sjáanleg. Við spjölluðum aðeins kurteislega í þessum hvað er að frétta af þér dúr eins og venja er. Á meðan hann talaði reyndi ég að bjarga því sem bjargað varð. Fálmaði í handtöskunni eftir glossi, reyndi að henda nokkrum skyrdollum yfir 1944 kjötbollurnar mínar og laumaði súkkulaðistykki varlega upp úr körfunni og stakk því undir kotasæludollu á næstu hillu.

En þú, hvað segirðu enginn maður og engin börn? ...Hvernig stendur á því? spurði hann glottandi og af einhverjum óútskýranlegum ástæðum áttaði ég mig ekki á því að þetta var ein af þessum spurningum sem þarf ekki að svara.

Tja… það er góð spurning svaraði ég, sem var í sjálfu sér ágætis svar við asnalegri spurningu.

Hann horfði samt ennþá á mig spyrjandi og mér fannst ég þurfa að að réttlæta það af hverju ég hefði ekki enn uppfyllt kröfu samfélagsins um að finna mér lífsförunaut og búa til nýta þjóðfélagsþegna. Svona ef ske kynni að hann héldi að ég væri svo gölluð að það vildi mig enginn. Og þá hófst alveg skelfilegt samtal þar sem sá hluti heilans sem var enn að starfa eðlilega öskraði á mig að halda kjafti en ég hélt samt áfram að sökkva dýpra og tala og tala og tala...

Já sko ég var í sambandi mjög lengi með útlendingi... (hér kom löng útlistun á síðasta sambandi mínu) ... og já svo hættum við saman og ég bara hef ekki kynnst neinum almennilegum síðan. Þarna hefði verið gott tækifæri til að láta staðar numið og skynsemisröddin reyndi að tjá mér að þetta kæmi manninum ekkert við. En ég hlustaði ekki á skynsemina þar ég var of upptekin af því að hugsa um hvað það væri langt síðan að ég hefði átt kærasta og hvort að það væri rétt sem þær segja í Beðmál í borginni að það taki helming þess tíma sem samband stendur yfir að jafna sig á því.

Jahá sagði hann og horfði undarlega á mig, sem ég skildi þannig að þetta hefði ekki verið sannfærandi útskýring á makaleysinu.

Eða þú veist ég hitti alveg almennilega menn auðvitað, þeir eru bara oftast giftir. Á þessum tímapunkti var skynsemisröddin orðin mjög hávær - HÆTTU AÐ TALA!

Aha sagði hann og mér datt í hug að hann héldi kannski að ég væri að reyna við sig þar sem hann virtist vera giftur. Fannst ég þurfa að útskýra að ég væri ekki á höttunum eftir mönnum annarra kvenna og væri ekkert sérstaklega þurfi svona almennt.

En sko það er samt alveg margt í gangi, ég meina ég fór heim með manni síðustu helgi! Skynsemisröddin var þarna farin að kjökra af örvæntingu.

Það kom vandræðaleg þögn og aumingja maðurinn virtist ekki vita hvort hann ætti að skellihlæja eða taka til fótanna. Litli snáðinn missti snuðið sitt í gólfið og hljóðið rauf þögnina. Um leið virtist fyrir eitthvað kraftaverk rofa til í höfðinu á mér og óp skynseminnar náði í gegn.

Heyrðu mér er orðið svo kalt tautaði ég, sem honum hefur líklega þótt ólíklegt þar sem ég var vel dúðuð í lopapeysunni með trefil og vettlinga að auki. Ég kvaddi með handabandi og gekk hröðum skrefum út úr mjólkurkælinum, greip súkkulaðistykkið undan kotasæludollunni og henti því aftur ofan í körfuna.

Ég þarf víst að finna mér nýja Bónusverslun.

Uppáhalds

2009-11-17T13:55:00.000Z

Ástin hefur hýrar brár
en hendur sundurleitar:
Ein er mjúk en önnur sár
en þó báðar heitar.

Blabla

2009-10-28T22:05:00.002Z

Ég er eitthvað andlaus þessa dagana enda fara helstu skriftirnar í leyniverkefnið sem er ekki svo mikið leyni enda er generalprufan að fara að hefjast. Erum að ganga frá pappírum sem þýðir að ég er að fara að verða stjórnarformaður einkahlutafélags sem mér finnst afar fullorðins. Það er helst að maður geti skrifað hér um daginn og veginn sem mér finnst samt frekar óspennandi. En kannski betra en ekki neitt.

Ég heimsæki foreldra mína fast tvisvar í viku. Á sunnudagskvöldum en þá horfi ég í leiðinni á Fangavaktina og á miðvikudagskvöldum þegar ég horfi í leiðinni á Ástríði (það gefur að skilja að þau eru með Stöð 2 en ekki ég). Mjög hentugt. Minnir mig á þegar ég átti kærasta sem bjó langt í burtu (í næsta sveitarfélagi - mér fannst það langt þá!) og heimsóknir til hans voru iðulega á laugardagskvöldum (Friends) og miðvikudagskvöldum (Ally MacBeal).

Talandi um það þá er maður hvergi óhultur fyrir draugum fortíðar. Fékk pínu sting í magann þegar ég var merkt á gamalli mynd á facebook með Útlendingnum. Sem býr í öðru landi (engin hætta á að rekast á hann á joggingbuxunum í 10-11) og er ekki á fésbókinni þannig að ég átti ekki von á því að hann myndi dúkka upp svona. Við erum svosem voðalega góðir vinir og engin ástæða til að vera eitthvað sorrý yfir þeim sambandsslitum lengur en ég er það nú samt stundum. Efnahagsástandið hefur samt hjálpað til, ég verð svo fjúkandi vond og fegin að vera laus við hann þegar hann byrjar að tjá sig um icesave og hvað Íslendingar séu sjálfselskandi hálvitar sem væli yfir því að hafa þurft að skipta úr Benz yfir á Yaris.

Af hverju er annars talað um að karlmenn séu miklir gleðimenn? Ekki þykir það jafn jákvætt ef konur eru miklar gleðikonur...

Rúllið ríður rækjum

2009-10-15T00:08:00.004Z

Fyrir mörgum árum síðan gaf sig á tal við mig myndarlegur strákur þar sem ég var stödd í Austurstræti síðla kvölds. Eftir stutt spjall hallaði hann sér að mér og hvíslaði: Viltu kannski koma og rúlla með mér?
Ha, rúlla? sagði ég og hváði.
Já sagði hann brosandi, heima hjá mér.
Bíddu hvernig þá rúlla, hugsaði ég og sá strax fyrir mér einhvers konar bakstur, rúllutertu eða í það minnsta eitthvað sem krefðist kökukeflis. Nema að hann væri að vísa í rúlluskauta eða línuskauta eða eitthvað þess háttar, sem gæti nú verið fjör svona á íslenskri sumarnóttu. Þriðji möguleikinn var síðan að þetta væri eitthvað slangur sem hefði fest sig í sessi en ég hefði óvart misst af. Ég vildi síður afhjúpa vankunnáttu mína í þessum efnum og ákvað að reyna að fá þetta á hreint áður en ég svaraði af eða á.
Rúlla...tja...ummm... hvernig förum við að því?
Það kom skrýtinn svipur á strákinn en í því kom vinur hans aðvífandi og leiðir okkar skildu. Stuttu seinna kviknaði á perunni (svona aðeins of seint eins og hjá Joey vini mínum úr Friends) og ég fattað að auðvitað hefði hann ekki sagt rúlla heldur lúlla. Skipti svosem ekki öllu máli, ég hefði afþakkað boðið. En mikið hefði nú verið skemmtilegt að lenda óvænt í rómantískum rúllutertubakstri um miðja nótt.

Bíó og fordómar

2009-09-17T00:53:00.003Z

Mér finnst rosalega gaman að fara í bíó og þá á alls konar myndir nema kannski helst hryllings- og stríðsmyndir. Hef farið minna síðustu ár heldur en árin á undan en er búin að taka smá bíó-tímabil síðustu tvo mánuði eða svo. Fór að sjá Karlar sem hata konur (mjög góð), My sister's keeper (sorgleg), Hangover (sæmilega fyndin), Ghosts of girlfriends past (óendanlega léleg) Public Enemies (ágæt en langdregin) og Inglourious Basterds (frábær en ógeðsleg). Síðustu helgi fór ég síðan tvisvar í bíó. Sá norsku myndina Norður (Nord) sem var tilnefnd til Kvikmyndaverðlauna Norðurlandaráðs, hún kom skemmtilega á óvart og var mjög góð. Svo skemmtum við systurnar okkur yfir The Proposal um miðjan dag á sunnudeginum. Vona svo að ég nái að sjá eitthvað á RIFF :)

Eftir bíóið á laugardagskvöldinu fórum við Ásdís vinkona á pöbbinn í spjall og skemmtilegheit. Á meðan hún brá sér afsíðis settist plebbalegur (svona tíglapeysutrefill) strákur/maður mér við hlið og vildi endilega tala við mig. Sem var svosem allt í lagi, þangað til hann hellti bjórnum sínum yfir mig alla. Hann var voðalega sorrý yfir þessu og vildi endilega bjóða mér í glas sem ég afþakkaði pent, enda vorum við að fara og ég farin að velta fyrir mér hvort þetta væri einhver pikk-up strategía a-la" Ég á heima hérna rétt hjá, þú getur farið úr þessum blautu fötum þar". En jæja, ég hef svosem hellt óvart yfir fólk sjálf. Eitt af því fyrsta sem hann spurði mig var hvar við hefðum verið fyrr um kvöldið og ég sagði eins og satt var að við hefðum verið í bíó. Hann spurði á hvaða mynd og ég sagði honum það, að við hefðum verið á Norður. Þá kom skrýtinn svipur á hann og hann sagðist ekki trúa mér! Hann sagðist einmitt vera á leiðinni á hana daginn eftir en að það kæmi sér mjög á óvart að ég hefði verið á þessari mynd. Þegar ég gekk á hann sagðist hann vera "með fordóma fyrir fólki eins og þér". Og útskýrði það ekkert meir. Nú var ég ekki búin að segja honum neitt um mig nema nafn og póstnúmer, ég var ósköp venjulega klædd og skil þess vegna ekki alveg hvað hann átti við. Veit ekki hvort hann var bara að reyna að stuða mig en þetta pirraði mig eitthvað voðalega. En þar sem ég er ekkert sérstaklega góð í að svara fyrir mig og koma með flott kommbökk (fyrr en auðvitað eftirá), frussaði ég bara að hann væri í hallærislegri peysu og fór. Kannski hefur hann bara skynjað að ég var með fordóma fyrir honum og verið að hefna sín...

Aldrei aftur eróbikk

2009-09-13T22:25:00.004Z

Á föstudaginn síðasta ákvað ég að prófa eitthvað nýtt og fara með nokkrum stelpum úr vinnunni í góðgerðarþolfimitíma í World Class Laugum þar sem Páll Óskar átti að þeyta skífum. Ég gerði ráð fyrir að þetta væri smá tjútt og trall fyrir gott málefni og bjóst við að allir myndu dilla mjöðmum í takt og syngja saman Allt fyrir ástina og svo framvegis. Þegar salurinn fylltist síðan af þolfimifólki og -kennurum fóru hins vegar að renna á mig tvær grímur. Palli spilaði techno tónlist og það voru kvikmyndatökumaður og ljósmyndarar í salnum. Great. Ég var mætt í rauða Reykjavíkurmaraþonbolnum mínum sem var nú ansi lítill á mig fyrir og hafði greinilega hlaupið í þvotti. Innan um Nike spandex beiburnar var ég þess vegna eins og kyrktur kettlingur með muffin top. Þarna voru samankomnir kennarar frá öllum heimshornum og tóku 10 mín syrpur hver. Þeir gerðu greinilega ráð fyrir því að þátttakendur væru vanir og kynnu svona þessi helstu spor. Ég hafði ekki farið í eróbikktíma í svona 10 ár, og er þar að auki með afar ósamhæfðar hreyfingar eins og frægt er orðið, svo ég var ekkert sérstaklega fljót að ná sporunum. "Og einn, og tveir, hliðar saman hliðar" ... Fínt hugsaði ég, enda lofaði upphitunin góðu og ég orðin sveitt á fyrstu mínútunum. "Og svo mambó, mambó, hægri snú, krossa yfir, chasse, snúa sér í hring, cha cha cha. Allir með?". Ummm.. NEI! Þetta endaði með því að ég snerist bara í hringi og var alltaf að rekast á fólk, var svo að hlaupa um fram og til baka aftast í salnum til að reyna að forðast myndavélarnar á meðan ég gerði ámátlegar tilraunir til að fylgja sporunum. Svona svolítið eins og Phoebe í Friends í danstímanum, nema hvað hún var að fíla sig aðeins betur en ég.

Skelltum okkur svo í sund á eftir í Laugardalslauginni og prófuðum nýju rennibrautina. Ég fór fyrst og þar sem ég er með mjög lágan adrenalínþröskuld fannst mér þetta alveg svaðalegt og brá brjálæðislega þegar það varð allt svart og öskraði úr mér lungun á leiðinni niður. Nema hvað að þessi rennibrautargöng magna greinilega upp allt hljóð, frétti eftirá að öskrin í mér hefðu bergmálað um alla laugina og fólkið í heitu pottunum stóð upp til að kanna hvað væri eiginlega í gangi. Svo var hópur af fólki hlæjandi þegar ég kom út. En ég lét það ekki á mig fá og skellti mér aftur. Ópin höfðu líka þau áhrif að fullorðna fólkið í lauginni gerði ráð fyrir að þetta væri spennandi og flykktist í rennibrautina. Varð mjög ánægð að sjá það, enda eru rennibrautir ekki bara fyrir börn, fullorðnir hljóta líka að mega leika sér.

Sögur af frumskógi á fæti, ástarbréfum og klúbbastarfi

2009-09-10T23:55:00.005Z

Ég uppgötvaði á miðjum fundi í vinnunni (í kvartbuxum, berleggjuð og með krosslagðar lappir) að ég hefði gleymt að raka á mér aðra löppina. Nema að ég hafi rakað sömu löppina tvisvar, sem kæmi mér ekki á óvart þar sem ég er afar utan við mig á köflum. Getur svosem vel verið að enginn hafi tekið eftir þessu (enda svo heppin að vera með frekar ljós og fíngerð líkamshár) en ég fór í hálfgerða kleinu og reyndi að setjast með eðlilegum hætti á loðna legginn sem gekk vægast sagt illa (held hins vegar að allir hafi tekið eftir því).

Síðan þar sem ég kynntist brjóstahaldaraklæddum sálufélaga mínum er endalaus uppspretta skemmtiefnis. Hef fengið nokkur stórskemmtileg bréf. Hér eru nokkur bréfabrot (frá mismunandi mönnum).

- I am honset looking for honset wome for good famli.
- It would be honour if u include me in the circle of friendship. Wishing you prosperity, peace and harmony in life
- Dont worry,I am not pervert and I am not searching a woman for cyber sex or other things.I want to have chat and I want to be friend only.

En til að gera nú ekki bara grín að sjálfri mér verð ég að segja að haustið leggst annars bara ótrúlega vel í mig, elska þessa kósíkertaljósateppa stemningu sem árstíminn hefur í för með sér. Systir mín elskulega uppáhaldið mitt er að koma til landsins á morgun og verður í heilar þrjár vikur sem er algjört æði. Það verður síðan nóg að gera í félagslífinu í vetur, work hard play hard stemningin held ég bara. Fyrir utan venjulegu vina/fjölskylduhittingana og sund/skokk/djamm/pöbb quiz/kaffihús skemmtilegheitin er "klúbbastarfið" að fara á fullt. Menningarklúbburinn hefur fest kaup á kortum í Borgarleikhúsið og því verður farið minnst fjórum sinnum í leikhús í vetur, byrjum á Djúpinu í lok sept. Kvikmyndaklúbburinn Golden Oldies er aftur kominn á fullt skrið og erum við nýbúnar að horfa á Last Tango in Paris (sem var undurfurðuleg en svosem cult must-see). Næst á dagskrá hjá okkur er Rebel without a cause. Svo er súkkulaðiklúbburinn að fara að hittast í október, heilsuklúbburinn hittist vikulega, saumaklúbbshittingar verða vonandi reglulegir og svo framvegis. Bara gaman :)

Truntan og Transylvania

2009-09-07T22:19:00.004Z

Ég fór aftur að fá missed calls frá síðhærða, appelsínugula og ágenga einkaþjálfaranum sem ég bloggaði um fyrir einhverju síðan. Eins og glöggir lesendur muna var ég nær dauða en lífi eftir tímann hans þegar hann kríaði út símanúmerið mitt - í söluhugleiðingum aðallega, svo það sé nú tekið fram. Hann vofir stöðugt yfir á líkamsræktarstöðinni, sem er of lítil til að ég nái að forðast hann með góðu móti. Ég reyni yfirleitt að vera ofsalega einbeitt með iPodinn á hlaupabrettinu ef hann nálgast og var um daginn að hugsa um hvort ég ætti ekki bara að segjast hafa týnt símanum ef hann myndi spyrja mig af hverju ég væri ekki að svara honum. Eftirá að hyggja hef ég þarna líklega kallað símaóhappið yfir mig sjálf, svona út frá andlegum pælingum a la Secret um að hugsanir manns sendi skilaboð út í alheiminn og verði að veruleika. Sem ég trúi reyndar takmarkað á, þótt ég trúi reyndar á mátt þess að hugsa jákvætt.

Ég skráði mig á erlenda deiting síðu um daginn, aðallega í tengslum við annað utanvinnuverkefni sem ég tengist aðeins. En jú jú líka til að skoða sætu útlensku strákana og hugsanlega til að kynnast nýju fólki þótt ég sé nú ekki í því enn sem komið er að senda neinum skilaboð. Síðan er með skemmtileg sjálfspróf og er ágætis tímaþjófur þegar maður er kominn með leið á facebook. Er svona að pæla í ýmsum fídusum þarna, þar á meðal matchinu, en síðan "mælir með" hinum og þessum kandídötum fyrir mann. Nema hvað að þarna birtist skyndilega maður sem passaði við mig upp á rúm níutíu prósent og það var ekkert Computer says no heldur sagði tölvan þvert á móti að þarna væri hann lifandi kominn sálufélagi minn. Meintur sálufélagi fékk greinilega líka þessa meldingu, lýsti yfir áhuga og bíður nú eftir að ég svari sér. Hann er hávaxinn, þrjátíuogeitthvað, ógiftur, gagnkynhneigður og virkar bara nokkuð skemmtilegur og áhugaverður. Það er bara eitt sem stuðar mig svo um munar, sem er að hann er klæðskiptingur. Sem ég veit ekki alveg hvað mér finnst um, enda hef ég bara aldrei pælt í því hvort það sé deal breaker. Ekki það að ég sé að fara að hitta þennan mann, hvað þá að deita hann, er bara að spá í hvort ég eigi að svara meilinu hans. Hummm... En svona á almennum nótum, þá spyr ég þig kæri lesandi (og nú á ég aðallega við gagnkynhneigðu stelpurnar). Myndi það trufla þig að deila fataskáp með þínum heittelskaða?

Yfirnáttúrlegir hæfileikar og Amazon kúrinn

2009-09-06T23:22:00.003Z

Ég hef oft hugsað að ef ég byggi yfir einhvers konar yfirnáttúrulegum hæfileikum væri afar gagnlegt að geta stjórnað því hvenær maður rekst á fólk. Í stað þess að vera stundum að rekast á fólk sem maður vill ekkert endilega rekast á (að minnsta kosti ekki á þeim tíma sem maður rekst á það) og rekast aldrei á fólk sem maður vill rekast á. En þar sem það er afar ólíklegt að mér muni takast að þróa þessa hæfileika með mér, hef ég ákveðið að hætta að eltast við að reyna að rekast á ákveðið fólk (og leyfa örlaganornunum að vinna óáreittum) og reyna líka að hegða mér eins eðlilega og ég mögulega get þegar ég rekst á fólk sem ég á ekki von á að hitta... samanber síðasta blogg um Bónusferðina góðu. Sem var (því miður) að mestu leyti sönn saga fyrir utan það að ég sleppti því að segja frá því þegar ég í fáti mínu lagðist í gólfið í miðju samtali og skreið undir hrásalatsrekkann að sækja snuðið sem barnið hans hafði misst. Þrátt fyrir þessar göfugu fyrirætlanir brá mér þvílíkt þegar ég sá Bónusmanninn AFTUR nokkrum dögum seinna þegar ég var að keyra niður Laugaveginn. Sýndist hann sjá mig og mín fyrstu ósjálfráðu viðbrögð voru að beygja mig niður (og keyra næstum á staur í kjölfarið). Gengur bara betur næst.

Í jákvæðari fréttum get ég nefnt að leyniverkefnið mitt, sem ég er búin að vera að vinna að í rúmt ár ásamt samstarfskonu minni, er loksins komið í startholurnar í kjölfar kynningarstarfs okkar. Vil ekki segja mikið núna en við erum að fara að stofna lítið sprotafyrirtæki með göfugt markmið og stóra drauma... Er ótrúlega spennt og hlakka til að sjá hvað gerist á næstu mánuðum.

Ég missti ástkæran símann minn í jörðina og hann dó, aðeins 10 mánuðum eftir að síðasti sími hafði látið lífið eftir að hafa verið óvart drekkt í Pepsi-Max. Nú er ég þess vegna komin með ódýrustu týpuna af Nokia síma, engin flottheit og ekkert rugl og er hæstánægð. Strákurinn í búðinni sagði reyndar að hann væri alveg jafn líklegur að skemmast ef ég myndi grýta honum í jörðina og hinir símarnir, en ég myndi þá sjá minna á eftir þessum. Kom meira að segja út í plús þar sem síminn kostaði 6.990 og með honum fylgdi 1000 kr inneign á mánuði í 12 mánuði. Ætti samt kannski bara að splæsa í svona höggþéttan, vatnsheldan iðnaðarmannasíma sem endist lengur en ár.

Nú svo dreymdi vinkonu mína að ég væri orðin ægilega mjó í kjölfar einhvers Amazon kúrs sem ég hafði verið á og væri farin að miðla af megrunarvisku minni til annarra. Hún kannast ekki við að vera berdreymin en það má alltaf vona. Gúglaði reyndar Amazon kúrinn og viti menn, hann er til, en felst aðallega því að panta einhverjar pillur af netinu fyrir offjár sem mér líst ekki nógu vel á. Er reyndar í "átaki" jæja eða við skulum segja aðhaldi, vigtun einu sinni í viku, frjáls aðferð. Tuttugu manns og peningaverðlaun fyrir sigurvegarann. Ég hef nú reyndar borðað súkkulaði á hverjum degi (gera þeir það ekki líka í Brasilíu? Þetta er kannski hinn raunverulegi Amazon kúr a la Sól!) en hef svosem gert breytingar líka og borða hafragraut á morgnana og svona og það gengur bara vel (reyndar bara búnar tvær vikur af tólf en só far só gúd). Bara verst að ég er orðin of gömul til að taka þátt í ANTM... ;)

Draugur í Bónus

2009-08-26T00:28:00.003Z

Ætla að hoppa aðeins yfir sumarfrísblogg og halda áfram í rauðu seríu stemningunni.

Fyrsta árið mitt í menntaskóla var ég ógurlega hrifin af strák sem var með mér í leikfélaginu. Hann var brúneygður með húðflúr, gekk í hvítum buxum og átti bíl og ég kiknaði alltaf pínulítið í hnjánum þegar ég sá hann. Við hittumst af og til í einhverja mánuði en það var aldrei neitt alvarlegt. Hef hugsað til hans öðru hvoru en hann er einn af þessum fortíðardraugum sem ég rekst aldrei á, þrátt fyrir að við búum í sama póstnúmeri.

Þessi drengur dúkkaði skyndilega upp í mjólkurkælinum í Bónus í dag ásamt voða sæta barninu sínu, konan hans reyndar ekki með honum. Jafn sætur og fyrir þrettán árum síðan. Við heilsuðumst innilega og ég hugsaði með mér hvað ég væri ótrúlega fegin að vera í pilsi og með gloss og ekkert vandræðalegt í körfunni enda nýkomin úr grænmetisdeildinni. Hefði einhvern veginn fundist verra að vera með snakkpoka og 1944. Mér fannst voðalega gaman að sjá hann og spjölluðum aðeins í þessum kurteisa "hvað er að frétta af þér" dúr eins og venja er.

Nema hvað að svo fer hann að spyrja hvort ég eigi ekki börn og mann, spyr meira að segja ítrekað og ég neita því og hann svona spyr hvernig standi nú á því. Ég gæti reyndar verið að búa þetta síðasta til en mér fannst hann horfa svo spyrjandi á mig að mér fannst ég einhvern veginn þurfa að afsaka mig, ef ske kynni að hann héldi að ég væri svo gölluð að það vildi mig enginn. Og þá hófst alveg skelfilegt samtal þar sem sá hluti heilans sem var enn að starfa eðlilega öskraði á mig að halda kjafti en ég hélt samt áfram að sökkva dýpra og tala og tala og tala...

Já sko ég var þú veist í sambandi mjög lengi með eldri manni... (hér kom löng útlisting á síðasta sambandi mínu og skynsemisröddin reyndi að tjá mér að þetta kæmi manninum ekkert við) ... og já svo hættum við saman og ég bara hef ekki kynnst neinum almennilegum síðan. Þarna hefði verið gott tækifæri til að láta staðar numið. En ég hlustaði ekki á skynsemina þar ég var of upptekin af því að hugsa um hvað það væri langt síðan að ég hefði átt kærasta og hvort að það væri rétt sem þær segja í Beðmál í borginni að það tæki helming þess tíma sem samband stendur yfir að jafna sig á því).

Jahá sagði hann og horfði undarlega á mig, sem ég skildi þannig að þetta hefði ekki verið sannfærandi útskýring á kærastaleysinu.

Eða sko ég hitti alveg almennilega menn auðvitað, þeir eru bara oftast giftir (þarna var skynsemisröddin orðin mjög hávær - HÆTTU AÐ TALA!)

Aha sagði hann og mér datt í hug og að hann héldi kannski að ég væri að reyna við sig þar sem hann er jú giftur. Fannst ég þurfa að útskýra að ég væri ekki á höttunum eftir mönnum annarra kvenna og væri ekkert sérstaklega desperat.

En sko það er samt alveg margt í gangi, ég meina ég fékk ástarjátningu í dag! (skynsemisröddin var þarna farin að kjökra af örvæntingu).

Aumingja maðurinn vissi greinilega ekki hvort hann ætti að hlæja eða taka til fótanna og þá fyrir eitthvað kraftaverk náði óp skynseminnar í gegn og ég sagði að mér væri orðið kalt (sem var augljóslega ekki satt, ég var í úlpu en ekki hann) og þyrfti að fara.

Ég þarf klárlega að finna mér nýja Bónusverslun.

2009-08-17T22:29:00.002Z

Það gengur erfiðlega að komast í blogg-gírinn eftir sumarfrí. Bara svona að láta ykkur vita...

Tvífarar #3

2009-07-14T02:00:00.007Z

Þá er enn og aftur komið að tvíförum en mér finnst voða gaman að pæla í því hver sé líkur hverjum þótt ég sé reyndar alveg vonlaus í að spá í hvoru foreldrinu ungabörn líkjast. Þeir sem þekkja mig vita að ég er unglingur í hjarta og hef verið örugglega síðan áður en ég varð unglingur sjálf. Fylgist svona aðeins með nýjustu unglingaþáttum, myndum og stjörnum þótt ég horfi ekki á hvaða drasl sem er. Tvífarar dagsins eru einmitt tvær sætar snótir sem hafa skotist upp á stjörnuhimininn síðustu tvö ár eða svo fyrir leik sinn í bandarískum unglingaþáttum. Annars vegar er það Leighton Meester ( fædd '86) sem leikur í hinum vinsælu Gossip Girl þáttum sem ég reyndar hef sáralítið séð af. Hins vegar er það Minka Kelly sem leikur í hinum margverðlaunuðu Friday Night Lights sem SkjárEinn hefur sýnt, sá fyrstu seríuna af þeim. Hún er einmitt nákvæmlega jafngömul mér upp á dag sem ég er gífurlega ánægð með sökum fyrri yfirlýsinga um að deila ekki afmælisdegi með neinum Hollívúddstjörnum. Ég hélt lengi vel að þarna væri um eina og sömu leikkonuna að ræða og ég held að það lái mér það enginn. Leighton er til vinstri og Minka til hægri á myndunum fyrir neðan.

Ást við stofuhita

2009-07-13T11:38:00.002Z

Ég vil enga helvítis hráfæðisást! sagði ég við vinkonu mína meðan við vorum eins og svo oft áður að ræða lífið og tilveruna. Við vorum að ræða karlmenn sem eru svona “lukewarm”, sem er alveg óþolandi hitastig. Svona eins og bað sem þú ert búin að liggja í of lengi og er löngu hætt að hlýja þér en þú nennir ekki að koma þér upp úr. Það er nánast ekkert sem mér leiðist meira en áhugaleysi þegar kemur að samskiptum við hitt kynið. Hvort sem það er áhugaleysi af minni hálfu eða öfugt.

Nú geri ég mér grein fyrir því að tilfinningar breytast í tímans rás og maður er ekki alltaf með fiðrildi í maganum í ástríðufullum tangó, en það hlýtur samt að vera alltaf smá líf í glæðunum svona nóg til að kynda upp húsið (kannski komið nóg af myndlíkingum í bili). Í það minnsta finnst mér algjört skilyrði að það neisti vel í byrjun sambands og að báðir aðilar hafi einlægan áhuga á hinum aðilanum.

Ég átti einu sinni kærasta sem var svona hálfvolgur og það var alveg að gera mig vitlausa. Hann virtist ekki hafa neinn voðalegan áhuga á mér eða okkur sem pari. Hann virtist samt heldur ekki vera að leika "ég ætla að vera ógeðslega leiðinlegur svo að hún hætti með mér", alls ekki. Hann var alveg ágætlega indæll og kyssti mig ef ég bað hann um að kyssa mig og játti því þegar ég spurði hann hvort hann elskaði mig og svo framvegis. Ég náði þessu samt ekki alveg, ef hann var ekkert spenntur af hverju var hann þá að þessu? Viltu að við séum saman? spurði ég. Já já, alveg eins, var svarið. Verst auðvitað að mér var ekki sama. Illt er að leggja ást við þann sem enga kann á móti.

Nú er ég ekki að segja að fólk þurfi bókstaflega að vaða eld og brennistein fyrir hvort annað í “Ain’t no mountain high enough” fíling en ég held að fólk verði að vera tilbúið að leggja eitthvað á sig. Hafði á tilfinningunni stundum að þessi maður hefði ekki svo mikið sem stigið í poll. Þetta hefur kannski valdið því að ég á mjög erfitt með að hafa þolinmæði í svona “jú þú ert ágæt/ágætur” fíling. Svo geta auðvitað ástarsambönd þróast, fólk þarf að kynnast og auðvitað getur það tekið smá tíma að hitna í kolunum. En ég þegar allt kemur til alls vil ég ástina mína eldheita og grillaða í gegn.

Í essinu mínu

2009-07-09T21:11:00.003Z

Fyrir nokkru síðan lýsti ég því yfir í geðvonskukasti að ég myndi aldrei framar svo mikið sem líta á karlmann sem bæri starfstitil sem hæfist á S, það kynni ekki góðri lukku að stýra. Þarna var ég sérstaklega með í huga smiði, sölumenn, sálfræðinga, sagnfræðinga, söngvara og slökkviliðsmenn. Vinkona mín sem var viðstödd benti mér á að þetta væri varasöm yfirlýsing, þarna væri ég farin að útiloka ansi stóran hóp. Í þessum hópi eru nefnilega líka stærðfræðingar, sjómenn, skúringamenn, skólaliðar, stuðningsfulltrúar og stjörnufræðingar (og væntanlega stórstjörnur þá líka!). Einnig má segja að undir þetta féllu sérfræðingar og sjálfstætt starfandi, það er hægt að fella ótrúlega mörg störf undir þá flokka. Svo fórum við að láta okkur detta í hug ýmis fleiri atvinnuheiti sem væru útilokuð með þessari reglu. Samúræjar, skorsteinssóparar, salernishreinsarar, sælgætisframleiðendur, samlokugerðarmenn, strandverðir, skógarhöggsmenn, salsakennarar og skúnkaveiðarar. Að lokum var svo komið að mér datt varla starfsheiti í hug sem byrjaði ekki á S. Nú veit ég, sagði ég meðan við gengum framhjá Lækjargötunni. Ég get deitað leigubílstjóra! Nei það gengur ekki, sagði vinkonan. Hann er sjálfrennireiðarstjóri...

Strangers in the night

2009-07-08T23:57:00.003Z

Undanfarið hef ég fengið nokkra innilega pósta frá einum fésbókarvini mínum. Hann hefur reyndar alltaf verið ósköp indæll við mig eins og Bretar eru, þeir nota mikið love og xxx sem tók mig smá tíma að venjast í fyrstu að fá frá fólki sem ég þekkti lítið. En semsagt, þessi vinur minn er tiltölulega nýskilinn og er þess vegna kannski bara flexing the flirt muscle við feisbúkk vinkonur sínar, sendi mér voða sæta afmæliskveðju um daginn og svo annan póst núna í dag, bara gaman að því. Hann skrifar mér alltaf eins og við séum aldavinir og hefur lýst því nákvæmlega þegar við kynntumst fyrst, segist alltaf muna eftir mér úr afmæli sem var haldið hjá sameiginlegum vini okkar á pöbb í Bretlandi. Sagðist meðal annars muna sérstaklega eftir því að að ég var með tösku sem var í laginu eins og fiskur.

Málið er það.... að ég man ekkert eftir þessum manni! Ég var reyndar í þessu afmæli sem hann talar um en man ekki eftir að hafa hitt hann og kannast mjög óljóst við hann af myndum af honum (er búin að skoða þær svo oft núna að það er ekkert að marka, ég er farin að kannast við hann af þeim!). Ekki man ég eftir að hafa hitt hann neins staðar annars staðar og mér sýnist við ekki geta hafa verið saman í skólanum miðað við upplýsingar á prófílnum hans. En ég þorði ekki að segja honum það á sínum tíma og samþykkti hann sem vin og ekki get ég sagt honum það núna, tveimur árum seinna! Fyrir utan það að ég á enga tösku sem er í laginu eins og fiskur! Ég á reyndar tösku sem er í laginu eins og köttur, hann gæti ef til vill hafi ruglast á því. Nema að hann hafi farið mannavillt frá byrjun og ég sé með þessum lygavef að hamla því að hann finni sína sönnu ást, fiskatöskustúlkuna...

Töfratalan

2009-07-05T21:58:00.004Z

Síðustu helgi sat ég á spjalli við vinkonu mína á Ölstofunni eins og svo oft áður og tókst að plata sætan strák sem ég kannaðist lítillega við til að veita okkur félagsskap. Ég byrjaði strax að bauna á hann spurningum eins og hvaða ávöxtur hann væri og hvar hann myndi fela lík en honum til hróss lét hann ekki slá sig út af laginu og kom með nokkuð góð svör. Svo spurðum við hann hverju hann myndi sjálfur spyrja að á þriggja mínútna speed date-i og hann nefndi spurninguna Hvað hefurðu sofið hjá mörgum? Sem myndi örugglega hafa sömu áhrif á suma og ef maður spyrði þá hvar væri heppilegast að fela lík.

Mér datt í hug þessi æðislega sena úr mynd sem ég held mikið upp á, Four weddings and a funeral, þar sem Hugh Grant spyr Andie MacDowell að þessu (og sér örugglega eftir því þegar hún telur upp bólfélagana), sjá hér. Svo man ég eftir að hafa séð í annarri og öllu lélegri mynd, American Pie 2 að ef maður óskaði eftir svari við þessari spurningu ætti alltaf að deila með 3 fyrir konur og margfalda með 3 fyrir karlmenn. En það átti auðvitað kannski aðallega við um bandaríska háskólakrakka svo veit ekki hvort það sé mark takandi á því svona almennt. Ég var þó einu sinni að hitta strák sem laug því ítrekað (að vinum sínum, ekki að mér) að hann hefði sofið hjá töluvert fleiri stelpum en raunin var og það fór alltaf svolítið í taugarnar á mér. En honum til varnar er langt, langt síðan.

Í kynfræðslu og forvarnarvinnu í sambandi við kynsjúkdóma er svolítið lagt upp úr því að þetta skipti máli, að þekkja kynferðislega sögu viðkomandi upp á áhættumat, því þú sért í raun að sofa hjá öllum sem bólfélaginn hafi sofið hjá, og öllum sem þeir hafi sofið hjá osfr. Veit nú ekki alveg með þessa framsetningu þótt ég skilji svosem pælinguna varðandi kynsjúkdómasmit og annað. Þetta hafði að minnsta kosti áhrif á okkur vinkonurnar og við pældum mikið í því svona um tvítugt hvenær ætti að spyrja um Töluna, ekki of seint og ekki of snemma, rétt eins og hvenær væri rétti tíminn til að segjast elska einhvern. Svo var pælt í því hver væru mörkin, þá var átt við efri mörkin, það er að segja myndum við segja nei ef viðkomandi segðist hafa sofið hjá X mörgum. Auðvitað pældum við líka í mörkunum fyrir stelpur, hvað væri ásættanlegt að hafa (eða segjast hafa) sængað hjá mörgum. Þá var líka mikið í umræðunni hvað teldist með. Veit um einhverjar sem voru með allt á hreinu og settu upp í Excel skjali til að hafa nákvæmt yfirlit yfir fjölda, skipti og síðast en ekki síst stjörnugjöf...

En svo með árunum hætti þetta að skipta máli enda getur svo ótal margt verið á bak við einhverja tölu sem segir í raun voða lítið í sjálfu sér. Man bara eftir einu skipti þar sem mér fannst þetta skipta máli, en þá neitaði ég að fara á stefnumót með (tæplega þrítugum) strák sem tilkynnti mér í óspurðum fréttum að hann hefði bókstaflega aldrei verið við kvenmann kenndur. Hálfskammast mín nú samt fyrir það og er nokkuð viss um að það hafi ekki verið aðalástæðan fyrir því að ég hafi neitað. Fjölmargar vinkonur mínar segjast ekki hafa hugmynd um hverjum eða hve mörgum kærastarnir eða eiginmennirnir hafi verið með og að þær langi ekkert að vita það. Er sjálf ekkert viss um að ég myndi spyrja - að minnsta kosti ekki á fyrstu þremur mínútunum í samtalinu :)

Jónsmessubarnið

2009-06-24T01:31:00.006Z

Þá er komið að því - afmælisdeginum árlega og ég er í banastuði byrjuð að halda upp á hann með því að smakka á gömlum (útrunnum) sinnepsbrúsum síðan í afmælinu í fyrra. Niðurstaðan er sú að aðeins eitt af fjórum sinnepum er ætt. Í ár verður nefnilega leikurinn endurtekinn með grilli í Hljómskálagarðinum, stefni á að hafa það árlegan viðburð hér eftir. Nema kannski á næsta ári en þá er ég með þemapartý planað. Það ætti kannski ekki að koma á óvart að ég elska afmæli, öll afmæli og líka mitt eigið :) Ég fæddist semsagt á Jónsmessunótt en hef reyndar mjög sjaldan notað tækifærið og velt mér upp úr dögginni á afmælisnóttina. Fór reyndar í miðnæturhlaupið í gær og fór í sund á eftir, ég var þá að minnsta kosti að velta mér upp úr vatni. Man bara eftir einu skipti í sumarbústað þar sem ég var að rúlla mér allsber upp úr grasinu í panikk kasti yfir að fólkið í næsta bústað myndi sjá mig, enda ekki beint hægt að gera þetta í skjóli nætur á þessum tíma sumars. En þrátt fyrir að ég sé mjög ánægð með að hafa fæðst á þeirri merku nóttu hefur afskaplega lítið annað gerst merkilegt þennan dag, ég á ekki afmæli sama dag og neinn frægur og ef flett er upp á merkisatburðum sem hafa átt sér stað 24. júní koma upp atriði eins og...

1994 Sally Field sækir um skilnað frá eiginmanni nr. 2
1976 Rocky Horror myndin er tekin til sýninga í Þýskalandi (hún kom fyrst út 1975)
1963 Fyrsta heimavídjókameran kynnt til sögunnar í höfuðstöðvum BBC í London
1894 Ákveðið að halda Ólympíuleikana í þeirri mynd sem við þekkjum þá á fjögurra ára fresti
1817 Fyrstu kaffiplantan sett niður í Hawaii
1540 Hinrik áttundi skilur við fjórðu eiginkonu sína

Svo er ekki úr vegi að minnast á það að í dag eru akkúrat 6 mánuðir í jólin þannig að um að gera fyrir hagsýna að byrja að föndra jólakortin :)

Er búin að vera með tremma yfir veðurspánni sem hefur breyst frá einni klukkustund til annarar síðustu viku liggur við, er búin að skoða íslenskar, bandarískar og breskar spár fyrir Reykjavík og þeim hefur engan veginn borið saman. Setti Veðurfréttaskvísuna í málið og hún rýndi í líkön fyrir mig og samkvæmt nýjustu spám á að vera sól og blíða! Svo bauð ég líka háttsettum manni hjá Veðurstofu Íslands í afmælið, hann hlýtur að geta togað í einhverja spotta svo að góða veðrið haldist.

Sendi ást og gleði og fallegar hugsanir út í heiminn og til þín. Sjáumst í Hljómskálagarðinum! Þótt ekki sé nema bara í anda :)

Helgarstiklur og vinir af gagnstæðu kyni

2009-06-22T21:53:00.006Z

Hárgreiðslukonan sem ég hafði aldrei farið til áður var með mjög ákveðnar skoðanir og hélt því fram að liturinn sem ég vildi myndi ekki fara mér og að klippingin sem ég vildi væri gamaldags. Þreytt eftir daginn leyfði ég því sérfræðingnum að gera það sem hún vildi og eftir þrjá tíma í stólnum gekk ég út fimmtánþúsund krónum fátækari - eiginlega nákvæmlega eins og ég var þegar ég gekk inn.

Pöbb quizið á Grand var óvenju leiðinlegt, sérstaklega þar sem ég er illa að mér í póstnúmerum landsins og veit eiginlega ekkert um fótbolta þar sem ég gaf þá íþrótt upp á bátinn eftir að hafa verið lögð í íþróttaeinelti í kjölfar sjálfsmarks sem ég skoraði í sex ára bekk. Umræður á Santa Maria í kjölfarið voru sérdeilis hressandi þar sem við dáðumst að mexíkönskum glímuköppum og kepptumst um að velja okkur nöfn ef við skyldum einhvern tíman taka þátt í slíkri glímu.

Á laugardeginum tók ég þátt í kvennahlaupinu í fyrsta sinn svo að ég muni eftir og missti mig svo mikið í gleðinni að Blaðran hálfskammaðist sín. Tróð mér í bolinn utanyfir peysuna, setti á mig VÍS Sjóvá buffið, skrifaði undir fría líftryggingu í meðvirkniskasti (en ég meina ég fékk frítt gloss!) og gerði kellingaleikfimisæfingar á undan.

Um kvöldið var skemmtilegt fimmtu háskólagráðu útskriftarpartý og svo hélt ég í bæinn. Á einum staðnum var ofurfagur íslenskur handboltakappi, guðs gjöf til kvenna sem ekki var hægt annað en bara að stara á og dást að. Þótt stelpurnar hafi næstum allar sem ein gefið honum auga var miklu fyndara að fylgjast með karlmönnunum sem fengu stjörnur í augun. Menn föðmuðu hann og vildu ekki sleppa, grátbáðu um að bjóða honum í glas, þreifa á vöðvunum og láta taka myndir af sér með honum. Var alveg hissa á hvað strákurinn lét sér þetta í léttu rúmi liggja.

En ég fór semsagt í bæinn aðallega til að hitta einn besta strákavin minn sem ég hafði ekki hitt í háa herrans tíð þar sem hann er komin með kærustu. Hann tilkynnti mér það síðan á barnum að hann væri að fara að hefja sambúð og ég fékk svona smá My Best Friends Wedding sting í magann þrátt fyrir að ég samgleðjist honum auðvitað mjög. Á milli okkar ríkir innileg platónsk ást og við vorum sérstaklega mikið saman síðasta sumar að þvælast, borða saman og fara í bíltúra á trúnó. Ég sé fram að þetta hljóti að breytast núna og sagði honum það en hann varð voða sár, sérstaklega þegar hann fór heim (til kærustunnar) og ég hóf leit að rebound vini. Settist hjá strák sem ég kannast aðeins við og rakti raunir mínar en hann var líka ósammála og sagðist eiga fullt af stelpuvinkonum sem hann hefði haldið mjög góðu sambandi við þrátt fyrir sambönd. Sagði reyndar að kærusturnar hefðu orðið brjálaðar en sér væri bara alveg sama... Við ræddum þetta svolitla stund þangað til ég áttaði mig á að hann var að leita að einhverju öðru en vinskap þetta kvöld og væri þess vegna líklega ekki heppilegur kandídat í My New Best Friend.

En ég spyr ykkur... hin aldagamla spurning - ekki bara geta stelpur og strákar verið vinir því ég efast svosem ekkert um það. En er hægt að eiga góðan, gagnkynhneigðan vin af gagnstæðu kyni þegar annar hvor aðilinn er í sambandi? Eða öfugt, myndi það trufla þig að maki þinn færi á vídjókvöld með vini sínum ef vinurinn væri af gagnstæðu kyni?

Skyndistefnumót

2009-06-19T00:58:00.002Z

Yndislegur breskur vinur minn sem er búinn að vera lengi á lausu (fyrir utan ímyndað ástarsamband hans við Kylie Minogue) ákvað um daginn að prófa eitthvað nýtt og fara á speed dating kvöld. Hann er svona frekar afslöppuð týpa og hélt að þetta yrði bara tækifæri til að kynnast fólki, pínku fyndið og skemmtilega vandræðalegt enda ekki á hverjum degi sem maður á stefnumót við 30 konur sama kvöldið. Hann bjóst hins vegar ekki við því sem hann fékk - þrjátíu uppstrílaðar skvísur, vel undirbúnar með spurningalista, með eitt takmark: Að finna sér eiginmann. Ein spurði hann Ef þú værir ávöxtur, hvaða ávöxtur værirðu? Hann hváði og sagðist ekki vita hvernig hann ætti að svara þessu. Hann spurði hana sömu einkennilegu spurningarinnar á móti. Ég væri auðvitað ástaraldin (passion fruit), af því að ég er svo ástríðufull sagði hún og hló og fannst hún greinilega ofsalega sniðug. Hann sagði mér eftirá að sér hefði liðið eins og hann hefði fallið á prófi.

Mér finnst hugmyndin um skyndistefnumót ekkert sérstaklega aðlaðandi en hef stundum velt því fyrir mér að hverju ég myndi spyrja ef ég færi á svona kvöld. Ég kaupi það alveg að first impressions skipti máli og rannsóknir hafa sýnt að mat þitt á ókunnugum er ósköp svipað hvort sem þú eyðir 3 mínútum með þeim eða klukkutíma. Sem er auðvitað hugmyndin á bak við speed dating, að spara tíma. Mér finnst spurningin "hvað gerirðu" alveg brjálæðislega leiðinleg eins og ég hef áður sagt en það er samt algeng opnunarlína og auðvitað getur það sagt heilmikið um viðkomandi. Á Íslandi fer fólk síðan oftast út í "í hvaða skóla varstu/hverfi býrðu/þekkirðu þennan eða hinn?" En þarna er samt komið kjörið tækifæri til að vera pínulítið frumlegur. Mér fyndist t.d. gaman að spyrja "Ef þú dræpir mann, hvar myndirðu fela líkið?". Bara svona að sjá hvort viðkomandi færi að hlæja eða kæmist úr jafnvægi. Nú eða kæmi með eitthvað frumlegt svar...

Á netinu er að finna ýmsar hugmyndir að spurningum sem er mælt með að spyrja á svona stefnumótum. Sumar þeirra finnst mér afspyrnu lélegar eins og:

- Hvenær var síðasta samband þitt og hversu lengi varði það? (er þetta rétti tíminn til að ræða um fyrrverandi kærustur? )
- Trúirðu á ást við fyrstu sýn? (kannski rómantískt en mér finnst þetta pínu yfirþyrmandi spurning)
- Hvar sérðu þig eftir fimm ár? (mjög atvinnuviðtalslegt)
- Langar þig til að eignast (fleiri) börn? (jú mikilvæg spurning en kannski ekki málið að ræða barneignir á fyrstu þremur mínútunum)
- Hverju sérðu mest eftir í lífinu? (langar þig til að vita svarið? og værir þú tilbúin/nn til að deila þínu svari með ókunnugum?)

Mér fannst þessar betri:

- Hver er uppáhalds árstíminn þinn?
- Hvaða hlut sem þú átt heldurðu mest upp á?
- Lýstu fullkomnu sumarfríi.
- Hvaða geisladisk keyptirðu síðast?
- Hvað myndirðu gera við peningana ef þú ynnir í lottó?
- Ertu morgunhani eða nátthrafn? (kannski ekki mikill umræðugrundvöllur en fáránlega miklvægt)
- Hvernig myndu vinir þínir lýsa þér?

Það er samt þvílíkt erfitt að svara svona spurningum upp úr þurru og reyna að koma með eitthvað spennandi svar (mitt helsta vandamál er að í svona streituvekjandi aðstæðum er mjög hávær rödd innra með mér sem öskrar SEGÐU EITTHVAÐ SNIÐUGT á meðan það er vandræðaleg þögn þangað til ég segi eitthvað mjög svo ósniðugt bara til að segja eitthvað). Þannig að kannski væri bara best að halda sig við "seif" spurningar eins og "hvað gerirðu í frístundum?" Ég held bara að ég myndi alltaf kjósa að spyrja einn mann þrjátíu spurninga frekar en að spyrja þrjátíu menn einnar fullkominnar spurningar. Veit þó um einn karlkyns (íslenskan) vin sem væri þessu pottþétt ósammála, enda heldur hann því statt og stöðugt fram að allir karlmenn myndu velja eina nótt með hundrað konum framyfir hundrað nætur með einni konu. En það er önnur saga.

Tvífarar #2

2009-06-15T22:50:00.009Z

Eftir misheppnaða ferð á hina klisjukenndu og ótrúverðugu Ghosts of girlfriends past á föstudagskvöldið skemmti ég mér konunglega á Grease á laugardagskvöldið. Það hjálpaði reyndar ekki með bíómyndina hvað mér finnst Matthew McConaughey alltaf leiðinlegur, alveg sama hversu sætur hann er ber að ofan með Colgate brosið sitt (er hins vegar Söndru Bullock fan sem kemur málinu ekki við nema hvað það eru margir sem þola hana ekki og mér datt það allt í einu í hug). Anyway...já með Grease - Fór einmitt líka á sýninguna fyrir 10 árum síðan þegar Selma lék Sandy en nú var hún að leikstýra. Af leikurunum bar Unnur Ösp af sem Rizzo en annars var ég svosem ekki mikið að pæla í uppfærslunni heldur bara að njóta þess að hlusta og horfa á söng- og dansatriðin.

Ég er ekki-svo-leyndur aðdáandi unglingamynda og -þátta og hef verið síðustu 20 árin, held að ég sé ekkert að fara að vaxa upp úr því á næstunni. Ég tók smá unglinga sci-fi syrpu um daginn og horfði m.a. á nokkra þætti af Kyle XY sem fjalla um unglingsstrák með yfirnáttúrulega hæfileika sem er ekki með nafla... afar dularfullt og spennandi. Nema hvað (og nú er ég loksins að koma að kjarna þessarar bloggfærslu) að ég kannaðist svo við stelpuna sem leikur fóstursystur hans í þáttunum. Fletti henni upp og leikkonan heitir April Matson, sem hringdi svosem engum bjöllum. Þetta truflaði mig samt allan tíman sem ég horfði á þættina þar til það rann loks upp fyrir mér ljós hverri hún líktist - leikkonunni sem leikur Rizzo í Grease myndinni (sem heitir víst Stockard Channing). Fann reyndar ekki alveg nógu góðar tvífaramyndir af þeim þar sem Stockhard er 37 árum eldri en April og ég fann engar almennilegar myndir af henni frá Grease tímabilinu... en þær líta a.m.k. út fyrir að vera mæðgur!

Hmm... þær eru nú ekki jafn líkar og mig minnti nú þegar ég er að setja inn þessar myndir :)

Þótt það hafi verið gaman á Grease þá ræddum við Freyja eftir sýninguna að skilaboðin sem hún sendir eru ekkert æðisleg... saklausa góða stelpan (sem reykir ekki, drekkur ekki og neitar að kela) fær leið á að það sé gert grín að sér, fer í latexbuxur, breytist í foxy gellu sem er til í tuskið, nær í gæjann og verður aðalskvísan í skólanum. Vorum svona að spá í þessu út frá öllum litlu stelpunum sem voru á sýningunni og fannst hún æði, eins og okkur fannst myndin æðisleg þegar við vorum litlar. Svo fannst okkur við vera algjörar kellingar að vera að pæla í þessu. Þvælist allt of mikið fyrir manni þessi gagnrýna hugsun stundum, til dæmis er ég hætt að geta horft á Pretty Woman án þess að hugsa að Richard Gere sé kannski ekki draumaprinsinn heldur bara hundleiðinlegur perri.

Karlmenn sem kjötstykki

2009-06-14T23:08:00.004Z

Ég er svo heppin að eiga töluvert mikið af stórkostlegum vinkonum og þótt við ræðum reyndar um allt milli himins og jarðar (og stundum um geiminn) berst talið oft að karlmönnum. Vissulega er talað um tilfinningar og nákvæmlega hver sagði hvað hvenær og hvað hann var raunverulega að meina þegar hann sagði "sjáumst seinna" eða eitthvað álíka sem er alveg banalt að velta sér upp úr. En við höfum líka stundum þann slæma (en afar skemmtilega) ósið að hlutgera karlmenn. Úff þetta hljómar eiginlega alveg skelfilega þegar ég byrja að skrifa þetta enda yrðum við örugglega brjálaðar ef það væri talað svona um okkur... en þetta er allt í gamni gert og dómarnir sem falla eru yfirleitt ekki eingöngu byggðir á ummáli framhandleggsvöðva eða öðrum ytri einkennum. Og svona til að fyrirbyggja misskilning verð ég að taka það fram að þetta er allt auðvitað í gamni gert. Jæja, here goes...

Til dæmis er það íslenski listinn sem er ekki ósvipaður íslenska tónlistanum þar sem menn detta út og inn af topp tíu miskunnarlaust. Svo er auðvitað hástökkvari vikunnar/mánaðarins/ársins eftir því hvað listinn er uppfærður oft. Tekið skal fram að listinn er gerður á einstaklingsgrundvelli og hver og einn ákveður eigin kríteríu. Það er til langur listi af reglum um listagerð en það yrði of pínlegt að birta þær hér, enda byrjaði þetta sem einkahúmor fyrir löngu síðan þegar því var haldið fram að sjórinn væri tómur af fiskum.

Svo eru það ýmsir leikir eins og "X, Y og Z, hverjum myndirðu henda fram af kletti/giftast/sænga hjá". Þessi er frekar brútal og hægt að skipta út "henda fram af kletti" fyrir "fara á kaffihús með". Ein sem ég þekki kann afar illa að meta þennan leik og vildi henda öllum fram af kletti eða þá sjálfri sér ef það væri ekki hægt.

Síðan er það eitthvað sem ég þekki reyndar ekki mikið en það er að dæma karlmenn eftir árgöngum, ekki ósvipað vínum. Þekki eina sem mælir t.d. mikið með '73 árgangnum og hrósar honum í hástert. Sjálf hef ég haldið mig við svona '76 -'82 árgerðirnar en hef aldrei svo mikið sem verið hrifin af (svo ég muni eftir) einhverjum fæddum '70-'75 þótt ég þekki síðan ágætlega til sextíuogeitthvað rekkans. Mér var svo bent á um daginn að strákar svona í kringum tuttugogþriggjaaldurinn væru óplægður akur. Veit ekki hvort þessar pælingar tengist eitthvað kínversku stjörnumerkjunum, það er spurning.

Ég gæti nefnt fleiri atriði en ætla að sleppa því hér. Auðvitað er þetta svo eins og áður sagði allt í nösunum á okkur og þótt einhver lýsi draumaprinsinum sem hávöxnum dökkhærðum græneygðum hægrisinnuðum stjórnmálafræðingi fæddum 1973 með tungl í sporðdreka er hún allt eins líkleg til að enda með litlum rauðhærðum jafnaðarmanni fæddum 1984 því ástin er hverful, diskó, blindfull og ófyrirsjáanleg. Sem betur fer.

Brúðarmær á balli

2009-06-11T01:00:00.006Z

Þegar ég var lítil stúlka óskaði ég þess afar heitt að verða brúðarmær. Af einhverjum ástæðum fannst mér það afskaplega heillandi hlutverk og fylgdist grannt með ástarmálum frænda og frænkna, líklegra kandídata sem gætu valið mig til verksins. En allt kom fyrir ekki og á unglingsárunum sætti ég mig við að brúðarmeyjardraumurinn yrði sennilega aldrei að veruleika.

Eftir ársdvöl í Kanada tók nýr draumur við. Að fara á prom, amerískt lokaball. Ég las endalaust af unglingablöðum sem fjölluðu um þennan að því er virtist hápunkt unglingsáranna í vesturheimi. Íslenskar árshátíðir stóðust ekki samanburðinn og ég lét mig dreyma um síðan ballkjól og uppsett hár og limósínu og deit til að labba inn á ballið með. Það var ekki fyrr en um tvítugt að ég sætti mig við að því hefði ekki verið ætlað að verða.

Það var síðan í byrjun árs 2007 að bandarísk stelpa sem ég kynntist í Brighton hafði samband við mig og óskaði eftir að ég yrði brúðarmær í brúðkaupinu hennar í mars í New York. Hún var komin með þrjár, systur sína, frænku og loks bestu vinkonu og langaði að hafa eina vinkonu enn sem væri þarna "fyrir Bretlands hönd" þar sem unnustinn var breskur og þau höfðu kynnst þar. Ég sló til og þetta var algjör draumur í dós. Bæði innra barnið og unglingurinn voru himinlifandi með pínulítið hallærislega en ofsafína kjólinn (sem tók reyndar forever að fá úr Tollinum, var sendur hingað í mátun), púffhárgreiðsluna (ekki að eigin vali) og brúðarsveininn sem ég fékk sem deit (var reyndar með mitt eigið deit í veislunni en labbaði með brúðarsveininum inn og út kirkjugólfið).

Ég hef ofsalega lítið samband við þessi frábæru brúðhjón í dag en þessi upplifun var bara eitthvað svo óvænt og skemmtileg og öðruvísi. Rakst á myndir úr veislunni í gær og mundi eftir þessu og langaði að skrifa smá um þetta til að rifja upp góðar stundir. Hér er mynd sem er tekin í limmónum með brúðarmeyjum og -sveinum, nýbúið að opna kampavínið. Ekkert sérstök mynd en lýsir stemningunni vel. Það sést í mig þarna í móðu aftast skælbrosandi. Viðeigandi, enda er minningin hálf móðukennd.

Mér finnst gaman að ímynda mér að það sé einhver þarna úti sem hjálpi okkur stundum við að uppfylla hversdagslegar óskir og þrár. Hvort sem það er einhver örlaganorn eða töfradís eins og í ævintýrunum, karmalöggan eða guð sjálfur að sortera tölvupósta eins og í myndinni Bruce Almighty. Skildi reyndar ekki alveg af hverju hann gat ekki ráðið einhverja verkefnisstjóra til að aðstoða sig, varla nenna allir að spila á hörpu eða blása í lúðra. En jæja, ég er semsagt ekki að meina þessar "stóru" óskir eða bænir eins og um heimsfrið, lækningar eða icesave. Vona samt að það sé einhver að hlusta á þær líka :)

Gamalt drasl og góð ráð við ástarsorg

2009-06-10T00:43:00.003Z

Ég á alveg ótrúlega erfitt með að henda hlutum og á það til að safna í kringum mig drasli sem

a)ég nota aldrei og veit jafnvel ekki alveg hvað er en tel mig einhvern tíman mögulega geta haft not fyrir (í þennan flokk falla t.d. ýmis hleðslutæki og snúrur, skrúfur og tölur sem ég veit ekki alveg hvað passa við)

eða

b)ég hef bundist tilfinningaböndum eða er bundið einhverri (mis)óljósri nostalgíu (í þennan flokk falla t.d. gamlir bíómiðar, kvittanir og blaðsneplar af ýmsu tagi).

Skattholið sem ég keypti fyrir fermingarpeningana mína hefur að mestu að geyma alls konar smádrasl sem hefur safnast þar fyrir gegnum árin. Einstöku sinnum ákveð ég að fara í gegnum dótið og henda en enda alltaf með að sökkva í einhverja fortíðarvímu við það að skoða dótið og kemst lítið áfram í tiltektinni. Inn á milli draslsins eru nefnilega algjörir gimsteinar sem mér þykir vænt um.

Í skattholinu eru þrjár stórar skúffur og fjórar pínulitlar. Skoðum nú sýnishorn af innihaldi einnar af smærri skúffunum sem hefur ekki verið opnuð í nokkur ár.

-Inneignarnóta upp á kr. 1.299 í búðinni Oxford Faxafeni síðan í júní 2000.
-Kvittun fyrir úttekt úr hraðbanka 1995 (fer þetta ekki að hafa sögulegt gildi? Var búin að gleyma að úttektarmiðarnir litu svona út).
-Mynd af kanadískum frænda mínum sem mér fannst hrikalega sætur en skammaðist mín fyrir (af því að hann var frændi minn).
-Ómerkt neonarmband líklega af útihátíð eða tónleikum sem myndi sjálfsagt hafa tilfinningalegt gildi ef ég myndi muna hvaðan það kom.
-Blá plastísskeið (sama og að ofan, örugglega úr einhverjum mikilvægum ísbíltúr sem ég man ekki eftir. Hendi henni núna).
-Hálfsköllótt lítil barbídúkka með gallaða fætur sem ég var búin að líma aftur á (þessari átti að henda en var naumlega bjargað á sínum tíma).
- Miði með símanúmeri, en engu nafni. Spurning um að hringja bara?

Gullmolinn í skúffunni eru tvímælalaust ráðleggingar sem yndisleg vinkona mín skrifaði fyrir mig í fyrstu ástarsorginni, sumarið eftir 9. bekk. Verð eiginlega bara að deila þeim hér.

Ráðleggingar fyrir ástarsorg

1. Láta hann sjá eftir því að hafa sagt þér upp með því að vera glöð og sæt og alltaf fjör í kringum þig. Alltaf fullt að gera.
2. Ekki ganga á eftir honum!!! Mjög áríðandi. Be cool.
3. Samt ekki vera vond við hann. Ég meina sko, vertu skemmtileg og góð við hann þegar þú hittir hann.
4. Ef hann svo sýnir þér áhuga og þú vilt eitthvað með hann hafa skalt þú á einn eða annan hátt láta hann via að þú sért ennþá volg fyrir honum. ANNARS EKKI!
5. Ekki liggja heima í ástarsorg og hugsa um fyrri tíma þegar allt var svo gott og yndislegt. Because nothing lasts forever and the future is now.
6. Hafa nóg við tímann að gera, fá áhuga á einhverju. Vera með vinum og láta þér aldrei leiðast.
7. Hætta að hugsa um stráka, þeir eru heimskir, vitlausir og óþroskaðir. Láttu þá eiga sig. Bíddu þar til þeir koma til þín.
8. Njóttu lífsins. Hættu að hafa áhyggjur af fortíðinni því þá nærðu ekki að njóta augnabliksins. Því lífið er núna og ef þú nýtur ekki núna þá nýtur þú ekki lífsins og það er slæmt.
9. Brostu og líttu á björtu hliðarnar.

Heimsókn til ömmu

2009-06-06T01:36:00.003Z

Fór í kaffi til samstarfskonu minnar eftir vinnu í dag á Selfossi og þegar ég var að keyra þaðan datt mér í hug að það gæti verið gaman að kíkja aðeins til ömmu minnar sem býr á Stokkseyri. Bara 10 mín. akstur frá vinnunni en ég fer allt of sjaldan, á alveg stórkostlega ömmu sem gaman er að koma til, en það er önnur saga. Þar sem þetta er leið sem ég þekki vel fannst mér gaman að taka allt í einu eftir nýjum hlutum og bæjum, enda er ég vanalega frekar utan við mig og ekki alltaf að horfa í kringum mig. Fannst ég upplifa umhverfið einhvern veginn á annan hátt en tengdi það bara við góða skapið og hugsaði með mér að ég ætti nú að horfa oftar á þessa fallegu sveitasælu í kringum mig í stað þess að vera svona mikið í eigin heimi. Svo keyrði ég og keyrði og fannst ég reyndar hafa verið svolítið lengi á leiðinni þarna á tímabili en umferðin gekk reyndar hægt. Bensínljósið var farið að blikka svo ég fór að verða pínu stressuð með hvort ég væri ekki að verða komin. Fannst samt skrýtið að sjá í hvorki Stokkseyri né Eyrarbakka, bara fjöll og sveitabæir svo langt sem augað eygði. Hægt og hægt rann upp fyrir mér ljós að ég væri bara á bandvitlausum vegi, semsagt á leiðinni á Hellu. Fór svo á einhvern míní "ó hvað ég er mikil steik" bömmer á staðnum yfir því hvað ég var fáránlega lengi að fatta þetta en jafnaði mig nú fljótt, verð bara að reyna að sætta mig við það hvað ég er mikill skýjahaus og klaufi. Nema hvað að svo upphófst panikk þar sem mér var ekki að takast að snúa við, sá enga hentuga staði og hægði verulega á mér til að reyna að svipast betur um. Bílalestin varð þá óþolinmóð og pirruðu ökumennirnir fóru að taka framúr sem mest þeir máttu og á meðan gat ég ekki beygt neins staðar og ég var að verða bensínlaus (af einhverjum ástæðum óttast ég mjög að verða bensínlaus, já og að fá stöðumælasektir). En þetta hafðist að lokum og mér tókst að snúa við og taka bensín á Selfó. Þá var hins vegar klukkan orðin svo margt að ég hafði engan tíma til að fara til ömmu og brunaði beint í bæinn. Þannig fór um sjóferð (bílferð?) þá...

Sumarbústaðir, skokk og skoppandi kindur

2009-06-04T02:01:00.008Z

Ég er greinilega ekki alveg með sjálfri mér því ég fékk löngun þess að fara út að hlaupa seint í kvöld. Og fór. Eða svona, kannski ekki út að hlaupa. Út að skokka. Hægt. Mjööög hægt. Fannst það meira að segja ekkert svo leiðinlegt þökk sé killer iPod mixinu sem ég gerði fyrir sumarbústaðarferðina síðustu helgi og hefði sungið með Bobbysocks í La det swinge ef ekki hefði verið fyrir allt fólkið sem var í göngutúr í góða veðrinu (fyrir utan það að ég gat varla andað, hvað þá sungið þegar þarna var komið við sögu). Kenni Ólöfu alfarið um þetta sem vildi endilega fara að skokka í Árbænum í kvöld en ég harðneitaði að koma með. Saumaklúbburinn ætlaði semsagt að bæta upp fyrir syndir helgarinnar en við fórum í fyrsta sinn allar saman í bústað. Ég hló svo mikið að ég er með harðsperrur í kinnunum. Held samt að brandararnir séu meira svona "had to be there" fyndnir svo kannski engin ástæða til að fara að telja þá upp hér. Við bjuggum til mojito og strawberry daiquiri, borðuðum kjúklingaspjót og bruschetta, spiluðum Scrabble (með extra stigum fyrir dónaleg orð), Actionary (það er ótrúlega erfitt að leika orðið mistök) og Partý og co (tapaði stórt). Sungum og dönsuðum, settum á okkur maska, fórum á trúnó og svo voru skemmtiatriði og leikir.

Sumarið byrjar vel því þetta var önnur sumarbústaðarferðin í maí, fór með þremur stelpum í bústað um Júróvisjónhelgina. Þetta átti reyndar ekki að vera stelpuferð, við buðum alls 12 strákum að koma með en þrátt fyrir loforð sumra um bikini í pottinum kom allt fyrir ekki svo það var bara fámennt en góðmennt (fákvennt?). Ég kveikti reyndar næstum því í bústaðnum með grillmeistaratöktum mínum. Síðan slógum við Blaðran pottamet með því að vera sex tíma samfleytt í heita pottinum, stóðum bara upp til að ná okkur í mat (sem við tókum með á pottabakkann) og fara á salernið. Við lásum bara, slökuðum á og kjöftuðum og vorum orðnar ansi bleikar og krumpaðar þegar við stóðum upp úr. Er af þessum sökum orðin óvenju brún miðað við árstíma, verst að freknurnar eru orðnar svo stórar sumar að það er eins og ég sé með súkkulaðiklessur á andlitinu, sérstaklega er ein stór við munnvikið sem truflar mig.

Sé samt núna að það er ekki sniðugt að hreyfa sig svona seint á kvöldin, ég er glaðvakandi, klukkan er hálf þrjú og ég þarf að vakna eftir svona sirka þrjá og hálfan tíma. Búin að reyna að drekka epla og kamillute með fíflahunangi sem Unnar vinnufélagi minn bjó til. Bragðast ljómandi vel, alveg eins og alvöru hunang. Skil samt ekki ennþá hvernig hann gat gert þetta án þess að býflugur kæmu nokkuð við sögu og óttast atvinnuleysi í stórum stíl þeirra á meðal. Spurning samt um að reyna að fara upp í rúm og telja kindur. Mér hefur samt aldrei fundist það róandi að telja ímyndaðar kindur, fer alltaf að pæla of mikið í hvernig kindur þetta séu. Ég meina hvernig eru þær á litinn, eru þær jarmandi, eru hrútar og lömb líka, hvar eru þær og hvernig girðing er þetta eiginlega eða er þetta hlið og er erfitt að hoppa yfir...og af hverju eru þær yfirhöfuð að hoppa, er enginn þarna sem getur hleypt þeim í gegn!?

Bringsmalaskottan á bak og burt

2009-05-26T07:03:00.007Z

Eftir langan vetur sem hefur á köflum valdið þyngslum fyrir brjósti eins og þykkt teppi sem maður nær ekki að lyfta almennilega af sér, virðist vera að rofa til í sálartetrinu. Ekki bara mínu, heldur virðist sem sólskinið og Júróvisjón og vorið hafi blásið mönnum nýtt líf í brjóst og það er talað um sumarfrí og útilegur og garðhúsgögn á kaffistofunum. Grillilmurinn liggur í loftinu og andarungarnir eru komnir á stjá. Loftmyndir af landinu sýna litla hvíta depla (stúdentshúfurnar) og stóra bláa hringi (trampólínin).

Helgin hefði ekki getað verið betri. Margar sundferðir, þar af ein þar sem ég fór með litlu systur í rennibrautina við mikinn fögnuð (okkar, ekki viðstaddra sem horfðu undarlega á okkur - hún er 25 ára og engin börn voru með í för). Vinkonuspjall, barnaknús og tónleikar. Dásamlegur brunch á Nítjándu í Turninum með fjölskyldunni. Menningarferð á Gullöldina í Grafarvoginum þar sem var sungið hástöfum með Bonnie Tyler og horft á körfubolta með bjór í frystu glasi.

Lífið er unaðslegt og allt sumarið er framundan. Góðar stundir.

(Eftir þetta bjartsýnisblogg bjó ég mér til sumarsmoothie með banana, vínberjum, blönduðum ávöxtum og ananasbitum úr frystinum...namminamm...hrasaði svo í stigaganginum, missti brúsann og herlegheitin gusuðust út um allt. En þetta verður samt góður dagur!)

Englar og djöflar

2009-05-21T03:38:00.004Z

Það er gaman að labba heim á nóttunni þegar það er bjart úti. Það var slökkt á ljósastaurunum klukkan þrjú þegar ég var stödd á brúnni yfir Nýju-Hringbraut og þá hríslaðist um mig einhver sumarhamingjutilfinning sem ég var búin að vera að bíða eftir.

Sá engla og djöfla í bíó í kvöld, myndin var alveg ágæt en ógeðsleg á köflum. Ég var reyndar búin að steingleyma plottinu í bókinni sem var bara hið besta mál. Félagsskapurinn þeirra Hildar og Þórdísar var síðan alveg frábær. Sá svo auðvitað engla og djöfla í bænum líka eins og gengur og gerist. Hitti nokkra sem mig langaði mikið til að hitta og aðra sem mig langaði síður að rekast á. Merkilegt hvað ég er fín í kjaftagangi og ófeimin almennt en svo eru sumir sem slá mig algjörlega út af laginu, ég verð alveg eins og asni þegar ég hitti þá, eins og tungan þvælist fyrir mér í munninum og ég veit ekkert hvað ég á að segja. Reyni að hugsa upp eitthvað sniðugt en styn bara upp einhverri ámátlegri kveðju.

Annars er svosem frá ýmsu að segja, en samt ekki. Ferðalaginu. Sumarbústaðarferðinni. En það kann varla góðri lukku að stýra að blogga að nóttu til svo ég segi óver and out þar til kannski bara á morgun.

Blóð, sviti og tár

2009-04-26T20:54:00.003Z

Það féll blóð, sviti og tár á kjördag, þó ekki vegna dramatískra kosningaúrslita. Svitinn féll í Kópavogslaug þar sem ég eyddi töluverðum tíma í sund og sól og kaus því með rjóðar kinnar og nýjar freknur. Ég var lengi inni í kjörklefanum enda búin að skipta nokkrum sinnum um skoðun á síðustu metrunum, en var vissari þegar ég labbaði út en inn. Blóðið var ekki mitt eigið heldur Rúsínusar sem kipptist við þegar ég var að reyna að klippa á honum klærnar svo ég klippti óvart aðeins of langt. Ég var að fríka út með hann í fanginu í blóðugu handklæði sem varð sífellt rauðara, á meðan var hann svo pollrólegur að ég hélt að honum væri að blæða út. En þetta jafnaði sig fljótlega sem betur fer. Tárin féllu síðan í dramatísku samtali við Útlendinginn sem hélt yfir mér langa ræðu um hvað Íslendingar hefðu verið vitlausir og veruleikafirrtir að taka erlend lán fyrir flottu jeppunum sínum og að þeir gætu bara sjálfum sér um kennt um þessi vandræði. Þetta er kannski einföldun á því sem hann sagði en það endaði að minnsta kosti því miður með því að ég missti stjórn á skapi mínu yfir þessum bresku besserwisser stælum. Þetta var nóta bene strax í kjölfar blóðbaðsins svo ég var þá þegar í uppnámi og endaði með því að öskra og grenja afar ómálefnalega í símann. Okkur tókst samt að verða sammála um að vera ósammála og ákváðum að þetta yrði ekki rætt í næstu viku þegar við hittumst.

Endurfundir og erótíski nuddarinn

2009-04-21T02:32:00.007Z

Um síðustu helgi var haldið reunion í mínum gamla unglingaskóla sem var á sínum tíma stærstur sinnar tegundar á landinu. Það er eiginlega undurfurðulegt að fara á svona endurfundi. Gaman að hitta skólafélagana, rifja upp gamlar sögur og heyra nýjar. Samt hálfpartinn eins og að vera kominn 15 ár aftur í tímann á skólaball, nema hvað allir unglingarnir eru fastir í ókunnugum fullorðnum líkömum. Allir svona passlega kjánalegir og vandræðalegir. Erfitt að ákveða hvort ætti að kinka kolli eða heilsast innilega.

Eins og í uppskrift að bandarískri unglingamynd hertóku aðalpæjurnar dansgólfið og nördarnir fengu uppreisn æru. Sumir höfðu ekkert breyst og kvörtuðu yfir að vera ennþá spurðir um skilríki, aðrir orðnir miðaldra fyrir aldur fram. Víða heyrðist hvíslað Hver er þetta? Ég náði með aðstoð að komast að því hverjir allir væru nema einn dularfullur svarthærður strákur í leðurjakka sem ég kannaðist bara ekki neitt við. Var búin að ganga á milli og reyna að hlera en enginn vissi hver þetta var. Komst að lokum að því að hann var bara alls ekkert í skólanum heldur var að sækja einhvern...

Svo var slúðrað - hverjir eru að vinna hvar, hverjir eru giftir, fráskildir, frægir, orðnir sköllóttir, búnir að fara í brjóstastækkun, óléttir, komnir með börn, komnir út úr skápnum og þaðan eftir götunum. Ég lenti í töluvert mikið af trúnóum þar sem fólk sagði mér ótrúlegustu hluti og fékk nokkrum sinnum að heyra Þetta hef ég engum sagt en... Hef reyndar mjög gaman af því að tala við fólk sem ég þekki um leyndarmálin í lífinu og tilverunni en hef takmarkaða þolinmæði fyrir að fara á trúnó með ókunnugu fólki utan vinnunnar. Svo finnst mér Hvað gerirðu afskaplega leiðinleg opnunarspurning, man eftir því hvað ég þoldi ekki að vera spurð að þessu þegar ég var atvinnulaus og ekki á þeim stað í lífinu sem ég vildi vera á.

Ég ákvað því að fíflast aðeins og segja við þá sem spurðu og sem ég þekkti lítið að ég starfaði sem erótískur nuddari. Sagði þetta ábyggilega við svona 10 manns, það var alveg ótrúlegt hvað fólk spurði lítið út í það og var fljótt að skipta um umræðuefni. Tveir spurðu reyndar í lágum hljóðum hvort það væri hægt að panta tíma. Bara einn sem áttaði sig á að þetta væri grín og sagðist sjálfur vera ljónatemjari. Tek það fram að ég leiðrétti þetta við viðmælendur að lokum :) Allt fór þetta samt vel fram þótt eitthvað hefði verið um uppgjör og tár eins og fylgir svona samkomum, þótt ekki hafi ég lent í því sjálf. Verður áhugavert að hitta sama fólk eftir eins og 10 ár eða svo...

Fjarlægðin gerir fjöllin blá (og folana fagra)

2009-04-19T23:26:00.006Z

Vegna þess mikla meðbyrs sem ég hef fundið fyrir meðal kjósenda heldur rauðu seríu bloggið áfram enn um sinn.

Ég hafði smá áhyggjur þegar ég heyrði ekki til baka frá skandínavíska doktornum og velti því fyrir mér hvort ég hefði virst of áhugasöm. Hugsanlega (ég sagði hugsanlega) var hægt að lesa það úr svarbréfi mínu að ég væri að bjóða honum gistingu og í fjölskyldumatarboð á páskadag. Sem væri allt í lagi ef ekki væri fyrir þá staðreynd að við höfðum ekki sést í sjö ár og aðeins átt í afar takmörkuðum rafrænum fésbókarsamskiptum síðustu ár.

En hann hafði samband að lokum og féllst á kynningu á næturlífi Reykjavíkur með nokkrum íslenskum yngismeyjum laugardaginn fyrir páska. Hann reyndist síðan jafnvel skemmtilegri (og myndarlegri) en mig minnti og við hittumst nokkrum sinnum í viðbót áður en hann hvarf af landi brott. Þótt hann hafi verið afskaplega indæll verður að hafa í huga að hann býr í landi sem er ekki einu sinni beint flug til frá KEF. Því tel ég óráðlegt að spá meira í hann sökum langrar og leiðinlegrar reynslu af fjarsamböndum.

Lenti einmitt á spjalli við kunningja um helgina um að hann væri ekki farinn að búa með kærustunni þrátt fyrir nokkurra ára samband. Hann býr á Seltjarnarnesi en hún í vesturbænum (í Reykjavík). Það er nú ekki svo slæmt sagði ég, stutt að fara á milli og svona. Já þetta gengi aldrei ef hún byggi til dæmis í Grafarvoginum sagði hann. Klárlega ekki að grínast. Ég varð frekar pirruð.

Þeir karlmenn sem ég hef hrifist af undanfarna mánuði hafa reyndar allir haft ákveðna galla sem er erfitt að líta framhjá. Kannski er ég bara svona vandlát, en það hefur truflað mig að þeir hafa ýmist verið a)Giftir b)Hrifnir af öðrum konum c)Samkynhneigðir d)Getulausir. Þannig að það er spurning hvort flokkurinn e)Búsettir erlendis til frambúðar sé nokkuð verri en hinir.

Pólitík, erótík og tíkin sem skildi við Mel

2009-04-11T12:22:00.003Z

Ég er í smá blogg-tilvistarkreppu sem felst í því að ég er í hálfgerðum mínus vegna lágmenningarlegs blogginnihalds. Hvert sem litið er eru bloggpennar að skrifa af eldmóð um efnahagsástandið, spillingu stjórnmálaflokka og Draumalandið. Þeir nýta tækifærið til að láta rödd sína heyrast og eru að leggja sitt af mörkum í þjóðfélagsumræðuna. Ekki það að ég hafi ekki skoðun á málinu, verð bara stundum svo þreytt á þessu öllu saman að ég horfi og hlusta helst ekki á fréttir nema þær tengist einhverju alls ótengdu pólitík eins og hvort Belgi í haldi lögreglu sé búinn að hafa hægðir eður ei. Heyrði t.d. samstarfskonu mína segja í hádeginu fyrir helgi Krónan er bara að hrynja. Ég hváði og varð mjög æst yfir þessum fréttum, spurði hvar hún hefði heyrt það. Ja, þetta er bara í öllum fréttum sagði hún undrandi. Tók mig smástund að átta mig á að hún var að meina íslensku krónuna í efnahagslegum skilningi. Ég hafði skilið það þannig að húsið sem hýsir nýju Krónuverslunina beint á móti vinnustaðnum væri að hrynja....

Aðrir bloggarar skrifa hámenningarlega leikhúsgagnrýni, girnileg erótísk matarblogg eða krúttlegar lýsingar á nýjustu afrekum erfingjanna. Ég sé ekki alveg fyrir mér að ég fari út í slíkar pælingar. Það glampaði á gullinbrúna flatbökusneiðina í örbylgjuofninum og olían draup af snarkandi pepperóníinu á meðan sneiðin snerist hring eftir hring...

Þannig að ég er bara að hugsa um að halda áfram að vera með plebbablogg enda unglingur í anda og barn í hjarta. Mun því enn um sinn blogga um ástir og örlög. Ég get til dæmis sagt ykkur að ég er niðurbrotin eftir að hafa lesið um skilnað Mel Gibsons við konuna sína til 28 ára (eiga 7 börn saman!). Hvar er ástin? Hvor er livet? Hvor er veskan mín!

Vonbiðill og veislur, kristallar og knús

2009-04-06T23:51:00.005Z

Held að fyrsta apríl "gabbið" mitt um norska lækninn hljóti bara að hafa verið fyrirboði. Að minnsta kosti fékk ég tölvupóst í dag frá afar myndarlegum, hávöxnum, ljóshærðum, skandínavískum doktor sem ég hef ekki hitt eða talað við í fjölda ára. Hann verður á Íslandi um páskana vegna vinnu og stakk upp á að við hittumst í drykk. Alltaf gaman að fá óvænta, skemmtilega tölvupósta :)

Annars leið helgin hratt, byrjaði á tónleikum á Nasa þar sem færeyski söngfuglinn þandi sína ótrúlegu rödd, þvílíkt vald og tækni. Hef ekkert hlustað á hana að ráði en líst vel á nýju plötuna sem hún var að kynna. Laugardagurinn hófst á ofur-flottri fermingarveislu á Hótel Borg og endaði í mögnuðu þrítugsafmæli sem skartaði meðal annars töframanni, trúbador og casinohorni. Sunnudagurinn var Kolaport og kaffihús með litlu systur en við lentum svo í skemmtilegri uppákomu á Austurvelli á leiðinni heim. Þar rákumst við á dásamlegan tvífara Línu langsokks á hjóli sem gaf okkur hvorri sinn kristallinn til "hreinsunar". Minn hefur reyndar ekki ennþá þrifið heima hjá mér sama hvað ég nöldra.

En já, Barnið og co komu semsagt til landsins og ég reyni að nota hvert tækifæri til að knúsa liðið, enda sé ég þau allt of sjaldan. Var svo þreytt í dag að fór í bað og svo beint í náttfötin fyrir kvöldmat. Langaði samt aðeins að hitta þau þannig að ég fór í heimsókn til þeirra (heim til ma og pa) og vann þar keppnina um hver sofnaði síðastur yfir myndinni Golden Compass. Var letidýr og fór semsagt í heimsókn á náttfötunum, sem eru græn silkináttföt nokkrum númerum of stór. Pabbi vildi ekki móðga mig svo spurði varlega hvort ég væri í einhverjum nýjum fötum. Sýndist hann vera feginn á svipinn þegar ég sagði honum að þetta væru náttföt en ekki nýjasta tískan.

Svo er það bara páskafrí eftir 40 klukkustundir...

Afrískur arfur

2009-04-02T23:13:00.002Z

Ég fékk bréf í dag gegnum fésbókina frá vestur-afrískum lögfræðingi nokkrum sem vildi endilega aðstoða mig við að innheimta arf. Hann sagði mér sorgarsögu af karlmanninum J. B. Lárusdóttur (sem hann taldi næsta víst að væri fjarskyldur ættingi minn þar sem við bærum sama eftirnafn) sem vann hjá Shell en dó ásamt konu sinni og einkadóttur í bílslysi í borginni Lome Togo. Íslenska sendiráðið í V-Afríku (?) neitar víst að aðstoða hann við að finna ættingja mannsins til að geta greitt út umræddan arf sem er riiiiisastór. Nú hefur aumingja lögfræðingurinn (hann James Desouza) leitað ættingjanna í þrjú ár og bankinn hótar að hirða peningana ef hann finnur ekki erfingjana strax! Hann ætlar þess vegna að segja bankanum að ég sé nánasti ættingi og láta mig fá peningana, hann kannski tekur eitthvað smá sjálfur. Þetta er víst allt löglegt og allt í lagi samkvæmt elsku James. Ég þarf bara að senda honum email með öllum upplýsingum um mig og svo verðum við í bandi. Stórkostlegt! Ég er að verða rík!

Fréttir

2009-04-01T23:52:00.000Z

Jæja góðir gestir.

Þá er víst tímabært að upplýsa ykkur um það að mér hefur boðist starf í Noregi og mun ég flytja þangað þegar nær dregur sumri. Ég hef fengið frábæra vinnu á heilsugæslunni í Tromsø og líst bara ótrúlega vel á þetta. Húsnæðismál eru að skýrast, líklegast fer ég að leigja hjá yfirlækninum en við höfum verið að spjalla saman á netinu síðan um áramótin. Þetta bar allt mjög skjótt að, samband okkar hefur verið að þróast smátt og smátt en í síðustu viku sprakk allt og konan hans fór frá honum. Þau voru því miður líka að vinna saman, hún er nú flutt til mömmu sinnar í Lillehammer og þetta er semsagt hennar starf sem ég er að fara í.

Djók. Ég gerði ekkert fyrsta apríl gabb enda með eindæmum lélegur lygari þótt mér finnist mjög gaman að prakkarast. Hló samt að ýmsu plati í fjölmiðlum. Langaði ótrúlega mikið til þess að gera eitthvað sniðugt en var alveg tóm, þrátt fyrir mikla umhugsun. Á Íslandi a.m.k. er líka málið að láta fólk hlaupa apríl en ekki bara að plata. Samstarfskona mín reyndi reyndar að stríða mér, hringdi í mig og bað mig um að koma niður til sín en þá var ég blaut í gegn af slabbi og sagðist ekki geta komið fyrr en skórnir og sokkarnir hefðu þornað á ofninum. Þannig að ég hljóp ekki neitt. Það eina sem ég lét gabbast af var frétt á sunnlenskum vef um að bæjarstjórinn væri að fara í námsleyfi. Við vorum nokkur sem fórum í panikk yfir því að hafa misst af starfsmannafundi eða ekki tekið nógu vel eftir, en svo reyndist þetta bara vera gabb. Þá fannst mér nú fréttin betri um skákeinvígi fyrrverandi og núverandi Seðlabankastjóra.

En... það kemur fyrsti apríl eftir þennan. Og kannski bara um að gera að byrja að skipuleggja grín næsta árs.

Villupúkinn

2009-03-31T23:39:00.000Z

Mér þykir spjallþáttakóngurinn (eins og þeir á Skjá Einum kalla hann) Jay Leno yfirleitt frekar leiðinlegur, en hef gaman af headlines innskotinu hans þar sem hann gerir grín að misheppnuðum auglýsingum og óheppilegum prentvillum sem fólk sendir inn. Þess vegna flissaði ég pínulítið yfir auglýsingunni sem ég sá í morgun um skyndihjálparnámskeið þar sem yrði "farið yfir helstu slysabætur á heimilinu" (átti líklega að vera slysahættur). Ekkert sérlega fyndin villa en þetta kveikti samt í einhverjum púka og ég fór að setja út á ýmsa orðanotkun.

Til dæmis í fréttinni um vont veður á Hellisheiðinni þar sem kom fram að fólk ætti ekki að "fara yfir heiðina að óþörfu". Eins og fólk sé mikið að rúnta að gamni sínu um Suðurlandið, sagði púkinn. Hann (púkinn) setti líka út á leiðbeiningar á plástrum sem ég er nýbúin að kaupa, þar sem stendur "seek professional help in medical emergencies". Semsagt ekki setja bara plástur á ef þér er að blæða út. Púkinn lauk lélegum bröndurum sínum á því að setja út á sturtusápuna sem ég keypti nýlega bara af því að hún var með 87% afslætti. Hef aldrei keypt þessa tegund áður en hún var í voða flottum umbúðum. Sá í dag að lyktin sem ég keypti heitir "Cucumber song". Ég hef aldrei óskað mér þess sérstaklega að lykta eins og gúrka, hvað þá syngjandi gúrka. Hvern langar að anga af Smjattpattasafa? sagði púkinn og lauk þar með máli sínu þar sem ég var orðin of sein í saumaklúbbsafgangaboð.

Er annars að raula sumarlög til að reyna að fæla burtu leiðindaveðrið þrátt fyrir að sumir bloggarar séu afskaplega hrifnir af ísköldu roki. Af því tilefni spyr ég, eru halanegrar í uxahryggjahalanegrablómkálssveppasúpu og er hún bara borðuð á sumrin?

Blóðgjöf og bíltúr

2009-03-30T23:07:00.003Z

Blóðbankahjúkkan hvíslaði að mér að við deildum afmælisdegi og var að ég held extra mjúkhent við mig vegna þess. Síðan hneyksluðumst við saman á fólki sem veit ekki muninn á sumarsólstöðum og Jónsmessu. Á meðan hún batt skærblátt teygjubindi um olnbogann á mér sagði hún mér að þetta hefði verið erfiður vetur hjá þeim, takmarkað framboð vegna flensu og mikil eftirspurn frá spítalanum. Ég var fegin að hún sleppti öllum samlíkingum tengdum bankahruni.

Í kvöld var síðan bíltúr með Tónskáldinu um draumaeignir í vesturbæ Kópavogs sem Reykjavíkurvesturbæjarmeynni fannst bara furðu sjarmerandi. Bíltúrinn kom í stað kaffihúsaferðar þar sem snyrtiveskið mitt var týnt og tröllum gefið eftir helgina og mér fannst ég ekki í standi til að fara út á meðal fólks. Ekki það að ég fari ekki úr húsi ómáluð, geri það nú oft. En það vita allir að ef maður fer ómálaður og ótilhafður í bæjarferðir, að ekki sé talað um Kringluna eða Ikea, rekst maður óhjákvæmilega á einhvern sem maður vill helst ekki hitta þannig. Þetta kemur að minnsta kosti iðulega fyrir mig, eins og þegar ég skaust úr vinnunni (á sambýli) með klístrað hár og matarslettur á jogginggallanum að kaupa sleif í Ikea og rakst á hraðferð minni gegnum smávörudeildina á gamlan kæró (sem ég hafði ekki séð í mörg ár) sem var hönd í hönd að versla nýtt rúm með nýju elskunni sinni.

En eníveis... þetta var góður bíltúr og Tónskáldið minnti mig meðal annars á að sagan af Pílu Pínu endar í rauninni vel þrátt fyrir að allir muni bara eftir sorglega laginu. Hún minnti mig líka á að kventöskur eiga það til að vera með Mary Poppins eiginleika og sagði mér að leita aftur í töskunni að snyrtiveskinu. Sem ég gerði (í þriðja sinn) þegar ég kom heim og sjá, snyrtiveskið fannst. Allt er gott sem endar vel.

Eitt lag enn

2009-03-30T00:35:00.005Z

Þá er ég komin heim heilu á höldnu eftir árshátíðarskrall í sveitinni. Var ótrúlega hagsýn með do-it-yourself klippingu og plokkun/litun sem heppnaðist bara ágætlega sem betur fer (misheppnun hefði reyndar verið efni í skemmtilegt blogg). Ég skemmti mér alveg ótrúlega vel og þetta var virkilega skemmtilegt kvöld. Matur í rauðu húsi, ball í hvítu húsi og gisting í bláu húsi. Veislustjórinn fékk gesti til að dansa kónga um allt hús og lét þá síðan leika górillur og öskra af öllum lífs og sálar kröftum svo það voru allir búnir að losa vel um hömlurnar áður en fyrsta vínglasið var borið fram. Maturinn var góður, skemmtiatriðin skemmtileg, ræðan (í eintölu sem betur fer) var fyndin og tónlistin við allra hæfi svo þetta gat ekki verið betra.

Reyndar skyggði það á að deitið mitt stakk af löngu fyrir miðnætti án þess að kveðja, en ég átti það líklega skilið eftir að hafa kvartað yfir að hann væri ekki á buffalo skóm (þar sem mér fannst ég gnæfa yfir hann á rauðu ofsaflottu hælunum mínum). Þeir sem voru eftir í hópnum í lok kvöldsins voru ennþá í banastuði svo það var brunað með leigubíl út um alla sveit (það eru tvær leigubílastöðvar á Selfossi) og endað á balli með Stjórninni. Fólk var svona mishrifið af bandinu en ég dansaði og dansaði og dansaði með stjörnur í augum (þarna var ég búin að skipta yfir í flatbotna skó ef ég skyldi rekast aftur á buffalóleysingjann). Stóð á köflum fremst við sviðið í nostalgíukasti, mændi á Siggu og Grétar og emjaði Þau spila yatzi og krakkinn fær sleikjó á meðan samstarfsfólkið horfði forviða á mig.

Ég var nefnilega die-hard aðdáandi Stjórnarinnar á aldrinum 10-12 ára og það sýndi sig að ég kann ennþá alla textana þeirra utanað. Get varla farið með neitt af þessum ættjarðarljóðum sem við vorum látin læra utanað í grunnskóla og þuldum aftur og aftur í íslenskutímum en Stjórnartextarnir eru greinilega vel greyptir í heilafrumurnar. Þetta er sjálfsagt afleiðing af því að ég átti a.m.k. tvær spólur með þeim sem ég tók með á fjölmörgum ferðalögum fjölskyldunnar um landið. Ég lokaði semsagt augunum (var með bílveiki á háu stigi) og hlustaði á vasadiskóið mitt (skemmtilegt orð, vasadiskó) á meðan foreldrar mínir reyndu að sýna okkur systrunum firði og fjöll. Þarf eiginlega nauðsynlega að fara aftur á flesta þessara staða (þar sem þetta fór mikið til framhjá mér á þessum tima) og langar mikið að ferðast eitthvað skemmtilegt innanlands í sumar, jafnvel fara hringinn. Óska bara hér með eftir ferðafélaga.

Vitlaust númer

2009-03-25T00:29:00.005Z

Ég er með heimasíma sem er afskaplega lítið notaður þar sem ég skil minn heittelskaða Símon sjaldan við mig eftir að hann endurholdgaðist í kjölfar pepsi-max slyssins í fyrra. Heimasímann nota ég aðallega til að tala við litlu sys í Danmörku sem er með svona íslenskt heimasímanúmer og örfáa aðra. Það kom mér þess vegna á óvart þegar það fór að koma inn holskefla af missed calls í byrjun ársins.

Ég fletti upp númerunum á já.is og það var greinilega hitt og þetta fólk að hringja í mig. Flesta kannaðist ég ekkert við, suma kannaðist ég (mjög) lauslega við og enn aðra kannaðist ég við vegna þess að þeir eru þekktir í þjóðfélaginu. Þetta gerðist dag eftir dag en aldrei náði ég reyndar að svara í símann þar sem ég var í vinnunni. Ég hringdi ekki til baka í öll þessi númer en fannst afar gaman að vera svona gífurlega vinsæl, þrátt fyrir að ég hafi nú fljótlega áttað mig á að ekki væri allt með felldu.

Gúglaði heimasímanúmerið mitt og þá kom í ljós að á vefsíðunni fyrir Prisma, nýja diplómanámið á Bifröst, er fólki bent á að hringja í númerið mitt fyrir frekari upplýsingar. Ég hafði samband við þá og benti þeim á þetta og allt í góðu með það. Nú í gær voru nokkur missed calls á símanum aftur og sjá, þeir eru aftur farnir að bjóða upp á þetta nám. Og ekki búnir að breyta númerinu á síðunni. Velti því fyrir mér hvernig aðsóknin hafi verið hjá þeim... nei nei þeir voru með annað númer þarna... en eníveis, ef ykkur finnst þetta nám spennandi og langar að vita meira um það.... ekki hringja í mig!

Þetta minnir mig á það að þegar ég bjó í foreldrahúsum var númerið okkar afskaplega líkt númerinu hjá sólbaðsstofunni Sól og Sælu. Fólk muldraði oft í símann og ég hélt oft að það væri að spyrja eftir mér og/eða mömmu (sem heitir Særún) og var búin að taka niður pöntun í ljósatíma áður en ég vissi af. Eða þegar maður hringdi í Pizza 67 forðum daga, við unglingarnir rugluðumst alltaf (eins og mjög margir aðrir) á þessum sextíuogsjöum (er ekki einu sinni viss um að það hafi verið neitt 67 í númerinu á þessum tíma eins og við héldum). Það var því oft hringt í eitthvað aumingja fólk sem var orðið verulega pirrað á því að vera vakið á nóttunni við óskir um pepp og svepp.

Þar sem það er svo mikið stuð í kommentakerfinu þessa dagana bið ég lesendur endilega að deila vitlaust-númer sögum :)

Kvöldstund með Gogga Bjarnfreðar og fleiri sögur

2009-03-23T21:14:00.004Z

Súkkulaðikeppnin snerist á endanum meira um að smakka og njóta réttanna því ógerlegt var að bera saman ólíka súkkulaði og á endan um varð hver sigurvegari í sínum flokki. Þannig lít ég svo á að ég hafi fengið gullverðlaun í flokknum Súkkulaðdrykkir. Ég áttaði mig loksins á af hverju uppskriftin að chillivanillukanilsúkkulaðinu miðaðist við hálfa bolla, það var sterkt bragð af drykknum sem var nú meira eins og súkkulaðileðja og ógerðlegt að drekka meira en nokkra sopa, þrátt fyrir að bragðið væri alveg hreint ágætt. Ég var samt búin að setja meiri mjólk en mælt var með í uppskriftina svo ég hugsa að þetta hefði verið nánast í föstu formi annars. En það var a.m.k. nóg fyrir alla svo ég þurfti ekki á súkkulaðilíkneskinu að halda, enda fengust engir sjálfboðaliðar til verksins. Þetta var óskaplega unaðslegt kvöld og ég hlakka til að endurtaka leikinn vonandi seinna í ár.

Kreppan hefur annars margar ófyrirséðar afleiðingar. Ein þeirra er sú að badmintonfélagi er kominn í stjórn Fjármálaeftirlitsins og forfallast því ansi oft. Ég get að minnsta kosti andað rólega yfir því að FME sé að vinna vinnuna sína en verra þykir mér að missa badmintonfélagann. Vinkona mín hljóp í skarðið á laugardaginn var og við skelltum okkur síðan í sund. Í Kópavogslauginni var allt fullt af brjáluðum börnum og að því er virtist útúrtauguðum helgarpöbbum og –mömmum. Yfirleitt er ég nú bara í pottapartýinu í sundi en skaðræðisgripirnir höfðu góð áhrif því við hrökkluðumst í laugina og syntum 500 metra sem var bara hressandi.

Um kvöldið var síðan fundur í tveggja manna menningarklúbbnum og að þessu sinni var það matarmenning sem var tekin fyrir á ítalska staðnum Basil & lime. Þægilegur staður með fallegar innréttingar og góða þjónustu... en maturinn hefði mátt vera betri. Pastað var allt heimagert og samsetningarnar girnilegar en báðir pastaréttirnir voru frekar bragðlausir þrátt fyrir að við hefðum bætt ótæpilegu magni af pipar við þá. Hugsa að ég fari bara á Ítalíu næst þegar ætlunin er að fá sér ítalskt. Svosem bara same old þar en mér finnst maturinn samt alltaf standa fyrir sínu og er á góðu verði. Það er samt gaman að prófa nýja staði og ég elska að fara út að borða, en ég held að minnsta kosti að ég fari eitthvað annað næst.

Menningarklúbburinn hélt síðan í hringborðsumræður á Ölstofunni þar sem við vorum leiðinlega fólkið sem töluðum tvisvar við starfsfólkið til að kvarta undan gestum. Einu sinni var fólkið við hliðina á okkur að reykja vindla og sígarettur og sinnti því ekki þegar við báðum þau um að fara út. Þau voru skömmuð og horfðu á okkur illum augum það sem eftir var kvöldsins. Einnig veittist að okkur miðaldra maður sem virtist vera Georg Bjarnfreðarson wannabe. Hann vildi ólmur ræða við okkur stúlkurnar um hitt og þetta og og tók fram að hann væri með fullt af háskólagráðum. Hann sagðist vera nýkominn af spítalanum þar sem hann hefði hitt fullt af læknum (við vorum svosem ekkert hissa á því). Síðan hafði hann mikinn áhuga á stjórnmálaskoðunum okkar og spurði hvort við settum X við D. Við neituðum að svara og þá fór hann að spyrja okkur hvort við hefðum verið í MR. Georg vildi líka mikið tjá sig um Hannes Hólmstein og hvað hann hefði verið að gera í MR en það verður ekki haft eftir hér. Svo var hann mjög upptekinn af því að deila þeim leyndardómi með okkur að Þetta er allt sexúalt og kallaði það á eftir okkur meðan dyravörðurinn leiddi hann frá borðinu okkar.

Á sunnudaginn fékk ég síðan að halda á fimm daga frænku minni sem brosti svo fallega til mín að ég bráðnaði alveg, og kæri mig ekkert um að heyra að þetta hafi bara verið ósjálfrátt viðbragð við loftlosun. Hún er algjör draumur í dós eins og við var að búast. Ég er ekki jafn hrædd við að halda á svona litlum krílum enda komin í ágætis æfingu eftir fæðingarsprengjur vina og vandamanna á síðustu tveimur árum. Það urðu nefnilega ansi mörg börn til í góðærinu, árið 2008 fæddust 4.835 börn hérlendis. Það eru 275 fleiri börn en ári áður og aðeins tvisvar í sögu Íslands hafa fleiri lifandi fædd börn komið í heiminn á einu ári, árin 1960 og 1959. Það verður áhugavert að fylgjast með hvernig þróunin verður á þessu ári og næsta.

Confessions of a Chocoholic

2009-03-19T22:06:00.004Z

Á morgun tek ég þátt í súkkulaðikeppni. Þessi staðhæfing framkallar alla jafna glampa í augu þeirra sem ég segi frá, þar til ég útskýri að þetta sé keppni í að búa til súkkulaðirétti en ekki í því hver geti borðað mesta súkkulaðið. Ég fæ samt vatn í munninn við tilhugsunina. Ég tek keppnishlutann ekki svo alvarlega heldur ætlaði að bjóða upp á forláta súkkulaðidrykk, sem ég hugðist búa til úr framandi og freistandi súkkulaðispónum sem ég fékk í jólagjöf. Nema hvað að þegar ég var að lesa lýsinguna á pakkanum áðan sá ég að það eru ekki nema fimm skammtar hverjum pakka - við verðum tíu og ég á bara einn pakka. Nú þá fá allir bara hálfan bolla hugsaði ég, þar til ég sá að upphaflega skammtastærðin miðaðist við fimm demi-tasse bolla, þ.e.a.s. hálfa bolla.

Mér féllust eiginlega hendur svo ég ákvað að dreifa huganum og gluggaði í danskt kvennablað. Þar rakst ég á ansi skondið ráð fyrir konur sem eiga t.d. maka sem eru lítið heima eða sem hafa minni löngun til ástaratlota en þær sjálfar. Lausnin var að föndra eigið hjálpartæki ástarlífsins með Clone-a-willy, og búa til gúmmíafsteypu af djásni makans. Ráðleggingarnar virtust settar fram í fúlustu alvöru og mér fannst þetta svo fyndið að ég ákvað að fletta síðunni upp á netinu.

Haldiði að ég hafi ekki uppgötvað nýjastu handverkshugmyndina í þessum efnum, sem er að það er hægt að klóna karlmennskuna ekki bara úr gúmmí heldur úr súkkulaði! Þetta er kannski lausnin, að mæta með svona í súkkulaðikeppnina!

Nú er bara að finna einhvern til að vera góð fyrirmynd...

†

2009-03-18T22:22:00.011Z

Stundum er stutt á milli nýs lífs og ljóss sem slokknar. Ég er léleg í jarðarförum. Ég græt alltaf ótæpilega, nánast sama hversu náin ég var hinum látna eða hvort viðkomandi hafi látist fyrir aldur fram eða ekki. Ég veit ekki hverjum ég á að heilsa, hvernig eða hvenær, finnst ég aldrei geta sagt neitt en samt er heldur ekki hægt að segja ekki neitt. Hvað um það. Hver vill svosem vera góður í því að fara í jarðarfarir.

Annarra manna blogg

2009-03-17T23:57:00.006Z

Nú eru svo margir farnir að taka við sér í bloggunum að ég verð að reyna að standa mig. Hér eru helstu nýju keppinautarnir:

Barnið er farið að keppa við mig í bloggi en hún er þrátt fyrir að vera bara barn (látum það vera að hún er móðir og á 26. aldursári) algjör snillingur og er að gera lokaverkefni í byggingarverkfræði um rýmingartíma á leikskólum í sambandi við brunavarnir.

Blaðran pæjuvinkona mín er oft með mjög skemmtilegar pælingar um samskipti kynjanna. Hún skrifaði síðast vangaveltur um hvort allir væru að leita sér að hugsanlegum maka á djamminu, og færði rök fyrir því að svo væri.

Blaðrarinn sem vinnur með mér er síðan farinn að vera duglegri að blogga. Hann er Vestfirðingur með áhuga á fiskum og gömlum saumavélum og er ótrúlega skemmtilegur karakter. Í dag giskaði ég réttilega á að Hemmi Gunn væri að verða 63 ára og hann skuldar mér því einn löns (þ.e.a.s. vinnufélaginn, ekki Hemmi).

17. mars

2009-03-17T23:48:00.003Z

Í dag eignaðist ég loksins loksins litla frænku þegar Freyjunni minni fæddist dóttir.
Í dag á Guðrún æskubestavinkona mín og meðlimur í leynifélaginu Jarún þrítugsafmæli.
Í dag hefði langamma mín orðið 97 ára.
Í dag er dagur heilags Patreks.
Í dag er góður dagur.

Nú er bara að vona að 10 ára afmæli litlu frænku stangist ekki á við fertugsafmæli vinkonunnar árið 2019 (Kallast þetta kannski að hafa óþarfa áhyggjur?).

Feita Nína

2009-03-17T23:17:00.005Z

Poppdívurnar Madonna og Björney Spjót komu báðar við sögu í lífi mínu í gær. Mig dreymdi afar undarlegan draum þar sem ég var sálfræðingur Madonnu. Í gær áttaði mig líka á því að Britney syngur í raun og veru just like a circus í nýja laginu sínu þegar mér hefur heyrst hún vera að syngja just like a surrogate. (einhvers konar staðgengill). Ég misskil/misheyri reyndar nokkuð oft texta og skoða stundum síðuna kissthisguy þar sem fólk sendir inn á hvaða hátt það hefur heyrt lagatexta vitlaust. Eins og til dæmis gaurinn sem heyrði Michael Stipe syngja "Let's pee in the corner" en ekki "That's me in the corner" í R.E.M. laginu Losing my religion.Þessi íslenska síða er eiginlega fyndnari, en ekki með jafn margar misheyrnir ef svo má að orði komast. En af íslensku lögunum sem dæmi má nefna Sálarlagið þar sem textinn "Ég þekki þig, og þínar langanir..." kemur fyrir, en einhver heyrði það sem "Ég þekki þig, og þína langömmu.." Annars ég get komið því að hér, þótt það sé ekki mér til framdráttar, að ég hélt lengi vel að búðin Eco Decor héti Egg og Dekur.

Tvífarar #1

2009-03-13T18:09:00.009Z

Fyrr á árinu fór ég að sjá nýjustu Woody Allen myndina Vicki Cristina Barcelona sem var ósköp góð skemmtun. Flestir (þar á meðal ég) könnuðust við leikarann á kvikmyndaplakatinu hér að ofan og töldu að þarna væri kominn hinn ógleymanlegi Denny Duquette úr Grey's Anatomy, leikinn af Jeffrey Dean Morgan.
Hér má sjá mynd af Jeffrey loverboy:

Það fóru þó að renna á mig tvær grímur eftir að ég hafði séð sýnishorn úr myndinni og ég komst að því að leikarinn í VCB er raunar allt annar og óskyldur ofangreindum dreng, nefnilega Javier Bardem (sem lék m.a. í No country for old men).
Glaumgosinn Javier er hér:

Ég er ekki sú fyrsta til að sjá svip með þessum tvífarafolum og koma upp ófáar leitarniðurstöður ef maður slær inn nöfn þeirra beggja í Google, þrátt fyrir að þeir hafi aldrei leikið saman í mynd svo ég viti til.
Skelli inn einni mynd af þeim saman:

En eins sjarmerandi og þeir eru þá dæmir maður nú oft svona leikara út frá karakterunum sem maður þekkir þá best af. Þannig þekki ég Javier best sem óforbetranlegan flagara en Jeffrey sem afturgöngu og því get ég ómögulega valið á milli þessara tveggja hjartaknúsara (æ jú ok mér finnst Denny sætari :) )

Ég er ekki berdreymin

2009-03-13T07:01:00.004Z

Mig dreymdi að ólétta bestavinkonufrænkan og ég færum á kaffihús og hún missti vatnið í þann mund sem við vorum að fara. Þar sem hún var í gær komin 9 daga framyfir orðin óþolinmóð að bíða eftir barninu, stakk ég upp á að við færum á kaffihús svona til að athuga hvort ég væri berdreymin. Við fórum á Babalú og eftir kaffi/tedrykkju og langar samningaviðræður við bumbuna stóðum við upp - en ekkert gerðist. Ákváðum að sleppa því að fara á öll kaffihús í borginni heldur fórum í smá bíltúr . Þú þarft ekkert að hægja á þér við hraðahindranir heyrðist í vinkonunni og við keyrðum út á Seltjarnarnes og fórum á ógnarhraða yfir hverja hraðahindrunina á eftir annarri þar til við vorum báðar komnar með snert af heilahristingi.

Að læra meira og meira, meira í dag en í gær...

2009-03-09T02:00:00.005Z

Ég var með strengi alla helgina eftir lúsífersku líkamsræktina og var eiginlega búin að gleyma að harðsperrur geta stundum verið verri þarnæsta dag eftir æfingar. En það svar svosem ágætt að endurlæra þessa lexíu, enda lærði ég ýmislegt nýtt um helgina - og ýmislegt sem ég vissi en var búin að gleyma. Sem dæmi má nefna...

Að Þjóðmenningarhúsið er húsið við hliðina á Þjóðleikhúsinu (þessu komst ég reyndar að á Vetrarhátíð en var eiginlega búin að gleyma því).
Að gatan Mosabarð er í Hafnarfirði (ég rata meira að segja þangað!).
Að það er hægt að fá oreo-kex út í bragðaref (og það bragðast vel).
Að Steve Martin og Sigourney Weaver leika í kvikmyndinni Baby Mama (sem er ágætis skemmtun á köflum).
Að kvikmyndin The Core er óendanlega fyrirsjáanleg (en Aaron Eckhart er hot).
Að humarveislan á Tapas barnum er mun betri en patatas bravas hjá þeim (ég pantaði hvorgugt- og já hey Sangriað hjá þeim er gott).
Að það er allt í lagi að bíða eftir mat í meira en klukkutíma í góðum félagsskap en það væri afar erfitt að vera á lélegu deiti í sömu aðstæðum (þá er bara að hafa plan B).
Að skemmtilegi saumaklúbburinn minn (sem heitir ekki The Holograms eða Uptown Girls) gæti heitið einu nafni Ásdís Ósk Helgadóttir (við heitum allar einu af þessum nöfnum).
Að dugga er annað orð yfir stelpa samkvæmt íslenskri samheitaorðabók (sem hljómar eins og guggunýyrðið hans Ólafs Ragnars, nema bara aðeins sjóaralegra).
Að þrátt fyrir að ég sé búin að fara vikulega í heilt ár en hann tvisvar á síðustu tuttugu árum er pabbi minn betri en ég í badminton (hann vann þrjá leiki um helgina, ég einn).
Að Þóra Marteinsdóttir er frábært tónskáld (ok ég meina þetta vissi ég þannig séð fyrir en heyrði það ekki sjálf fyrr en um helgina. Ekki spillir fyrir hvað hún er sæt og skemmtileg).
Að það er ekki komið vor í mars (hvernig gat ég gleymt þessu!).

Á mánudaginn lærði ég síðan hvernig eru teknar röntgenmyndir af nefkoki (meðal annars með því að horfa upp, styðja hökunni við vegg og opna munninn).

Pæling dagsins í dag er svo að silfurskotta er í raun ótrúlega krúttlegt nafn á frekar viðbjóðslegu fyrirbæri.

Hver þarf að vera í skóla þegar lífið kennir manni svona margt ;)

Boxað þar til blá í framan með Hlýrabola-Hitler

2009-03-05T22:09:00.004Z

Ég varð fyrir pyntingum í dag í annað sinn í vikunni, nema að þessu sinni í leikfimisal en ekki tannlæknastól. Álpaðist inn í boxtíma þar sem voru fyrir nokkrar pæjur sem voru greinilega fastagestir í þessum tíma sem var ekkert eitthvað smá spark út í loftið heldur herþjálfunaræfingar með öskrum eins og"10 í viðbót, í hvert sinn sem einhver stoppar verða allir að byrja upp á nýtt" . Ég vildi nú vera team player svo ég píndi mig áfram og var skjálfandi á beinunum á eftir, hjartað sló svo hratt að ég hélt að það myndi taka á sig stökk, hlaupa út um munninn og fara í sturtu á undan mér. Gaurinn sem kennir þetta er mjög sérstakur, sítt hár í tagli og sólgleraugu og oftast í allt of flegnum hlýrabol. Í kvöld var hann í snjóþvegnum gallabuxum með karlmannakameltá sem ég var að reyna að gera mitt besta til að stara ekki á. Hann var nú samt að reyna að vera almennilegur inn á milli pyntinganna, kannski um of því hann heimtaði að fá að ræða við mig eftir tímann og bað um nafn og símanúmer svo hann gæti hringt í mig um helgina og boðið mér á einhvern fund sem hann er að halda í næstu viku. Held að hann sé að reyna að selja mér einhverja vitleysu og hefði venjulega spurt eitthvað meira út í þetta en þarna hafði ég orðið fyrir súrefnisskorti í heila vegna oföndunar og stundi út úr mér (réttu) símanúmeri mér sjálfri að óvörum. Annars þooooli ég ekki þessa tegund af líkamsrækt (þótt það hafi alveg varið gaman að boxa aðeins) og er miklu meira fyrir að vera góð við sjálfa mig - en nó pain, nó gain.

Bolabrella

2009-03-04T23:07:00.004Z

Ég sendi Útlendingnum (sem er búsettur í London) smá pakka um daginn í tilefni stórafmælisins. Reyndar var ég næstum búin að gleyma afmælinu svo ég lét Amazon senda til hans bol í snatri með áletrun úr Lost þáttunum sem eru í miklu uppáhaldi hjá honum. Smá einkahúmor, var viss um að hann myndi fatta um leið að þetta væri frá mér þótt ég hefði ekki sett kort með. Viku seinna var ég ekkert búin að heyra í honum svo ég hringdi í hann til að athuga hvort sendingin hefði borist. Hann kannaðist ekki við að hafa fengið pakka frá mér sem mér fannst frekar leiðinlegt og lýsti bolnum sem ég taldi mig hafa látið senda til hans. Já bolurinn, sagði hann, var hann frá þér? Ég hélt að þetta væri bara sniðug markaðsbrella frá Sky sjónvarpsstöðinni sem sýnir þættina, þetta kom um leið og nýjasti kynningarbæklingurinn þeirra. Hann hélt semsagt að pakkinn hefði verið frítt kynningarefni. Var ekkert að pæla í því hvað það væri heppilegt að bolurinn skyldi vera í réttri stærð eða að pakkningin bæri þess merki að hann hefði verið pantaður af netinu.
Note to self: Karlmenn eru ekki móttækilegir fyrir hugsanaflutningi. Ekki frekar en konur.

Skin og skúrir

2009-03-04T22:59:00.002Z

Dagurinn byrjaði vel og endaði illa. Ég dottaði í strætó á leið í vinnuna eins og svo oft en vaknaði við bjarta og hlýja sólargeisla á andlitinu sem komu mér í hoppandi skoppandi gott skap eins og allir vorboðar gera. Átti góðar stundir í kvöld í Kópavogslaug og á Klapparstíg en fékk síðan tvö símtöl í röð með afar slæmum fréttum og var reyndar búin að fá slæmar fréttir í morgun líka. Ekki sem snerta mig persónulega en það er alltaf vont þegar fólkið sem manni þykir vænt um á um sárt að binda.

Segðu aaaaaa

2009-03-04T00:17:00.002Z

Í dag borgaði ég myndarlegum manni fyrir að pynta mig með ýmsum tækjum og tólum þar til ég varð helaum en hamingjusöm. Fór semsagt til tannsa. Engar skemmdir en ein tönn löguð svo það þurfti aðeins að bora. Ég er ekki með tannlækna- sprautu- eða blóðfælni svo finnst þetta ekkert erfitt (bara vont) en veit samt aldrei hvernig ég á að haga mér í stólnum. Á ég að vera með augun opin eða lokuð og ef ég er með þau opin, hvert á ég þá að horfa? Á ég að svara tannlækninum þegar hann spyr mig að einhverju meðan hann er með höndina hálfa uppi í munninum á mér?

Mamma og pabbi fóru síðan með frumburðinn (mig) í bíó, þótt ég vilji nú frekar meina að ég hafi farið með þau. Slumdog Millionaire varð fyrir valinu og það kom engum á óvart að hún var alveg frábær, þótt ég hefði reyndar frekar viljað fara í bíó með engar væntingar til myndarinnar. Er alveg hissa (en ánægð) á sjálfri mér að hafa farið í bíó tvö þriðjudagskvöld í röð. Einu sinni var ég reyndar alltaf í bíó og montaði mig oft af því að vera búin að sjá næstum allar myndirnar á topp 20 listanum sem var alltaf aftast í tímaritinu Myndbönd mánaðarins (a.m.k. meira en helming). Sem heitir víst núna Myndir mánaðarins og samkvæmt nýjasta topp 20 listanum þeirra er ég bara búin að sjá eina mynd, meistaraverkið High School Musical 3.

Your girl is lovely, Hubbell

2009-03-03T00:36:00.003Z

Golden oldies kvikmyndaklúbburinn hélt fund í kvöld þar sem var horft á kvikmyndina The way we were frá 1973 (Robert Redford og Barbra Streisand í aðalhlutverkum, Sidney Pollack leikstýrði). Ég var extra stressuð að keyra í hálkunni og snjónum á vídjóleiguna þar sem ég var með kasólétta (9 mán mínus einn dagur) bestuvinkonu og hund í bílnum og var hrædd um að koma fæðingunni af stað ef ég færi of harkalega yfir hraðahindrun. En það hafðist á endanum og allir komust örugglega á leiðarenda. Erum reyndar búnar að vera að taka aðeins eldri myndir en þessa en ákváðum að færa mörkin í að myndin þyrfti að hafa komið út áður en við fæddumst. En það er ekkert grín að vera í svona klúbbi, hinn ofurskipulagði meðstofnandi kvikmyndaklúbbsins skráði samviskusamlega upplýsingar um myndina niður, ætlar að búa til möppu og síðan verður farið yfir spurningar úr myndinni næst þegar við hittumst. Myndin var annars góð - það kannast örugglega margir SATC aðdáendur við að þær stöllur ræddu um þessa mynd í þætti þar sem Carrie líkti aðalpersónunum við sig og Mr. Big. Fyrir þá sem ekki vita er myndin um samband karls og konu sem gengur brösuglega af því að þau eru svo ólík. Ekki ólík eins og í Grease eða eitthvað klisjukennt "hún er prinsessa og hann er í rokkhljómsveit", heldur með ólík viðhorf, lífssýn og pólitískar skoðanir svo eitthvað sé nefnt. Þetta var bara eitthvað svo raunsætt og Barbra Streisand er alveg frábær í henni. Hún er svo pínlega ástfangin að við vorum farnar að halda fyrir augun og tala við sjónvarpið "Nei nei ekki hringja í hann!". Mér fannst Robert Redford ekkert sérlega sannfærandi að leika tvítugan háskólanema (myndin spannar reyndar langt tímabil) enda er hann amk 36 ára þegar myndin er tekin upp. Engin tölvugrafík til að má burtu hrukkurnar þarna.

Sölutrix

2009-03-01T22:37:00.002Z

Þótt ég eigi á köflum erfitt með að segja nei fell ég ekki oft fyrir gylliboðum í símasölu eða í stórmörkuðum. Fór í matvörubúð fyrir helgi þar sem var verið að leyfa manni að bragða alls konar girnilegt en ég var svosem með það á hreinu í huganum hvað ég ætlaði að kaupa. Þar sem ég kaupi nú ekki alltaf það sem ég ætla mér ákvað ég að smakka ekki einu sinni kormasósuna eða hitt gúmmelaðið sem var verið að kynna. Nema hvað, að svo staldraði ég aðeins við kexrekkann og var að leita að ákveðinni vöru. Þá vindur sér að mér hávaxinn unglingsstrákur sem starfaði greinilega í versluninni. Hann greip ákveðið einn kexpakka (tegund sem ég hafði aldrei séð áður og hefði ekki keypt sjálf) og hvíslaði í eyrað á mér "Þetta er ógeðslega gott kex".
Eins og í leiðslu greip ég annan kexpakka af sömu tegund - ég meina ég gat ekki sleppt því að smakka! Það reyndist síðan ekkert brjálæðislega gott á bragðið, en þetta var gott sölutrix. Velti því fyrir mér hvort drengurinn sé á sölubónus fyrir að hvísla nöfn á vörutegundum í eyrun á ungum konum að versla...

Ljúfur laugardagur

2009-03-01T01:25:00.002Z

Eftir svefnleysi vikunnar ákvað ég að taka því rólega og hafa það notalegt á föstudagskvöldið. Ég tók því aðeins of rólega og sofnaði klukkan sjö. Og þá er ég ekki að meina á laugardagsmorguninn. Aftur á móti vaknaði ég ofurhress eftir fjórtán tíma svefn og átti indælisdag með endalausum kaffihúsaferðum og vinahittingum. Fór í sund og á kaffihús með einni vinkonu og í badminton með annarri. Síðan var smá pása heima sem fór í að hanga og lesa blöðin, þvo þvott, leika við kanínuna og vinna verkefni í tölvunni. Um kvöldið var það út að borða, göngutúr, kaffihús og bókabúð með platkærastanum. Heimsókn til foreldranna og svo aftur út að hitta tvær vinkonur og kærastana þeirra. Önnur er komin 9 mánuði á leið (mínus tveir dagar), síðasti séns að kíkja út á lífið í bili svo við röltum á nokkra staði (hún er hressasta ólétta kona sem ég veit um). Settumst niður í kakódrykkju og spjall og svo náði ég að smella kossi á tvær skvísur á Ölstofunni á leiðinni heim. Fékk þar smá ábendingu um bloggvesenið á mér að vera alltaf að byrja og hætta, svo ég fór beinustu leið heim að blogga... Humm ég ætlaði reyndar að blogga um eitthvað allt annað en bara Kæra dagbók, í dag... en ég geri það bara á morgun, enda orðin svona gífurlega afkastamikill bloggari.

Buxur, bætur, bollur og búningar

2009-02-27T00:02:00.003Z

Venjulegar buxur heita á dönsku bara bukser. Svo eru til underbukser og overbukser. Mjög einfalt. Við notum orðið nærbuxur (sem mér finnst dálítið töff orð) en svo nota margir um ytri buxur orðið (eða orðleysuna) utanyfirbuxur. Af hverju heita þær ekki bara...fjærbuxur?

Ef þetta er það eina sem ég get bloggað um þá er spurning um að hafa bloggin kannski færri og innihaldsríkari...

Emm há (eða svona næstum því, ein Verslómær) stelpukvöld í gær þar sem við kjöftuðum fram yfir miðnætti. Umræðuefnin voru alvarlegri heldur en oft áður, en samt slúðrað og hlegið í bland við spjall um verðbætur, atvinnuleysisbætur, íbúðalán, námslán, krabbamein, ör og fæðingarbletti. Drög voru lögð að undirbúningi árshátíðar þar sem verður valið nafn á hópinn úr innsendum hugmyndum og skipað í nefndir. Tek það fram að við erum sex talsins.

Sleppti því að halda upp á öskudaginn en hélt á móti tvisvar upp á bolludaginn, bakaði aftur brauðbollur í kvöld, að þessu sinni hvítlauksbollur (átti akkúrat í aðra uppskrift síðan á sunnudaginn). Hefði samt alveg viljað fara í búning enda á ég margar skemmtilegar minningar af öskudeginum forðum daga. Ég átti (og á) frábæra frænku sem kunni leikhúsförðun og það urðu til ótrúlega flott gervi í hennar höndum. Stundum bjó hún til heitt ógeðisgums sem var hægt að nota í flakandi sár, skurði, vörtur og ýmis önnur líkamslýti. Var til dæmis brjálæðislega flottur uppvakningur þegar ég var 10 ára, með orma að skríða út úr auga sem var komið á hlið. Á unglingsárunum var þetta hins vegar erfiðara. Fannst ógeðisförðunin ennþá kúl en vildi samt vera sæt (prinsessa, engill, kisa). Man ekki hverjum datt lausnin í hug en það endaði að minnsta kosti með því að ég fór á grímuball sem svaka sixties pæja með túberað hár í veggfóðurskjól... en með brunasár yfir helminginn af andliti og líkama :)

Hann er bara ekki nógu skotinn í þér

2009-02-26T01:38:00.003Z

Fór í bíó í gær með Blöðrunni og fleirum á stelpumyndina He's just not that into you, ég held að það hafi verið þrír strákar þarna í fullum sal af kvenfólki og röðin á salernið í hléinu var eftir því. Ég var ekkert rosalega ánægð með myndina af því að mér fannst hún að mörgu leyti senda vafasöm skilaboð en vil ekki ræða það frekar hér af tillitsemi við þá sem hafa ekki séð myndina og hafa hugsað sér að gera það. En þetta var samt ágætis skemmtun.

Myndin er byggð (mjög) lauslega á samnefndri bók sem ég keypti á Kastrup flugvelli og man að ég var að reyna að fela hvað ég var að lesa í fluginu því fólkið við hliðina á mér var að lesa og ræða verðlaunabækur eftir nóbelsskáld. Hvað um það, mér þótti semsagt bókin fyndin og skemmtileg og hafa nokkuð til síns máls. Ég sjálf og vinkonur mínar höfum oft dottið í þessa gryfju að koma með endalausar afsakanir fyrir því sem er eftir á að hyggja augljóslega bara áhugaleysi af hálfu hins aðilans.

Hann er svo upptekinn í vinnunni að hann hefur ekki tíma til að hafa samband.
Hann er atvinnulaus og svo þunglyndur að hann er of þreyttur til að hafa samband.
Hann er alltaf á ferðinni svo það er svo erfitt að ná tali af honum.
Hann er rúmliggjandi með hita og óráði og getur ekki talað í símann.
Hann er með bráðsmitandi sjúkdóm og getur ekki hitt mig.
Hann sinnir svo mörgum tómstundum/félagsstörfum að við verðum að hittast þegar hægir um.
Hann er í útlöndum og er ekki í símasambandi, hann hefur samband þegar hann kemur aftur.
Hann er í tilfinningakreppu og þarf að læra að elska sjálfan sig áður en hann getur elskað aðra.
Hann býr í nýja hverfinu í Hafnarfirði og þar er svo lélegt símasamband.
Hann er mjög óhamingjusamur en alveg að fara að hætta með konunni sinni, hann þarf bara meiri tíma.
Hann er nýhættur með konunni sinni en er að ganga frá lausum endum, hann þarf bara meiri tíma.
Hann hefur verið særður í fyrri samböndum og óttast því skuldbindingu.
Hann hefur enga reynslu af samböndum og óttast því skuldbindingu.
Hann er undir svo miklu álagi núna.
Hann týndi símanúmerinu mínu.
Hann missti minnið.
Hann var brottnuminn af geimverum.

Tökum eina persónulega dæmisögu í lokin (örlítið breytt útgáfa og skáldaleyfi, eins og má). Ég lenti einu sinni í því á deiti að heyra eftirfarandi orð: "Ég legg af stað í margra mánaða heimsreisu á morgun svo við skulum njóta kvöldsins í kvöld. Ég vil ekki leggja neina skuldbindingu á þig meðan ég er í burtu en hef samband þegar ég kem aftur".

Þetta hefði kannski átt að hringja einhverjum bjöllum en mér fannst þetta ótrúlega rómantískt og ekki síður þegar ég fékk símtal nokkrum dögum seinna: "Ég er á toppi Eiffel turnsins, sólin er að setjast og mér varð hugsað til þín". Nema hvað, svo líður og bíður og ekkert heyrist í gæjanum. Sendi honum nokkur skilaboð og langan tölvupóst án þess að fá svar. Fékk síðan óljóst sms um að hann hefði ekki haft samband við neinn því að hann væri í tilvistarkreppu og þyrfti tíma til að finna sjálfan sig. Ég hafði smá áhyggjur af honum og hélt áfram að reyna að ná í hann en ekkert gekk. Stuttu seinna hitti ég sameiginlega vinkonu okkar á förnum vegi og spyr hana frétta af drengnum, átti satt best að segja allt eins von á því að heyra hann væri kominn í þagnarbindindi í munkaklaustri og fannst það eiginlega besta skýringin á því að hann hefði ekki haft samband við mig. Hann segir allt fínt, sagði hún, ég hitti hann einmitt í gær. Heimsreisan (sem átti að standa töluvert mikið lengur en þegar þarna er komið við sögu) hafði þá tekið enda fyrir nokkru, án þess að ég hafði hugmynd um. Stuttu síðar sé ég myndir af honum á netinu með nýju kærustunni (einmitt við helv. Eiffelturninn).

Fyrir utan reiði, pirring og einhver óljós særindi leið mér mest bara ótrúlega kjánalega. Þarna hefði til dæmis verið gott að sleppa nokkrum vikum og mánuðum af vangaveltum og afkáralegum skýringum á hegðun - og horfast í augu við að hann var bara ekki nógu hrifinn ef mér. Kannski vont að heyra þetta svona fyrst en svo er það bara léttir að hætta þessari tímasóun og hægt að halda áfram með ástarsmjörið. Eftir að ég las bókina hefur þetta skilyrði nefnilega færst mun ofar á "hvað kanntu best að meta í fari karlmanna" listanum (maður ætti nú kannski að birta þann lista við tækifæri). Það er að segja, að þeir séu meira en nógu skotnir í mér.

100 kvikmyndir

2009-02-25T12:26:00.002Z

Úr því að hljómsveitaleikurinn hér að neðan vakti svona mikla lukku birti ég nú svipaðan kvikmyndaleik. Hann er reyndar að mínu mati ekki jafn skemmtilegur enda myndin ekki jafn flott. En það á semsagt að vera hægt að sjá hundrað kvikmyndatitla út úr þessari mynd.

Eniga meniga

2009-02-25T00:19:00.003Z

Þar sem ég borga eiginlega allt með kortinu er kreditkortareikningurinn ágætis yfirlit yfir það sem ég hef gert í hverjum mánuði. Síðan ég var síðast í námi hef ég lært að taka þessum gluggapósti fagnandi þar sem það voru tvö ár (haust 2005-haust 2007) þar sem umræddur reikningur var afar dapur - næstum eingöngu bara færslur frá Björnsbakarí við Dunhaga (rétt hjá þar sem ófáum dögum/nóttum/helgum var eytt í lærdóm), okurbúllunni 10-11 og svo Bóksölu stúdenta. Nú reyni ég að fara yfir reikninginn með það í huga að gleðjast yfir því að ég hafi haft tíma og pening til að að fara kannski á kaffihús, í bíó eða gert eitthvað annað skemmtilegt.

Hef samt eitthvað aðeins misreiknað mig á kortatímabilum þar sem reikningurinn sem kom inn um lúguna í dag innihélt bæði árskortið í líkamsrækt (hef farið einu sinni só far en ég meina hey, það gildir til janúar 2010!) og þriggjamánaða strætókortið (rúmlega fimmtíu þúsund en ég get farið hvert sem leið liggur upp í Borgarnes og á Selfoss). Sá síðan í netbankanum að það er komið að fastri námslánaafborgun sem er núna komin upp í um hundraðþúsundkall. Á meðan ég dæsti yfir þessu beit ég í hart og braut upp úr tönn þannig að það er kominn tími á tannlæknaviðgerðir.

Ég ætla ekki að kvarta undan fjármálum enda mjög óviðeigandi miðað við hvað margir eru að ganga í gegnum. Það er hins vegar nokkuð ljóst að íbúðakaup á næstunni eru ólíkleg og að það er að slitna upp úr vinskapnum milli okkar Vísu skvísu.

Leiðrétting

2009-02-24T15:55:00.003Z

Það vantaði víst aðeins í annan endann á hina myndina, nú sé ég að minnsta kosti Pet Shop Boys.

72 hljómsveitir

2009-02-24T00:01:00.002Z

Eftir pastaát á Ítalíu með skemmtilegu fólki var tómstundagaman kvöldsins að finna eins margar hljómsveitir/tónlistarmenn og hægt var út úr þessari mynd. Það eiga víst að vera yfir sjötíu en ég kemst hvergi nálægt þeirri tölu. En þetta er samt ótrúlega skemmtilegt :)

Helgaruppgjör

2009-02-22T23:59:00.003Z

Laugardagurinn hófst á hádegismat í Garðinum á Klapparstíg með vinkonu minni þar sem við fengum grænan og góðan hádegisverð á kreppuvænu verði. Við ræddum hvort það væri gott viðmið að samþykkja bara vinabeiðnir á feisbúkk frá þeim sem maður héldi að myndu mæta í jarðarförina til manns... og síðan hvort það væri ekki betra viðmið að eiga bara vini sem maður myndi sjálfur mæta í jarðarför til, þar sem það getur verið erfitt að segja til um hug annarra í þessum málum. Þá hófust umræður um hvenær er viðeigandi að mæta í jarðarfarir og hvenær ekki en á þessu stigi máls voru aðrir gestir litla kaffihússins farnir að líta okkur hornauga og orðið undarlega hljótt á hinum borðunum.

Laugardagskvöldinu var svo eytt að mestu leyti í stofunni hjá Kormáki og Skildi í góðum félagsskap. Okkur til háborinnar skammar voru allir viðstaddir karlmenn hlutgerðir með vali á bestu bitunum úr kjötborðinu í Topp Fimm leiknum.

Fór í sunnudagssund og naut þess að láta fara vel um mig í heita pottinum, þótt endalausa parakeleríið væri farið að trufla mig svolítið undir lokin. Annars heyrði ég sanna sögu af frá vini mínum, þar sem var farið að hitna í kolunum hjá ungu pari sundkeleríi. Þetta var leyndur draumur hjá þeim að ganga alla leið í sundi svo þau fundu sér afvikinn og mannlausan stað í sudlauginni og gengu úr skugga um að engar myndavélar sæju til þeirra. Nema hvað, það vildi þannig til að þetta var sundlaug með áfastri líkamsræktarstöð - og það var heill spinning hópur sem fylgdist með á hjólunum gegnum skyggt gler. Ástfangna parið fékk semsagt aaaðeins fleiri áhorfendur en til stóð.

Síðan var það tilraunabakstur í tilefni bolludagsins á morgun þar sem ég blandaði saman nokkrum uppskriftum að brauðbollum. Bakaði bollur með kotasælu, gráðosti, valhnetukjörnum og fræblöndu og varð ótrúlega stolt þegar þær heppnuðust og voru bara mjög góðar á bragðið. Hef ekki bakað bollur (að minnsta kosti ekki ein) síðan í heimilisfræði í 12 ára bekk að ég held. Velti því nú fyrir mér hvort ég sé ekki jafn misheppnuð í matargerð og ég hef talið mér trú um.

Gullnu skærin

2009-02-20T23:11:00.007Z

Pöbb kvissið með vinnunni skemmtilegt að vanda og alltaf lærir maður eitthvað nýtt. Til dæmis veit ég nú sem ég vissi ekki í gær að ÍBK urðu síðast meistarar í knattspyrnu karla árið 1973 og að Nýsjálendingar eru heimsmeistarar í sauðfjárrúningi (þeir unnu víst Gullskærin á heimsmeistaramótinu í Noregi nú i október síðastliðnum). Átti síðan gott spjall við pabba á meðan við fengum okkur að borða á Salatbarnum. Ein af merkilegri uppgötvun fullorðinsáranna hefur verið að komast að því að foreldrar mínir eru líka skemmtilegt fólk. Fleiri merkilegar uppgötvanir síðustu 15 árin eru að kaffi er ekki vont, Rás tvö er ekki leiðinleg og að það er allt í lagi að horfa á fréttir og lesa annað en myndasögurnar í dagblöðunum. Já og að mamma hefur ótrúlega oft rétt fyrir sér. Úff hvað ég held að dagbókarritarinn forðum daga hefði orðið hissa á mér að segja þetta :)

Ætla að fara að lesa og sofa, virðist ekki geta farið að sofa fyrir klukkan eitt nema helst á föstudagskvöldum. Verð svo eldhress á morgun (humm, vona það að minnsta kosti) því það er svo margt sem mig langar að gera.
Óver and out.

Molar

2009-02-19T23:49:00.004Z

Vinkona mín bauð mér á sinfó tónleika í kvöld sem var mjög gaman, hef ekki farið í mörg ár. Kannaðist við bara nokkuð marga, þar af þrjá MH kennara sem mér fannst áhugavert í ljósi þess að ég hélt að það væri árshátíð hjá þeim í kvöld...

Svaf ekki í strætó í dag eins og ég geri venjulega, heldur fylgdist með fólkinu sem var bara nokkuð skemmtilegt. Þarna voru meðal annars trúboðar sem settust hjá fólki og ræddu við það. Löng strætóferð og engin undankomuleið :) Þetta virtust afskaplega ljúfir drengir, ég talaði reyndar ekki við þá sjálf en fylgdist með viðbrögðum fólks við þeim.

Pöbb quiz á morgun hjá vinnunni. Þarf að fara að lesa mér til um sögu Keflavíkur, er nokkuð viss um að spyrillinn komi með eitthvað úr sínum heimabæ.

Sakna litlu frænku minnar sem stækkar og stækkar í öðru landi án þess að ég fái nokkuð við það ráðið. Hún er orðin svo dugleg að skilja það sem er sagt við hana og gera sig skiljanlega. Þetta fullorðna fólk getur samt örugglega verið svolítið ruglandi. Vorum að tala við hana gegnum webcam um daginn og spyrja "Hvar er"... þetta og hitt. Spurðum svo "Hvar er Eyrún?" (hún heitir Eyrún) og hún togaði í eyrun á sér. Með öll skynfærin á hreinu.

Power napping virðist ekki virka nema maður fái nokkuð samfelldan svefn inn á milli. Hefði getað sagt mér þetta sjálf svosem. Ég virðist vera dottin í afar einkennilega svefnrútínu.

Ég er fegin að þekkja fólk sem talar um eitthvað annað en peninga og pólitík. Er nú að tala við vin minn á msn sem er að segja mér að sig langi til að vera albínói og láta dáleiða sig. Ekki dáleiddur sem albínói samt.

Mig langar allt í einu núna í sund. Það er gert ráð fyrir því að fólk langi til að versla í Hagkaup á öllum tímum sólarhringsins. Af hverju er ekki gert ráð fyrir því að fólki gæti langað í nætursund? Ætli maður fari þá ekki bara og svamli aðeins um í baðkarinu. Get farið í sundbol og hellt smá klór útí.

Mínus og plús

2009-02-18T21:57:00.003Z

Ég mæli ekki með
...að bera á sig brúnkukrem í flýti áður en maður fer að sofa. Ástæðan ætti að vera nokkuð augljós.
...að setja iPodinn á shuffle þegar þriðjungur laganna eru jólalög, amk ekki í öðrum mánuðum en desember.
...að fá svo margar bækur lánaðar á bókasafninu að þú kemst aldrei yfir að lesa þær og endar með því að borga sekt... (þetta kemur fyrir mig aftur... og aftur.... og aftur).

Ég mæli hins vegar með
...að frysta vínber, fáránlega gott á bragðið miðað við hollustu. Líka að skera appelsínur í tvennt og frysta og skafa síðan innan úr þeim með skeið. Uppáhaldseftirrétturinn minn einu sinni.
...að fara í geitamjólkurfreyðiböð. Ekki bókstaflega auðvitað, þetta er geitaþurrmjólk blandað saman við sápu í brúsa. En afar unaðslegt.
...að byrja að blogga aftur eftir hlé! Tjáningarþörfin lætur kræla á sér aftur.