Sma relapse i feik-itt-till-ju-meik-itt i gaer. En thaaaad kemur nu fyrir besta folk :) Thad er ekki alltaf haegt ad vera emmhaingur (gledi gledi gledi, gledi lif mitt er) og pollyanna. Minnir mig a Friends thattinn thar sem Phoebe var ad deita einhvern gaeja sem Alec Baldwin. Hun dompadi honum thvi hann var of happy. Samtalid var einhvern veginn svona:
Hann: - So what, you want me to be less happy ?
Hun: - MUCH less happy.
Hann: - I'm just a positive person
Hun - No, I'm a positive person. You are like Santa Claus.... on Prozac.... at Disneyland.....getting laid!
Ok. Threytt.. Meira seinna :)

I dag vard eg allt i einu oskaplega einmana og fekk heimthra. Eg er pirrud a thvi ad enginn geti borid fram nafnid mitt, ad thurfa ad kaupa vatn, ad hafa ekki islenskt lyklabord, ad geta ekki tjad mig fullkomlega, ad hafa ekki dotid mitt og fotin min og fjolskylduna mina og vinina og kottinn minn hja mer. Eg er pirrud a thvi ad hafa ekki sjonvarp og badkar. Eg er pirrud a thvi ad bua i herbergi. Eg er pirrud a thvi ad thegar eg er pirrud og einmana tha hef eg engan til ad koma heim til sem fadmar mig og segir mer ad thetta verdi allt i lagi og dagurinn a morgun verdi betri.
Hvad er tha gott vid Bretland? Hmmm. Ju, getnadarvarnir eru okeypis. En eg hef engan til ad sofa hja thannig ad thad skiptir ekki mali.
Ok. Veit alveg ad heimurinn er ekki ad farast og ad eg a ekkert bagt. Thekki fullt af godu folki herna og lidur yfirleitt vel. Svona til ad lita a bjortu hlidarnar er bara eins gott ad eg hafi ekki allt of mikid til ad trufla mig thvi tha get eg kannski einbeitt mer ad thessum skrilljon verkefnum sem eg tharf ad gera um helgina og i naestu viku. Vaeri orugglega erfidara ad koma einhverju i verk ef eg hefdi badkar og sjonvarp og kott og kulusukk.

Datt i hug ad linka a hardcore tolvunordana (ekki illa meint - bara ofund) sem eru med mer i timum og i tolvuverinu. Thetta lid er hins vegar allt i easy kursinum - stendur fyrir Evolutionari And adaptive SYstems en thad er svo kul ad segja easy. Held samt ad thetta lid se adeins furdulegra heldur en gengur og gerist medal haskolanema almennt, en hver verdur thad ekki eftir ad eyda klukkutimum saman i loftlausu rymi vid ad finna villur i oskiljanlegum koda. Svo er thad thetta med eftirnofnin - Braine, Dicke, Bigge....
Eins og nofnin seu sidur asnaleg med thessu e i endanum :)
Eg vard lika vor vid einstaka kurteisi Englendinga i dag. Katerina vinkona og Jon kennari badu mig um ad utvega ser islensk frimerki thvi ad systir hennar og mamma hans eru ad safna. Ekkert mal, reif bara hornid af jolakortaumslogunum og fekk nokkur flott fra mommu og systu. Mamma hans var svo anaegd ad hun sendi mer personulega kort til ad thakka mer fyrir! Med langri romsu um hvad eg hljoti ad vera god manneskja ad muna eftir henni. Nu er bara ad vona ad mamman hafi nogu gott tak a straknum sinum til ad thad skili ser i haerri einkunnum.... :)

Jæja, loksins búin að breyta korktöflunni í listaverk nr. 2. Þetta tók marga marga klukkutíma en ég er afar stolt og er ekki frá því að ég ætti betur heima í listnámi heldur en þessu tölvuschmölvurugli. Nei, nei, þetta er svona föndurverk með úrklippum til að gera maurabúið aðeins vistlegra. Fann svolítið skemmtilega grein þegar ég var að fletta í gegnum gærublöðin, 22 things you should know by the third date. Nr. 16 er t.d. klassískt. If "yeah, my last girlfriend" springs a bit too readily from his lips.
Ekki það að ég sé að deita en mér finnst brjálæðislega fyndið hvað flestir strákar sem ég hef kynnst hérna fara fljótt að minnast á hinar og þessar fyrrverandi kærustur að fyrra bragði. Flestir eru tölvudrengir auðvitað :) Ég veit ekki hvort þessi tilhneiging sé til þess að gefa til kynna hvað þeir séu eftirsóttir eða hvað. Svona: "Hei, einhver vildi mig einu sinni, vissirðu það? " pæling. Æ þeir eru svoddann krútt.
Annað skemmtilegt atriði á listanum: Nr. 20. Does he own a pit bull, reptile or hamster? All worrying in their own ways...
Fautini vinkona mín var að hringja í mig hálfgrátandi áðan. Strákurinn sem hún heldur að hún sé að deita sýnir henni lítinn áhuga og hún skilur ekkert í því hvað sé að. Ég þori ekki að segja henni að ég haldi að hann sé hommi því ég hef í rauninni ekkert fyrir mér í því... hann hefur bara eitthvað quality (fyrir utan það að hann syngur Madonnulög upphátt í tölvuverinu, er snyrtilegri en allir hinir strákarnir og kemur með ábendingar um hvernig ég eigi að binda Thai-buxurnar mínar því hann á alveg eins flík).
Þar sem klukkan er orðin tvö og þar af leiðandi kominn 4. febrúar er upplagt að óska Jóhönnu súperskvísu (aka Jay-Cee eða Jo gella) til hamingju með afmælið! Hringi í þig í dag ;)

Ætli ég verði ekki að taka upp feik-itt-till-jú-meik-itt attitúd til að auka lífshamingjuna. Þótt að tveir bollar af heitu súkkulaði í dag hafi verið skref í rétta átt. Svo glöddumst við Maja króatíska yfir handboltaúrslitunum og nokkrar maurafjölskyldur í herberginu mínu lifðu daginn ekki af. Ég njósnaði um fólk á bryggjunni í þágu vísindanna (verkefni í skólanum) og hlustaði á Tom Jones heima hjá Katarinu meðan ég smakkaði brauðsósu í fyrsta sinn. Um að gera að líta á björtu hliðarnar :) Ég ætti kannski að fara að gera svona topp tíu lista reglulega eins og svo margir gera. Mér finnst svoooo gaman að gera lista. Pæli í þessu.

Fyrir nokkrum dögum síðan átti ég árs bloggafmæli. Ég hélt samt ekki upp á það því ég byrjaði aaaaðeins fyrr að blogga... í desember 2001. Sagði samt engum frá því og fannst síðan allt svo asnalegt sem ég skrifaði að ég strokaði það út. Síðan fór ég til Spánar og bloggið fékk tilgang - fréttamiðlari til vina og vandamanna heima og ferðadagbók fyrir mig.
Það er samt ágætt að líta aðeins til baka. Það var æðislegt að vera í Salamanca í tvo mánuði, í febrúar og mars. Flutti að heiman í fyrsta sinn og varð svolítið fullorðin, bjó í íbúð með alls konar fólki, drakk Sangria og dillaði mjöðmunum og söng bailamos og la vida loca. Kynntist fullt af furðulegu og skemmtilegu fólki sem ég hef ekkert haft samband við og lærði nýtt tungumál á mettíma sem ég hef örugglega að mestu gleymt. Síðan kom ég heim í smá atvinnuleysi og þunglyndi og vissi ekkert hvað ég átti af mér að gera. Drap tímann með því að vera spyrill í hinni frægu ESB könnun Davíðs og hringdi út um allan bæ til að spyrja hvort fólk vildi nokkuð vera í Sambandinu ef það kostaði margar millur. Vann í mánuð á gamla vinnustaðnum BVS en var síðan kölluð út á land með gæjanum. Bjó í mini-félagsheimili í Skagafirði með tveimur klósettum og tólfþúsund kóngulóm og spilaði fótbolta við frambærilegustu afbrotaunglinga landsins. Vaknaði við jarmið í kindunum fyrir utan gluggann á hverjum morgni og einu sinni hitti ég bandarískan fornleifafræðing sem var að gera Falun-Gong æfingar. Vann í fyrsta skipti næturvinnu og horfði þar af leiðandi allt of mikið á Popp-Tíví og lærði að baka brauð í brauðvél. Á meðan öllu þessu stóð var ég líka að standa í öllu veseninu sem fylgir því að sækja um skóla erlendis. Valdi minn ástkæra University of Sussex í Brighton, þetta er það sem ég er að læra. So far, so good. Árið fær 8 af 10 mögulegum í einkunn. Janúar 2003 fær hins vegar 3 af 10. Prófastress á mörkum geðveiki með lélegum árangri, himinháir VISA reikningar og er orðin einhleypingur eina ferðina enn. Ljósið í myrkrinu er Danmerkurferðin sem út af fyrir sig fær 9 í einkunn - einn í mínus fyrir kulda. Bind miklar vonir við febrúar og árið 2003.