Mig langar svo til að skrifa meira um fólkið sem ég umgengst hérna. Persónulýsingar og sannar sögur eru nefnilega hin besta blogg-inspírasjón en einhvern veginn finnst mér pííínulítið óþægilegt að vera að skrifa um fólk sem gæti kannski einhvern tíma hugsanlega mögulega en mjög ólíklega lesið þetta - þótt þið þekkið það ekki neitt og ég sé í sjálfu sér ekki að særa neinn með þessu... hmmmm... Mér finnst einhvern veginn öðruvísi að skrifa um liðið núna heldur en þegar ég var í Salamanca. Það var svona meira langtíburtistan og dramadrottningin Virginie og co. voru endalaus uppspretta gamans. Ég er hins vegar ekki með samviskubit gagnvart Sóðaperra því að hann talar augljóslega um brjóstin á mér við vini sína á útlensku fyrir framan mig - ég hlýt þess vegna að mega að segja frá baðherbergisvenjum hans á netinu ;)
Lausnin er semsagt að fara pínulítið varlega.... sérstaklega eftir að Google keypti Blogger. Vil ekki að fólk fletti upp nafninu sínu á netinu, sjái færslu á síðunni minni sem það skilur ekki og haldi (eða fatti) að ég sé að tala (misvel) um það.
Ég er til dæmis komin í ansi skemmtilegt dilemma núna og líður eins og ég sé komin aftur í Hagaskóla - flashback 9. bekkur. Ég á nefnilega góðan vin sem er hrifinn af góðri vinkonu minni. Ekki svo flókið kannski en við erum öll vinir og hún ber ekki sömu tilfinningar til hans. Ég er þess vegna orðin að einhverjum sendiboða. Hann að segja mér að hann sé hrifinn af henni (hefur ekki sagt henni það sjálfur) svo að ég geti sagt henni og og svo sagt honum hvað henni finnist um hann. Hún að segja mér að hún sé hrifin af öðrum og biðja mig um að láta hann vita að hún hafi ekki áhuga. Ég að reyna að segja þeim að tala saman og gefa ekki of mikið upp hvað hver sagði hverjum en samt að vera vinur beggja. Alveg vonlaust.... the messenger always gets shot. Þau enda líklega bæði fúl út í mig og við hættum öll að umgangast hvort annað í smá tíma. Sucks. Þetta framtaksleysi og einhvers konar gefa-í-skyn taktík virðist hins vegar vera algeng hjá breskum strákum og getur verið gjörsamlega óþolandi. Þegar við fórum út að dansa um daginn voru strákarnir klípandi í rassinn á okkur en þóttust svo ekkert hafa gert nema að við horfðum girndaraugum og glenntum barmi á þá til baka. Er þetta hræðsla við höfnun? Svei mér þá ef þetta er ekki verra en íslensku blindfullu korter-í-þrjú gæjarnir sem vilja sýna manni gullfiskana sína.

Mmm.... átti yndislega helgi uppfulla af sushi og sveitasælu og bíó og góðum félagsskap. Sé ekkert eftir því að hafa trassað rigerðina sem ég á að skila eftir 10 tíma. Já ég veit, þessir all-nightarar hjá mér daginn fyrir skil eru kannski ekki sniðugir en ég vinn bara betur svoleiðis. Ef einhver les þetta í nótt, fyrir 9 í fyrramálið má sá hinn sami gjarnan senda mér eitthvað sniðugt í tölvupósti - sol20@sussex.ac.uk
Allar fullkláraðar ritgerðir um 'What is interdisciplinarity' einnig vel þegnar :o)

Fólk virðist vera afskaplega upptekið af því að bölsótast út í Valentínusardaginn. Sumir eru að væla út af markaðssetningunni og auglýsingaflóðinu - það er auðvitað hver einasta búð hérna í Bretlandi með hjörtu í glugganum en ég held að jólaskrautið hafi farið meira í taugarnar á mér. Svo er það "ameríkanseringin" sem er bara misskilningur frá upphafi til enda. Ég held að allir hefðu gott af því að lesa pistilinn hennar Unnar sagnfræðiskutlu þar sem hún bendir á uppruna og fjallar um sögu þessa dags.
Ég held líka að það sé ágætt að vera minntur á stundum að láta þá sem manni þykir vænt um vita af því. Valentínusardagurinn er ágætis áminning - verum góð hvert við annað. Það þarf ekki að felast í því að gefa sykursætan bangsa með bleiku I love you hjarta, kannski bara í því að brosa, hrósa og faðma meira :)

Mer synist ovenjumargir vera ad ganga i gegnum einhvers konar astarsorgar, endurskodunar og lifs-(o)hamingju krisur thessa dagana. Aetli thad se arstiminn, thessi post-jola, enntha-kalt-og-dimmt-og-langt-i-sumarid timi? Andstaett vid einkadagbaekur eru fair hins vegar tilbunir ad tja sig um vandamal sin og tilfinningar i vefdagbokum og opinbera heiminum sinar innstu hugsanir. Annad hvort les madur milli linanna eda thekkir vidkomandi einstakling i raunheimum og veit thess vegna hvad er i gangi. Thad er samt stundum erfitt ad vita hvad er ad segja of mikid thegar madur er ad deila einhverju personulegu a blogginu. Er eg ad saera einhvern? Er eg ad hneyksla einhvern? Er mer sama thott allir viti thetta? Er eg ad bjoda upp a misskilning? Er eg tilbuin ad taka vid gagnryni a thetta (hvernig er annars haegt ad gagnryna tilfinningar?) ef eg byd upp a komment?
Eg a oft erfitt med ad meta thetta og segi thess vegna stundum minna en mig langar til. Thvi mig langar til ad deila lifi minu med vinum minum a fjolskyldu og bloggid er hentugur vettvangur- svo er eg of lot til ad halda athreifanlega dagbok og mer finnst gaman ad lita til baka og sja hvad eg hef verid ad upplifa sidustu manudi. Eg reyni ad halda janfvaegi milli thess ad vera personuleg en halda samt thvi personulegasta ut af fyrir mig. Daist samt ad theim sem ganga alla leid.

Úr því að ég var að bera Sóðaperra saman við Teletubbies verð ég að koma með updeit er það ekki? Hann sönglar pakistönsk lög í tíma og ótíma (7 á morgnana, á klósettinu, í eldhúsinu) og stillir hljóðið á klámmyndunum sínum svo hátt að það heyrist fram á gang. Hann sagði mér sögu af því að hann hefði verið sérstaklega valinn úr hundruðum umsækjenda til að fara til New York á ráðstefnu - ég komst síðan að því að allir úr kúrsinum hans geta farið ef þeir eru tilbúnir til að borga fyrir það. Og hann heldur því fram að hann vaski upp hnífapörin eftir sig - ef ég bendi á óhreinindin á þeim þá segir hann að þetta sé ryð.
Fleira : Mig langar á Dionne Warwick tónleika í mars.
Að lokum: Afmælisóskir til allra sálfræðigemlinganna sem eiga afmæli í febrúar, aka Vatnsberaklúbburinn :)

Sodaperri og Dipsy: Separated at birth?