Ég þakka
bjútípeppið kæru vinkonur.
Hef bara ekkert að skrifa um nú þegar Sóðaperri er víðs fjarri :) Það er samt voða gaman að vera komin á klakann (og á
Klakann- takk
Bjarni :)). Fékk smá nostalgíukast við að hitta allar vinkonur mínar. Flestar í Háskólanum, búa heima, með kæró. Vísindaferðir forðum daga rifjuðust upp og ég fékk kökk í hálsinn þegar ég hugsaði til kaffistofunnar í Odda. Svo rakst ég á
Ólöfu fyrir utan VR og mundi hvað það er gaman að rekast á vini sína. Jæja en nóg um það. Veðrið er samt skítlegs eðlis og ég fæ fleiri bólur og það er ekki alltaf gaman að eiga það á hættu að rekast (bólugrafin) á gamla skólafélagar í hvert skipti sem maður stígur fæti út fyrir dyr. So there.
Sumir hafa reyndar miklar áhyggjur af því að ég ílengist í Englandinu, eignist útlendingsmann og ekki Vesturbæjarbörn og komi aldrei aftur. Það er svosem ekki á dagskránni en það væri kannski fyrirbyggjandi að festa sér eins og einn víking úr því að maður er á landinu. Er ekki sannað að fyrirfram ákveðin hjónabönd endist alveg jafn lengi og þessi með ástarjátningunum? Ég er alveg til í að giftast einhverjum sem er góður til undaneldis eftir svona fimm ár. Enda miklu betra að fara eftir því ef mann langar í krakka á annað borð. Ef svo líklega myndi vilja til að ég myndi skilja þá væru krakkarnir amk með stabílan pabba og góð gen. Ég ætti kannski að setja upp auglýsingu hérna á blogginu?