Mygluostailmvatn

Mörgum (þar með talið mér) finnst góð lykt hafa mikið aðdráttarafl og að sama skapi þykir sterk líkamslykt vera fráhrindandi. Síðustu árin hafa ilmvatns- og rakspíralyktir orðið fjölbreyttari. Einhverra hluta vegna datt fólki í hug að það væri samasem merki milli þess sem væri gott á bragðið og góð lykt af. Ávaxtailmvötn eru til dæmis mjög vinsæl svo og alls konar vanillu ilmir og jafnvel lykt af súkkulaði og kanel og ég veit ekki hvað. Bretar ákváðu að taka þetta enn lengra og hafa nú sett á markaðinn mygluostailmvatn.Namm eða hvað? Næst er bara að virkja íslenskan útflutning á harðfisk og hákarla rakspíra. Þetta er reyndar kannski ekki eins slæm hugmynd og það hljómar. Er ekki frá því að ég myndi halla mér upp að einhverjum sem lyktaði af einni með öllu svona síðla kvölds í bænum...

Hvernig útlendingar biðja um greiða...

Ein furðuleg saga sem ég má til með að segja af fjarbýlismanni mínum... svona af því að hann er útlendingur og getur ekki lesið bloggið mitt (ætti þetta ekki að hvetja hann til að læra íslensku?) ;)

Fékk myndskeið frá honum í tölvupósti um daginn sem hann hafði tekið upp á símann sinn. Hann birtist á skjánum mjög alvarlegur á svipinn og segir að svolítið hræðilegt hafi komið fyrir. Hjartað í mér tekur auðvitað kipp og svo heyri ég hann segja að hann ætli að sýna mér vandamálið. Myndavélin færist og ég sé að hann er í eldhúsinu heima hjá sér. Myndin stöðvast á kassa af íslenskum súkkulaðirúsínum. Mér dettur strax í hug að það hafi verið eitthvað ógeðslegt ofan í kassanum. Síðan sést að hann er tómur. Þá kallar útlendingurinn upp yfir sig: "Oh no! I have finished all the chocolate raisins!". Mjög dramatískt. Beinir síðan myndavélinni aftur að sér og minnir mig á að kaupa súkkulaðirúsínur handa sér þegar ég kem til hans (eftir tvær vikur). Sumir hringja, aðrir senda tölvupóst... og enn aðrir búa til stuttmynd.

Ég fór til Rómar og tíndi orm

Þá er maður í miðjum prófum. Fyrstu prófin síðan vorið 2001. Engin próf, "bara" verkefni í mastersnáminu og svo líka núna um jólin. Ég er þess vegna komin úr æfingu við að leggja atriði á minnið og læra utanað. Er að reyna að notfæra mér alls konar minnistækni, semja lög, rappa textann, búa til skammstafanir, myndlíkingar og svo framvegis um það sem ég þarf að læra. Ég fann til dæmis út úr því áðan að ég gat raðað fyrstu stöfunum í nokkrum punktum sem ég þarf að læra í orðin RÓM og ORM. Þannig að ég er búin að sjá fyrir mér að ég hafi farið til Rómar og tína orm. Minnistæknisérfræðingar segja að það sé gott ef ímyndirnar sem maður býr sér til eru skrýtnar og eftirminnilegar. Hingað til hef ég hins vegar munað ímyndirnar betur en það sem þær standa fyrir. Er viss um að í prófinu á þriðjudaginn á ég eftir að muna vel eftir ormatínsluferðinni til Rómar en hafa ekki hugmynd um hvað liggur að baki. Ó vell...

Keith Richards með heilahristing

En hvað var hann að gera uppi í pálmatrénu?

Jeppinn og ég

Eins og þeir sem þekkja mig vita er ég ekki ein af þeim sem er haldin þeirri ranghugmynd að ég sé sérstaklega góður ökumaður. Mér finnst fínt að keyra ein í litlum bíl í lítilli umferð en annars get ég orðið svolítið stressuð þegar ég keyri. Sérstaklega finnst mér óþægilegt að keyra nálægt strætó (hvað þá að keyra milli tveggja strætóa) eða keyra á móti vörubíl. Ég á líka erfitt með að keyra stóra bíla eða nýja bíla. Það var því nokkur streituvaldur þegar góðhjartaður faðir minn lánaði mér jeppann sinn (sem er nýlegur) í dag. Mér leið eins og pandabirni í postulínsbúð í þessu ferlíki á götunni, enda með lélega rúmskynjun og á erfitt með að skynja hvað er langt í næsta bíl (þekki auk þess illa muninn á hægri/vinstri, það er helst að upp/niður skynjun sé í lagi). En þetta hafðist allt saman, ég slökkti á útvarpinu og einbeitti mér að akstrinum, fór ekki yfir 40km/klst, lagði í tvö stæði saman og reyndi að velja leið þar sem ég þurfti ekki að skipta um akrein (sem reyndist vera talsverður aukahringur). Þið sem lentuð fyrir aftan hægfara bláan Mitsubishi Pajero á vinstri akrein í dag vil ég því biðja afsökunar. Gleðilegan föstudag!

Kaffi París

Eins og margir hafa tekið eftir er nýbúið að opna Kaffi París (Café Paris hvað) eftir breytingar. Fór þangað um daginn með vinkonu minni og fékk mér panini (sem reyndist vera baguette) sem var ágætt (sakna samt tuna-meltsins). Aðallega fannst mér samt gaman að fylgjast með ótrúlega fjölskrúðugu mannlífinu. Þarna voru mömmur og pabbar með ungana sína, fínar frúr, heldri menn, háskólanemar, ellismellar, kúrekar, útlendingar, þotulið, unglingar, gamlir vinir og nýjir að spjalla saman um allt og ekkert. Það er nefnilega oft þannig með nýja staði að það tekur þá smá tíma að finna sína fastagesti. Man að þegar Ólíver opnaði voru gamlir hippar og plastpíur saman á dansgólfinu (og allt þar á milli) þangað til ákveðið crowd tók yfir. Hef reyndar ekki farið þangað lengi en heyrði staðnum lýst sem "kjötmarkaði" um daginn. Það verður gaman að fylgjast með hvernig kúnnahópurinn breytist á Kaffi París.