Segðu aaaaaa

Í dag borgaði ég myndarlegum manni fyrir að pynta mig með ýmsum tækjum og tólum þar til ég varð helaum en hamingjusöm. Fór semsagt til tannsa. Engar skemmdir en ein tönn löguð svo það þurfti aðeins að bora. Ég er ekki með tannlækna- sprautu- eða blóðfælni svo finnst þetta ekkert erfitt (bara vont) en veit samt aldrei hvernig ég á að haga mér í stólnum. Á ég að vera með augun opin eða lokuð og ef ég er með þau opin, hvert á ég þá að horfa? Á ég að svara tannlækninum þegar hann spyr mig að einhverju meðan hann er með höndina hálfa uppi í munninum á mér?

Mamma og pabbi fóru síðan með frumburðinn (mig) í bíó, þótt ég vilji nú frekar meina að ég hafi farið með þau. Slumdog Millionaire varð fyrir valinu og það kom engum á óvart að hún var alveg frábær, þótt ég hefði reyndar frekar viljað fara í bíó með engar væntingar til myndarinnar. Er alveg hissa (en ánægð) á sjálfri mér að hafa farið í bíó tvö þriðjudagskvöld í röð. Einu sinni var ég reyndar alltaf í bíó og montaði mig oft af því að vera búin að sjá næstum allar myndirnar á topp 20 listanum sem var alltaf aftast í tímaritinu Myndbönd mánaðarins (a.m.k. meira en helming). Sem heitir víst núna Myndir mánaðarins og samkvæmt nýjasta topp 20 listanum þeirra er ég bara búin að sjá eina mynd, meistaraverkið High School Musical 3.

Your girl is lovely, Hubbell

Golden oldies kvikmyndaklúbburinn hélt fund í kvöld þar sem var horft á kvikmyndina The way we were frá 1973 (Robert Redford og Barbra Streisand í aðalhlutverkum, Sidney Pollack leikstýrði). Ég var extra stressuð að keyra í hálkunni og snjónum á vídjóleiguna þar sem ég var með kasólétta (9 mán mínus einn dagur) bestuvinkonu og hund í bílnum og var hrædd um að koma fæðingunni af stað ef ég færi of harkalega yfir hraðahindrun. En það hafðist á endanum og allir komust örugglega á leiðarenda. Erum reyndar búnar að vera að taka aðeins eldri myndir en þessa en ákváðum að færa mörkin í að myndin þyrfti að hafa komið út áður en við fæddumst. En það er ekkert grín að vera í svona klúbbi, hinn ofurskipulagði meðstofnandi kvikmyndaklúbbsins skráði samviskusamlega upplýsingar um myndina niður, ætlar að búa til möppu og síðan verður farið yfir spurningar úr myndinni næst þegar við hittumst. Myndin var annars góð - það kannast örugglega margir SATC aðdáendur við að þær stöllur ræddu um þessa mynd í þætti þar sem Carrie líkti aðalpersónunum við sig og Mr. Big. Fyrir þá sem ekki vita er myndin um samband karls og konu sem gengur brösuglega af því að þau eru svo ólík. Ekki ólík eins og í Grease eða eitthvað klisjukennt "hún er prinsessa og hann er í rokkhljómsveit", heldur með ólík viðhorf, lífssýn og pólitískar skoðanir svo eitthvað sé nefnt. Þetta var bara eitthvað svo raunsætt og Barbra Streisand er alveg frábær í henni. Hún er svo pínlega ástfangin að við vorum farnar að halda fyrir augun og tala við sjónvarpið "Nei nei ekki hringja í hann!". Mér fannst Robert Redford ekkert sérlega sannfærandi að leika tvítugan háskólanema (myndin spannar reyndar langt tímabil) enda er hann amk 36 ára þegar myndin er tekin upp. Engin tölvugrafík til að má burtu hrukkurnar þarna.

Sölutrix

Þótt ég eigi á köflum erfitt með að segja nei fell ég ekki oft fyrir gylliboðum í símasölu eða í stórmörkuðum. Fór í matvörubúð fyrir helgi þar sem var verið að leyfa manni að bragða alls konar girnilegt en ég var svosem með það á hreinu í huganum hvað ég ætlaði að kaupa. Þar sem ég kaupi nú ekki alltaf það sem ég ætla mér ákvað ég að smakka ekki einu sinni kormasósuna eða hitt gúmmelaðið sem var verið að kynna. Nema hvað, að svo staldraði ég aðeins við kexrekkann og var að leita að ákveðinni vöru. Þá vindur sér að mér hávaxinn unglingsstrákur sem starfaði greinilega í versluninni. Hann greip ákveðið einn kexpakka (tegund sem ég hafði aldrei séð áður og hefði ekki keypt sjálf) og hvíslaði í eyrað á mér "Þetta er ógeðslega gott kex".
Eins og í leiðslu greip ég annan kexpakka af sömu tegund - ég meina ég gat ekki sleppt því að smakka! Það reyndist síðan ekkert brjálæðislega gott á bragðið, en þetta var gott sölutrix. Velti því fyrir mér hvort drengurinn sé á sölubónus fyrir að hvísla nöfn á vörutegundum í eyrun á ungum konum að versla...

Ljúfur laugardagur

Eftir svefnleysi vikunnar ákvað ég að taka því rólega og hafa það notalegt á föstudagskvöldið. Ég tók því aðeins of rólega og sofnaði klukkan sjö. Og þá er ég ekki að meina á laugardagsmorguninn. Aftur á móti vaknaði ég ofurhress eftir fjórtán tíma svefn og átti indælisdag með endalausum kaffihúsaferðum og vinahittingum. Fór í sund og á kaffihús með einni vinkonu og í badminton með annarri. Síðan var smá pása heima sem fór í að hanga og lesa blöðin, þvo þvott, leika við kanínuna og vinna verkefni í tölvunni. Um kvöldið var það út að borða, göngutúr, kaffihús og bókabúð með platkærastanum. Heimsókn til foreldranna og svo aftur út að hitta tvær vinkonur og kærastana þeirra. Önnur er komin 9 mánuði á leið (mínus tveir dagar), síðasti séns að kíkja út á lífið í bili svo við röltum á nokkra staði (hún er hressasta ólétta kona sem ég veit um). Settumst niður í kakódrykkju og spjall og svo náði ég að smella kossi á tvær skvísur á Ölstofunni á leiðinni heim. Fékk þar smá ábendingu um bloggvesenið á mér að vera alltaf að byrja og hætta, svo ég fór beinustu leið heim að blogga... Humm ég ætlaði reyndar að blogga um eitthvað allt annað en bara Kæra dagbók, í dag... en ég geri það bara á morgun, enda orðin svona gífurlega afkastamikill bloggari.

Buxur, bætur, bollur og búningar

Venjulegar buxur heita á dönsku bara bukser. Svo eru til underbukser og overbukser. Mjög einfalt. Við notum orðið nærbuxur (sem mér finnst dálítið töff orð) en svo nota margir um ytri buxur orðið (eða orðleysuna) utanyfirbuxur. Af hverju heita þær ekki bara...fjærbuxur?

Ef þetta er það eina sem ég get bloggað um þá er spurning um að hafa bloggin kannski færri og innihaldsríkari...

Emm há (eða svona næstum því, ein Verslómær) stelpukvöld í gær þar sem við kjöftuðum fram yfir miðnætti. Umræðuefnin voru alvarlegri heldur en oft áður, en samt slúðrað og hlegið í bland við spjall um verðbætur, atvinnuleysisbætur, íbúðalán, námslán, krabbamein, ör og fæðingarbletti. Drög voru lögð að undirbúningi árshátíðar þar sem verður valið nafn á hópinn úr innsendum hugmyndum og skipað í nefndir. Tek það fram að við erum sex talsins.

Sleppti því að halda upp á öskudaginn en hélt á móti tvisvar upp á bolludaginn, bakaði aftur brauðbollur í kvöld, að þessu sinni hvítlauksbollur (átti akkúrat í aðra uppskrift síðan á sunnudaginn). Hefði samt alveg viljað fara í búning enda á ég margar skemmtilegar minningar af öskudeginum forðum daga. Ég átti (og á) frábæra frænku sem kunni leikhúsförðun og það urðu til ótrúlega flott gervi í hennar höndum. Stundum bjó hún til heitt ógeðisgums sem var hægt að nota í flakandi sár, skurði, vörtur og ýmis önnur líkamslýti. Var til dæmis brjálæðislega flottur uppvakningur þegar ég var 10 ára, með orma að skríða út úr auga sem var komið á hlið. Á unglingsárunum var þetta hins vegar erfiðara. Fannst ógeðisförðunin ennþá kúl en vildi samt vera sæt (prinsessa, engill, kisa). Man ekki hverjum datt lausnin í hug en það endaði að minnsta kosti með því að ég fór á grímuball sem svaka sixties pæja með túberað hár í veggfóðurskjól... en með brunasár yfir helminginn af andliti og líkama :)

Hann er bara ekki nógu skotinn í þér

Fór í bíó í gær með Blöðrunni og fleirum á stelpumyndina He's just not that into you, ég held að það hafi verið þrír strákar þarna í fullum sal af kvenfólki og röðin á salernið í hléinu var eftir því. Ég var ekkert rosalega ánægð með myndina af því að mér fannst hún að mörgu leyti senda vafasöm skilaboð en vil ekki ræða það frekar hér af tillitsemi við þá sem hafa ekki séð myndina og hafa hugsað sér að gera það. En þetta var samt ágætis skemmtun.

Myndin er byggð (mjög) lauslega á samnefndri bók sem ég keypti á Kastrup flugvelli og man að ég var að reyna að fela hvað ég var að lesa í fluginu því fólkið við hliðina á mér var að lesa og ræða verðlaunabækur eftir nóbelsskáld. Hvað um það, mér þótti semsagt bókin fyndin og skemmtileg og hafa nokkuð til síns máls. Ég sjálf og vinkonur mínar höfum oft dottið í þessa gryfju að koma með endalausar afsakanir fyrir því sem er eftir á að hyggja augljóslega bara áhugaleysi af hálfu hins aðilans.

Hann er svo upptekinn í vinnunni að hann hefur ekki tíma til að hafa samband.
Hann er atvinnulaus og svo þunglyndur að hann er of þreyttur til að hafa samband.
Hann er alltaf á ferðinni svo það er svo erfitt að ná tali af honum.
Hann er rúmliggjandi með hita og óráði og getur ekki talað í símann.
Hann er með bráðsmitandi sjúkdóm og getur ekki hitt mig.
Hann sinnir svo mörgum tómstundum/félagsstörfum að við verðum að hittast þegar hægir um.
Hann er í útlöndum og er ekki í símasambandi, hann hefur samband þegar hann kemur aftur.
Hann er í tilfinningakreppu og þarf að læra að elska sjálfan sig áður en hann getur elskað aðra.
Hann býr í nýja hverfinu í Hafnarfirði og þar er svo lélegt símasamband.
Hann er mjög óhamingjusamur en alveg að fara að hætta með konunni sinni, hann þarf bara meiri tíma.
Hann er nýhættur með konunni sinni en er að ganga frá lausum endum, hann þarf bara meiri tíma.
Hann hefur verið særður í fyrri samböndum og óttast því skuldbindingu.
Hann hefur enga reynslu af samböndum og óttast því skuldbindingu.
Hann er undir svo miklu álagi núna.
Hann týndi símanúmerinu mínu.
Hann missti minnið.
Hann var brottnuminn af geimverum.

Tökum eina persónulega dæmisögu í lokin (örlítið breytt útgáfa og skáldaleyfi, eins og má). Ég lenti einu sinni í því á deiti að heyra eftirfarandi orð: "Ég legg af stað í margra mánaða heimsreisu á morgun svo við skulum njóta kvöldsins í kvöld. Ég vil ekki leggja neina skuldbindingu á þig meðan ég er í burtu en hef samband þegar ég kem aftur".

Þetta hefði kannski átt að hringja einhverjum bjöllum en mér fannst þetta ótrúlega rómantískt og ekki síður þegar ég fékk símtal nokkrum dögum seinna: "Ég er á toppi Eiffel turnsins, sólin er að setjast og mér varð hugsað til þín". Nema hvað, svo líður og bíður og ekkert heyrist í gæjanum. Sendi honum nokkur skilaboð og langan tölvupóst án þess að fá svar. Fékk síðan óljóst sms um að hann hefði ekki haft samband við neinn því að hann væri í tilvistarkreppu og þyrfti tíma til að finna sjálfan sig. Ég hafði smá áhyggjur af honum og hélt áfram að reyna að ná í hann en ekkert gekk. Stuttu seinna hitti ég sameiginlega vinkonu okkar á förnum vegi og spyr hana frétta af drengnum, átti satt best að segja allt eins von á því að heyra hann væri kominn í þagnarbindindi í munkaklaustri og fannst það eiginlega besta skýringin á því að hann hefði ekki haft samband við mig. Hann segir allt fínt, sagði hún, ég hitti hann einmitt í gær. Heimsreisan (sem átti að standa töluvert mikið lengur en þegar þarna er komið við sögu) hafði þá tekið enda fyrir nokkru, án þess að ég hafði hugmynd um. Stuttu síðar sé ég myndir af honum á netinu með nýju kærustunni (einmitt við helv. Eiffelturninn).

Fyrir utan reiði, pirring og einhver óljós særindi leið mér mest bara ótrúlega kjánalega. Þarna hefði til dæmis verið gott að sleppa nokkrum vikum og mánuðum af vangaveltum og afkáralegum skýringum á hegðun - og horfast í augu við að hann var bara ekki nógu hrifinn ef mér. Kannski vont að heyra þetta svona fyrst en svo er það bara léttir að hætta þessari tímasóun og hægt að halda áfram með ástarsmjörið. Eftir að ég las bókina hefur þetta skilyrði nefnilega færst mun ofar á "hvað kanntu best að meta í fari karlmanna" listanum (maður ætti nú kannski að birta þann lista við tækifæri). Það er að segja, að þeir séu meira en nógu skotnir í mér.