Ferðablogg frá Ítalíu 1. hluti

Mig langar að skrá niður minningar úr þessari langþráðu Ítalíuferð sem núna stendur yfir. Þess vegna geri ég tímabundið hlé á blogghléinu fyrir ferðablogg. Finnst það betra en að reyna að koma með hnyttna og hnitmiðaðaða feisbúkkstatusa í gríð og erg sem ég finn síðan ekki þegar á að rifja upp hvað gerðist eiginlega í þessari ferð. Því maður er jú svo fljótur að gleyma. Sem betur fer stundum, en það er önnur saga.

---------------------

Ferðinni er heitið í Liguria hérað á norðvesturströnd Ítalíu (svona rétt fyrir neðan hné) til bæjarins La Spezia (íbúafjöldi: 100 þúsund). Það eru tíu ár síðan ég kom síðast (og þá í fyrsta sinn) til Ítalíu og er með sama ferðafélaga, Freyju frænku og vinkonu. Enda er ferðin meðal annars í tilefni þess að tíu ár eru liðin frá bakpokaferðalagi okkar sem byrjaði einmitt á tveggja vikna reisu um Ítalíu.  En í þetta sinn ætlum við ekki að ferðast, við ætlum að skrifa „metsölubækurnar“ okkar, fóðra rithöfundadrauminn sem við göngum báðar með í maganum eins og svo margir Íslendingar. Fyrst og fremst finnst okkur báðum gaman að skrifa þótt hugðarefnin séu ólík og við sjáum fyrir okkur að það sé margfalt skemmtilegra og veiti betri innblástur að sitja við skriftir á ítölskum kaffihúsum en íslenskum.

Okkur langar frekar að vera í litlum bæ en í stórborg, við gúglum og finnum passlega stúdíóíbúð í bæ sem við höfum aldrei heyrt um. Stökkvum á það að bóka og borga vikugistingu en áttum okkur síðan á að það verður hægara sagt en gert að komast á áfangastað. Þetta byrjar álíka óskipulega og síðasta ferðalag en það er allt í lagi. Við fljúgum til Köben og gistum þar í nokkra daga, ég hjá (frábæru og fullkomnu ef þið skylduð ekki vita það) systur minni og hún hjá bróður sínum (og frænda mínum, sem er auðvitað líka frábær). Við eigum yndislega daga í sól og sumaryl og ég knúsa uppáhalds systkinabörnin mín út í eitt. Á Kastrupflugvelli  á leið til Mílanó höfum við góðan tíma og ég hneykslast á fólki sem missir af flugvélinni eftir að það er búið að tékka sig inn. Síðan förum við að vitlausu flughliði og missum næstum sjálfar af flugvélinni. Gott á mig.

Við förum við með rútu á lestarstöðina og síðan tekur við þriggja tíma lestarferð til La Spezia. Í Mílanó eru allir sem við tölum við frekar áhugalausir eða dónalegir, sérstaklega þeir sem vinna við einhvers konar þjónustustörf, við upplýsingagjöf eða í miðasölu.  Mig langar að ræða við þá um kulnun í starfi en ítölskukunnátta mín nær ekki lengra en ciao og grazie Það sama gerist í La Spezia en eftir að ég læri að byrja samtöl á scusi, non parlo italiano verður þetta skárra.

Stúdíóíbúðin okkar er á 8. hæð og hægt að velja um 17x 15 tröppur eða pínulitla lyftu sem höktir og hristist með tilheyrandi kæfandi innilokunarkennd.  Besta lausnin er að taka lyftuna upp en stigann niður.  Þótt íbúðin sé lítil er hún björt með hreinu baðherbergi – alltaf plús. Verst að ég kemst ekki að því hvernig á að stilla heita vatnið á sturtunni fyrr en eftir tvær kaldar sturtur. Það sem gerir íbúðina stórkostlegri en nokkuð hótel eru svalirnar sem eru að minnsta kosti þrisvar sinnum stærri en íbúðin, og þá eru litlu svalirnar út frá baðherberginu ekki meðtaldar!  Á svölunum eru plöntur, borð, stólar og sólhlíf og það er útsýni í allar áttir. Við sjáum skógi vaxnar fjallshlíðar með litríkum húsaþyrpingum,  ítalskar ömmur að hengja þvott út á snúru og það glittir í sjávarsýn.

Túristaskrifstofan er lokuð þegar við komum til La Spezia, við erum ekki með kort og við erum ekki með nettengingu í íbúðina (eins og var reyndar lofað) þannig að við þorum ekki að fara of langt frá nýja heimili okkar fyrsta kvöldið. Beint á móti blokkinni okkar er ferðaskrifstofa og svo snyrtivörubúð á horninu en við finnum hvergi matvörubúð. Við álpumst inn á pizzastað en skiljum ekki matseðilinn. Pöntum eitthvað með pepperoni og skiljum ekkert í því af hverju við fáum grænmetispizzu en það er of flókið að reyna að ræða það við afgreiðslufólkið. Pizzan er samt ótrúlega ljúffeng og meðan við sporðrennum henni munum við allt í einu eftir að hafa lent í því sama fyrir tíu árum síðan... peperoni þýðir paprika á ítölsku og pepperoni er salame. Ég kaupi mér ítalsk-enska orðabók hið snarasta og með hana í farteskinu auk leikrænna tilburða og lélegrar spænsku í bland tekst okkur að gera okkur skiljanlegar á flestum stöðum.

Daginn eftir förum við á túristaskrifstofuna og uppgötvum í leiðinni gamla miðbæinn með sætum göngugötum, litlum kaffihúsum og krúttlegum búðum. Upplýsingafulltrúinn minnir mig óþægilega mikið á strákinn sem ég var allt of skotin í síðasta sumar. Hann lætur okkur hafa kort og merkir inn á það matvörubúð sem við finnum eftir nokkra leit. Við erum nýbyrjaðar að tína til ávexti í körfuna þegar við erum reknar að kassanum, það er siesta og búðin að loka. Á kassanum tínir afgreiðslukonan ávextina úr körfunni hneyksluð og hristir höfuðið, við vorum ekki búnar að vigta þá og nú er enginn tími. Við erum þreyttar og svekktar á að hafa gengið alla þessa leið til nær einskis og löbbum frekar lúpulegar til baka. Seinna um kvöldið sitjum við á svölunum og lesum betur leiðbeiningarnar sem Elisabetta, leigusalinn okkar skildi eftir handa okkur. „The supermarket in front of the house is cheap...“ Það kemur í ljós að ferðaskrifstofan beint á móti er alls ekki ferðaskrifstofa heldur frekar stór matvörubúð. Eiginlega er það alveg ótrúlegt hvernig þetta gat farið framhjá okkur en frekar dæmigert fyrir okkur frænkurnar sem misstum af bæði spænsku tröppunum og sixtínsku kappellunni í Róm fyrir 10 árum.

Freyja fær bit og ég blöðrur en að öðru leyti er lífið yndislegt. Allt sem við smökkum er fáránlega gott á bragðið, kaffið, brauðið,ávextirnir, ostarnir og svo framvegis. Maturinn er myndaður í bak og fyrir sem er nokkuð sem ég hef aldrei gert áður á ferðalagi.  Við kaupum hræódýr hvítvínsglös á markaði og hvítvín sem er bruggað í héraðinu og Freyja eldar heimsins besta pasta með fersku pestó, hráskinku og nýrifnum parmesan osti. Við drekkum kaffi, förum á trúnó og skrifum langt fram á kvöld með hnetur og ólífur í skál en vöknum samt alltaf frekar snemma og fáum okkur jógúrt, múslí og fersk ber á svölunum. Hamingjan er hér.

Meira von bráðar... 

Drama-free

Ég sit núna á uppáhaldskaffihúsinu mínu (Babalú) á miðjum degi (einn af fáum kostum þess að vera námsmær), að borða himneska gulrótarköku og bonda við nýju tölvuna. Besta vinkonan á næsta borði með sæta hundinn sinn og par á öðru borði virðist vera á sínu fyrsta stefnumóti og dóninn ég hlusta með athygli á samræðurnar þeirra. Stundum er lífið bara aldeilis ágætt :)

Krullhærða krúttlega fullkomna systurdóttir mín er þriggja ára í dag og mér finnst óskaplega leiðinlegt að geta ekki haldið upp á daginn með henni. Ofurkonan systir mín bauð öllum leikskólabörnunum á deildinni heim til þeirra í hádegismat í tilefni dagsins (búa í göngufæri frá leikskólanum). Það urðu aðeins fleiri en hún bjóst við... fékk sumsé 21 barn og 2 leikskólakennara í heimsókn í hádeginu!

Ekkert drama í þessari færslu. Magnað!

Bömmer yfir Bretum og fleiru

Feisbúkk folinn dularfulli sem ég hitti loksins í sumar og sem gerðist ágengur í hótelkjallaranum er á leiðinni til Íslands. Ég hef ákveðið að þiggja boð þitt skrifaði hann mér og ég skildi ekki neitt í neinu þar til mig rámaði í að hafa sagt eftir nokkra sænska perudrykki á Skandínavíska barnum í Brighton  Þú verður eeeenndilega að koma til Íslands! En ég meina hver segir það ekki?! Ég hef örugglega boðið næstum öllum útlendingum sem ég hef hitt til Íslands - þrír hafa komið, kærasti, mjög góð vinkona og góður vinur. Hann er búinn að bóka flug og alles, ég veit ekki hvort ég á að bjóða honum gistingu eða hvernig þetta verður allt saman. Vonandi bara gaman. Held að hann hafi meiri áhuga á næturlífinu heldur en náttúrufegurð svo ég veit ekki hvort ég geti hent honum upp í rútu í heilsdagsferð um Suðurlandið til að fá pásu eins og ég gerði með síðasta gest sem ég fékk nóg af. 

Folinn er ekkert ósvipaður Útlendingum, hávaxinn, dökkhærður og brúneygður Breti. Ég hefði mátt vita að Útlendingurinn yrði ekki ánægður með þessa tilhögun en datt svosem ekki í hug að spyrja hann leyfis. Síðan kemur í ljós að hann var búinn að bóka flug hingað að mér forspurðri - akkúrat sömu helgi og ég var búin að bóka flug til systur minnar. Hver bókar flug til einhvers án þess að spyrja hvort tímasetningin henti?! Þú ert velkominn hvenær sem er nema þessa helgi sagði ég, já og ekki helgina sem vinur minn M (folinn) er að koma í heimsókn. Hver er það spurði Útlendingurinn og ég varð hálfvandræðaleg sem hann auðvitað pikkaði strax upp og ásakaði mig um að fara á bak við sig. Síðan upphófust mjög undarlegar samræður sem enduðu með því að hann dömpaði mér! Og ætlar nú aldrei að koma til Íslands aftur. Sem hefði mögulega ekki verið skrýtið ef ég hefði ekki hætt með honum fyrir mörgum árum síðan. 

Fyrir utan Bretabömmerinn er ég að auki á bömmer yfir ónýtum hörðum diski svo mig vantar öll gögn síðan í maí 2009, þar á meðal tilvonandi metsölubókina mína og allar skólaglósur plús myndir sumarsins. J

Samt er margt frábært að gerast, er bara búin að vera með smá skammdegisblús, eins og haustið er samt yfirleitt uppáhalds árstíminn minn. Ætla að skrifa um eitthvað af þessu skemmtilega næst! 

Tell me more, tell me more, like does he have a car?

Nei það var sko enginn sumarást með Danny Zuch á síðustu árstíð. Engu að síður var sumarið stútfullt af áhugaverðum persónum og leikendum...

Súkkulaðikakan 
Hvað gerist þegar þú ákveður að hugsa ekki um fjólubláa fíla? Þú hugsar um fjólubláa fíla! Þess vegna gat ég að sjálfsögðu með engu móti haldið mig frá Súkkulaðikökunni frægu og lenti aftur í eldheitum tilfinningarússíbana - sleikjandi súkkulaði út á kinn og illt í maganum til skiptis. Er samt sem áður komin aftur í sjálfskipað súkkulaðikökubann og reyni að forðast tiltekin bakarí í 101. 

Krullhausinn
Var komin í faðmlög í ljúfum dansi á myrkvuðu dansgólfi í miðbæ Reykjavíkur þegar ég áttaði mig á því dansfélaginn var klæddur svolítið öðruvísi en flestir karlmenn sem ég þekki. Sá svo í diskóljósinu glitta almennilega í andlitið bak við krúttlegu krullurnar hans og varð allt í einu brjálæðislega paranoid. Skrækti Hvað ertu gamall, hvað ertu gamall?! í eyrað á drengnum, sem neitaði að segja mér það svo ég hrakti hann samstundis á brott. 

Sjómaðurinn 
Kynntist sætum sjóara á sveitaballi sem hældi (ekki ældi!) mér svo mikið að mig langaði að taka hann upp á segulband og nota sem sjálfshjálparteip í bílnum. Við vinkonurnar vorum á smá flippi og ég sagði honum að ég væri 25 ára afgreiðslustúlka í tískuvörubúð í Hveragerði. Sá seinna eftir því að hafa logið, ákvað að yfirvinna sjómannafordómana (þeir eru alltaf svo lengi í burtu!) og ætlaði að hafa samband við hann. Komst að því að hann væri ekki sjómaður heldur viðskiptafræðingur -  og giftur þriggja barna faðir. Jæja, mér var svosem nær, what goes around, comes around. 

Stripparinn

Vinur sem dúkkar upp með reglulegu millibili, núna síðast í sumar eftir nokkuð hlé. Keyrði bókstaflega næstum á hann í Lækjargötu og í kjölfarið fórum við í bíltúr og sund og hittumst síðan í afmæli hjá sameiginlegum vini. Þar var hann greinilega töluvert í glasi og stakk upp á að við myndum gista saman þá um nóttina. Þegar ég tók ekki vel í það horfði hann djúpt í augun á mér og sagðist elska mig - og að þessi nótt yrði bara byrjunin á lífi okkar saman! Ég lét ekki sannfærast og þá var gripið til örþrifaráða, að fara úr að ofan og vera með eggjandi hreyfingar. Smá misskilningur varðandi hvað kemur konum til - það er ekki endilega það sama og kemur karlmönnum til! Að lokum var gripið til lögmálsins um framboð og eftirspurn og hann kallaði á eftir mér að ef ég vildi hann ekki ætlaði hann reyna við aðra stelpu í partýinu... ég sneri ekki við. 

Gömul vinna og ný

Nú er allt að gerast í einu. Ein vinna að klárast, önnur hafin og skólinn byrjar á morgun. Ég á voðalega erfitt með að kveðja allt yndislega fólkið í vinnunni og er búin að eiga nokkra síðustu daga. Það er að segja, í dag er síðasti dagurinn í vinnunni. Það var líka síðasti dagurinn í gær... og líka á föstudaginn í síðustu viku. Þarf víst að sætta mig við að ég næ ekki að gera allt áður en ég hætti. Sé fyrir mér að ég endi eins og gaurinn í Office Space í kjallaranum, fyrir þá sem hafa séð þá mynd.

 

En semsagt, eins og ég hef stundum kvartað yfir löngu ferðalagi í vinnuna þá finnst mér greinilega mun erfiðara að hætta en ég hélt. Sem bitnaði til dæmis á aumingja tölvumanninum sem kom hingað áðan. Hann bjó sig undir að kveðja mig með handabandi en ég misskildi aðeins hreyfinguna og gaf honum rembingskoss á kinnina og faðmaði hann innilega. Fattaði svo að þetta var ekki alveg það sem hann átti við og að sjúklega vandræðalegt móment væri í uppsiglingu en reyndi að bjarga þessu, lét eins og ekkert væri og þakkaði fyrir samstarfið. Ja við unnum nú eiginlega ekkert saman sagði hann rauður í framan og hrökklaðist út af skrifstofunni.

Kannski ég ætti bara að láta þetta verða síðasta síðasta daginn.

Kynþokkafull kvöldstund

Eins og ég kom að þá reyndist dularfulli breski feisbúkkfolinn vera hinn ágætasti. Þetta var reyndar svolítið skrýtið, að mæla sér mót við einhvern strák sem ég mundi ekkert eftir að hafa hitt áður.  Sem betur fer var vinkona mín með og við ákváðum að hittast á skandínavískum pöbb. Þar var mikið fjör, finnskur eigandi sem seldi sænskan sæder og var með íslenska fánann og norsk gönguskíði upp á vegg. Ég varð svolítið fegin að sjá að þrátt fyrir innilegheitin í bréfasendingunum var hann greinilega stresssaður að hitta okkur og svitinn perlaði af honum svona fyrsta klukkutímann eða svo. Ég spurði hann varlega hvort það væri ekki rétt hjá mér að við þekktumst ekkert voðalega mikið og hann staðfesti mér til léttis að það hefði bara verið þetta eina skipti sem við hittumst í afmælinu þarna fyrir átta árum síðan eða svo. Sem betur fer var auðvelt og skemmtilegt að tala við hann og við vinkonurnar lékum á alls oddi. Folanum fannst svo gaman að hann ákvað med det samme að koma til Íslands sem fyrst – og þegar við spurðum hann hvað hann vildi gera á Íslandi sagði hann ÞETTA! Semsagt að sitja á bar og kjafta við okkur. Sagðist ekki hafa skemmt sér svona vel eða hlegið svona mikið í langan, langan tíma.

 

Þarna var alls konar fólk samankomið, meðal annars aðeins of drukkinn herramaður sem settist hjá okkur og vældi yfir því að hann hefði verið að hætta með kærustunni sinni. Hann lýsti því síðan yfir í óspurðum fréttum (sirka 5 mín eftir að við kynntumst honum) að hann hefði miklar áhyggjur af frammistöðu sinni þar sem tvær síðustu kærustur sínar hefðu ekki getað fengið fullnægingu en hjá öööllum hinum hefði þetta ekki verið neitt mál. -Engar áhyggjur, hinar voru bara að feika'ða!" sögðum við sem vakti ekki mikla lukku hjá herramanninum.

 

Folanum fannst mjög merkilegt að íslensku skvísurnar væru á nó tæm komnar í kynlífsumræður við samlanda sinn sem eru nú þekktir fyrir að vera frekar þurrir á manninn. Umræðurnar héldu síðan áfram á svipuðum nótum þar sem við fórum að ræða hvaða tónlist væri best að hafa undir þegar kæmi að neðanbeltisgamani. Ein vinkona mín lenti nefnilega í því fyrir nokkrum árum að vera komin í kósí hot-heit með strák þegar hann spyr hana hvaða tónlist hún vilji hafa sem undirspil ástríðunnar. Hún stóð alveg á gati (hann valdi Bob Marley) en síðan þá hef ég velt því fyrir mér hvað sé gott svar við þessari spurningu. Hvað segja lesendur?

 

Til að gera langa sögu stutta þá held ég að þetta sexítal hafi kannski valdið smá misskilningi. Kvöldið endaði með því að við Folinn fórum í leiðangur um kjallaraganga hótelsins sem við vinkonurnar gistum á. Þegar við vorum komin  í mannlaust hol þar sem voru bara stólastaflar og skítugir borðdúkar kom í ljós að hugmyndir okkar um happy ending á kvöldinu voru aðeins ólíkar. Sá kafli sögunnar er reyndar mjög fyndinn og endar ekkert illa, enda folinn meinlaus, en verður samt sem áður ritskoðaður hér – maður verður að hafa eitthvað til að segja frá í saumaklúbbnum ;)